Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ (2013)
- ΕΙΔΟΣ: Δράμα Φαντασίας
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κωνσταντίνος Κουτσολιώτας
- ΚΑΣΤ: Τέο Αλμπάνης, Βαγγέλης Μουρίκης, Έφη Παπαθεοδώρου
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 105’
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ
Νεαρός Έλληνας του Λονδίνου, χωρίς δουλειά και χρεωμένος στην τράπεζα, ξαναγυρνάει στη Σιάτιστα, στο ερειπωμένο σπίτι τού εκεί θανόντα «φευγάτου» πατέρα του, που άφησε μικρός μαζί με τη μάνα του. Αυτή δεν το ξέρει, το παρελθόν και η λογική τού κάνουν χουνέρι, κάτι ντόπιοι θα του δώσουν βοήθειας ή αναθέματος χέρι. Γράφει βιβλίο. Θα βγάλει το χειμώνα;
Δείχνει και κολεκτιβίστικο μεταξύ Ελλάδας – Αγγλίας diy πείσμα και κινηματογραφιτζίδικες αρετές ο βιοποριζόμενος στην Αλβιώνα ως FX animator Κωνσταντίνος Κουτσολιώτας, αλλά προσώρας δεν κατέχει πώς να δένει το ξόρκι. Και ακόμη κι επικαλούμενος πνεύματα όπως του Έντγκαρ Άλαν Πόου, του Γκιγέρμο ντελ Τόρο και του Κώστα Καρυωτάκη, μοιραία δε σε στοιχειώνει με το πρώτο του ρομαντικού (όπως Μπλέικ, όχι όπως πίτσι πίτσι) ντουβρουτζά και καπελαδούρας θυμηδίας θριλεράκι ανδρικών εμμονών, ευσεβών πόθων ενδεών, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου παραλογισμών, υπό το κράτος μιας οικογένειας και της τοπικής κοινωνίας σκοτεινών μυστικών.
Γιατί πες μου: την πουλεύεις χωρίς να φας χώμα μπαίνοντας ζωντανός στον τάφο που σε καλεί σ’ ένα «εις το όνομα του πατρός» μυστηρίου, υπαρξιακού χρονικού καμπής ζοριών και με σκιάσεις φανταστικού ενδιαιτηματάκι; Όχι άπαξ κι ο σκελετός του καθίσταται εν προόδω επίφοβα σαθρός ενώ κι ο τσεβρές λερώνεται. Στην τολμηρού τουρλού διανομή & καθοδήγηση με πιο αποσυνάγωγο τον Ανδρέα Ανδρεόπουλο ως παπά με – ακούσια στα όρια της καρικατούρας – υφάκι, στην παραπληρωματικά στα πεταχτά (δεισι)δαιμονιώδη παρουσία εξαποδώ toons, στην υποψία τού ρομάντζου με Μούσα ιντερνετάδικου, στο καραρεαλιστικό «χέρι» στον χρηματοπιστωτικό διάβολο και την ξεχασμένη «πίσω» ελληνική περιφέρεια, στο τρεμοπαίζον της φλόγας τού κεριού τόνων και διαθέσεων μεταξύ δέους και σάτιρας, στην αντι-αναπήδηση του εκκλησιαστικού «κρύβε λόγια» α λα «Πίσω από τους Λόφους».
Είναι… κρίμα καθώς επί ώρα η επινοητική φωτογραφία δωματίου κάνει μικρά μαγικά με το φως και τις γωνίες στα εσωτερικά ετοιμόρροπης θαλπωρής, για το mini ιντερλούδιο τερατοκαραγκιοζακίου θα ‘βγαινε απ’ το μνήμα χειροκροτώντας η Λότε Ράινινγκερ, η σοφίτα της εικαστικής ομάδας νιώθεται (αν και σέρνεται mix’n’match ως το «Ο Νεκρός» του Τζάρμους), και η άνεση της Παπαθεοδώρου και του Μουρίκη-στα-γνωστά-αλλά-κάπως-αλλιώς μαζί με λίγο απ’ το «La Bruja Muerta» των Active Member βοηθάνε τη séance. Απλώς, κάπως θάβεται μόνο του λόγω απειρίας και απορίας το παλικάρι. Και δη Χειμώνα; Όχι για της εκράν αιωνιότητας τον λειμώνα. Melancholy Star, ίσως σε κάποια επόμενη ζωή…
