του Ηλία Φραγκούλη

Θα μπορούσε. Αλλά ήθελε αρκετή δουλειά ακόμη. Έτσι, το αποτέλεσμα του «Ο Έρωτας Γράφεται…», της παρθενικής εμφάνισης της εταιρείας ICONIC στην ελληνική κινηματογραφική αγορά δηλώνει περισσότερο βιασύνη και επίδραση… τηλεοπτικής ευκολίας, παρά φέρνει κάτι το ελπιδοφόρα καινούργιο για τη μεγάλη οθόνη.

Η Άννα έχει κολλήσει στη συγγραφή του πρώτου της βιβλίου, με ηρωίδα μια νεαρή κοπέλα που ζει στην Κορνουάλη του 1868. Βασικά, δεν της βγαίνει λέξη! Αυτό ακριβώς θα πάθει (κι) ο πατέρας της όταν δει το τελευταίο ειδοποιητήριο της τράπεζας για την κατάσχεση του παλαιοβιβλιοπωλείου του λόγω χρεών, καταλήγοντας στο νοσοκομείο. Το συμβάν αυτό θα δώσει την ευκαιρία στον Μιχάλη, τον δικηγόρο του πατέρα της Άννας, να τη γνωρίσει και να αισθανθεί κάτι παραπάνω από οικειότητα. Αλλά εκείνος έχει δεσμό (που δεν τον ικανοποιεί), με επέτειο έτους (που ξεχνά) και δεν έχει λόγια για να της πει να το διαλύσουν. Όταν ο Μιχάλης προσφερθεί να βοηθήσει την Άννα και να γράψουν μαζί το βιβλίο που εκείνη φαντάζεται, θ’ αλλάξουν τα πάντα, και στον υπολογιστή της και στις ζωές τους, καθώς το ρομάντζο θα καταλήξει να «γράφεται» (αργά αλλά σταθερά) και στην πραγματική ζωή.

Ευτυχώς, διόλου λαϊκίστικο σε προθέσεις και σχετικά νεανικό σε προσέγγιση target group, το «Ο Έρωτας Γράφεται…» βγάζει μια αμηχανία στην εκτέλεσή του, κάτι το «αφτιασίδωτο» σε πλαίσιο παραγωγής, αν και (κάποια) ευρήματα υπάρχουν, όπως (βασικά) η «παράλληλη» αφήγηση της ερωτικής σχέσης του βιβλίου, με τους ίδιους πρωταγωνιστές (Έλλη Τρίγγου και Γιάννης Ποιμενίδης) «τρυπημένους» μέσα σ’ ένα animated σύμπαν που σχεδίασε ο street artist b.

Η σκηνοθεσία του Βασίλη Μυριανθόπουλου είναι αρκετά «ετοιματζίδικη» και τυποποιημένη, δίχως τη φρεσκάδα που απαιτούσε το όλο concept, δίχως μια πιο «φευγάτη» έμπνευση που (θα έπρεπε) να ταυτίζεται με κάτι το πιο φιλμικό (και ουχί εφάμιλλο εγχώριων επεισοδίων TV series…). Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι κάνει ένα συμπαθές ταίριασμα, με την Τρίγγου να το πηγαίνει «αβάδιστα», το παρεάκι του Ποιμενίδη δεν είναι άρτια σχεδιασμένο (ή συντονισμένο), η Γιούλη Τσαγκαράκη δεν έχει την «κέντα» των τηλεοπτικών «Σερρών» (μα, Κύπρια γλωσσού και… λογοθεραπεύτρια;) και η guest εμφάνιση της Μαρίας Αλιφέρη (ως ολίγον νυμφομανούς και πλουσίας η οποία χρησιμοποιεί τον Μιχάλη για βιογράφο) πάει στράφι σε δυο σκηνούλες (ενώ μπορούσε να φτιάξει παραπανίσιας σημασίας χαρακτήρα).

Σίγουρα ανάλαφρο, όχι όμως και… άχαστο, το «Ο Έρωτας Γράφεται…» δεν γίνεται ποτέ προσβλητικό σαν θέαμα κι αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να του το πιστώσουμε. Απλά, απαιτούσε πιο καπάτσα σκηνοθεσία, μαζί με ένα πιο παιχνιδιάρικο και δημιουργικό script doctoring. Ατυχώς, αυτά τα πράγματα ακούγονται λίγο σαν «ξένες γλώσσες» στο ελληνικό σινεμά. Ακόμη και στο 2025!