FreeCinema

Follow us

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ (2024)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρένος Χαραλαμπίδης
  • ΚΑΣΤ: Ρένος Χαραλαμπίδης, Ελευθερία Στάμου, Τίνα Αλεξοπούλου, Γιώργος Πίσπας
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 74'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: DANAOS FILMS

«Εδώ και αρκετό καιρό, ξέρω ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω όταν γίνω πενήντα χρονών. Θα ήθελα να κλείσω έναν ξεχασμένο λογαριασμό ερωτικού ενδιαφέροντος με τη νεότητά μου.»

«Αν πάρω δύο (‘αστεράκια’) θα ανησυχήσω», δήλωσε ο Ρένος Χαραλαμπίδης σε πρόσφατη συνέντευξή του που έπεσε στην αντίληψή μου, θεωρώντας πως προηγούμενα φιλμ του τα οποία έλαβαν ένα «αστεράκι» (από την πλειοψηφία των Ελλήνων κριτικών κινηματογράφου) έμειναν διαχρονικά, ενώ άλλα «τριάστερα» ξεχάστηκαν (μαζί με την ταινία). Βρίσκομαι, λοιπόν, στην ευχάριστη θέση να δικαιώσω τον δημιουργό, αν και η άνωθεν βαθμολογική αξιολόγηση δεν αφορά καθόλου στο δικό του κομμάτι! Το ένα «αστεράκι» για τον «Νυχτερινό Εκφωνητή» πηγαίνει σχεδόν αποκλειστικά στη θαυμάσια δουλειά του dp Κωστή Γκίκα, ο οποίος έχει φωτίσει συγκλονιστικά μια Αθήνα της νύχτας λες και είχε πάρει παραγγελιά απ’ τον ΕΟΤ (με την καλή έννοια, όχι μια κάποια γραφική και «τουριστική») για να υμνήσει συγκεκριμένα τοπόσημά της. Σε εικόνες, λοιπόν, η νέα ταινία του Χαραλαμπίδη είναι πανέμορφη και θελκτική. Κάπου εκεί ανάμεσα, όμως, υπάρχει και ο Ρένος…

Το εύρημα του σεναρίου θα έβγαζε κάτι πιο ωφέλιμο φιλμικά αν περιοριζόταν στις (χρονικές) διαστάσεις που του έπρεπε, δηλαδή σαφώς όχι σε μια μεγάλου μήκους ταινία. Ένα παραγωγός after hours ραδιοφωνικής εκπομπής συνδυάζει τον εορτασμό των γενεθλίων του με το παίξιμο μερικών παλιών κασετών τηλεφωνητή on air, στις οποίες πρωταγωνιστεί ένας έρωτας από το παρελθόν και μια υπόσχεση προσπάθειας επανασύνδεσης ακριβώς επάνω σε αυτό το ηλικιακό timing (για εκείνον). Ο εκφωνητής αναπολεί από το studio και, εκεί έξω, μια άγνωστη γυναίκα (την οποία βλέπουμε μονάχα πλάτη) τρέχει σε νυχτερινό μαραθώνιο φορώντας ακουστικά και «κρυφακούγοντας» την όλη ιστορία.

Δίχως άλλους ρόλους ή χαρακτήρες, μεταξύ ολιγόλεπτων flashback – οπτικοποιήσεων των μηνυμάτων της κοπέλας από τα παλιά, ο Χαραλαμπίδης παίζει στην οθόνη τη στερεοτυπικά «cool» persona του, «εγκλωβισμένος» σε μια «καμπίνα» ραδιοφωνικού σταθμού, σχεδόν «απαγγέλοντας» τσιτάτα στομφώδους αυταρέσκειας μ’ ένα vibe nine-τίλας, μπας και ξορκίσει το «κακό», ότι γκόμενα είχε τολμήσει να τον χωρίσει… από το τηλέφωνο! Θα σας έρθει ένα άγριο déjà vu αρρένων παραγωγών με βραδύκαυστα «νωχελικές» φωνές που είχαν πέραση στις late night ζωντανές εκπομπές του ραδιοφώνου της εποχής κι «έριχναν» τέζα από καύλα τις ακροάτριες (οι οποίες, ευτυχώς, δεν είχαν και την εικόνα της φάτσας τους εντός των ερωτικών φαντασιώσεων που έτρεφαν για δαύτους…), μαζί με αναφορές σε στέκια του τότε (ή, για την ακρίβεια, μονάχα του Green Door της Καλλιδρομίου, διότι το εξαρχειώτικο τη σήμερον ημέρα τιμάται καλύτερα σημειολογικά), θα δείτε αρχαιολογικούς χώρους και τους τσολιάδες του Συντάγματος (αν η ταινία πουληθεί σωστά σε πλατφόρμες streaming του εξωτερικού, θα φέρει πίσω τρελό «χαρτί»), όμως, κάπου εκεί ανάμεσα υπάρχει και ο Ρένος…

Η επανάληψη του «καταστασιακού» δεν αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα εδώ. Ο «Νυχτερινός Εκφωνητής» συνθλίβεται από τον υπέρμετρο ναρκισσισμό του Χαραλαμπίδη, ο οποίος αυτοθαυμάζεται διαρκώς στον «θρόνο» της solo παρουσίας του, χρησιμοποιεί οτιδήποτε παλιακό μέσα σ’ ένα τεχνολογικά άψογα συγχρονισμένο με το παρόν studio (με το γραμμόφωνο τερματίστηκε το cringe!) και ενίοτε φιγουράρει χορευτικά με τόση πόζα και στυλ που λες και θέλει να παραδώσει μαθήματα ακόμη και στον Τζον Τραβόλτα (του «Pulp Fiction», μην πάμε παρακάτω και καούν όλα τα λαμπάκια των φωτεινών dancefloor…).

Η ταινία ουσιαστικά έχει τελειώσει ακριβώς πάνω στη μία ώρα, αλλά για να χαρακτηριστεί ως «μεγάλου μήκους», τσοντάρεται ένα replay από καλομονταρισμένα πλάνα… επανάληψης κι ένα επικό ξημέρωμα με drone από την Πύλη του Αδριανού που «αποφορτίζει» από την παρουσία του Χαραλαμπίδη. Φυσικά, όμως, κάπου εκεί ανάμεσα θα πρέπει να υπάρξει και… ο Ρένος. Με έναν «ποιητικό» επίλογο μουντάδας επιθανάτιου ρόγχου σε voice-over. Το ζήσαμε κι αυτό. Θα περάσει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μέσα στο πλαίσιο ενός media-κά πλασμένου και δήθεν «cult» revival του ελληνικού σινεμά της δεκαετίας του ’90 (και κάτι), ο Ρένος Χαραλαμπίδης είπε να γραπώσει την ευκαιρία και να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη σκηνοθετώντας ένα φιλμικό πόνημα «νοσταλγίας» με πρωταγωνιστή… τον Ρένο. Πιστεύω πως σε πολλές προβολές θα προλογίζει κιόλας. Για κάτι τέτοια υπάρχει. Κρίμα που μία συμπαθής ιδέα (για μικρού μήκους) έχασε όλο της το οξυγόνο από το εγώ του. (Θα χορτάσει το μάτι μας «δύο αστεράκια»!)


MORE REVIEWS

LONGLEGS

Ντετέκτιβ του FBI που παρουσιάζει «παράξενα» δείγματα ενσυναίσθησης σε σχέση με τη δράση ενός επί σειρά δεκαετιών ασύλληπτου serial killer, εντοπίζει σταδιακά τα στοιχεία ενός εκκεντρικού puzzle του οποίου ίσως και η ίδια αποτελεί κομμάτι (από το παρελθόν).

FLY ME TO THE MOON

Καπάτσα δημοσιοσχετίστρια καταφθάνει στη Φλόριντα φορτωμένη με ιδέες χίλιες, ώστε να προσδώσει στη δύσκαμπτη NASA έναν σύγχρονο… pop αέρα! Οι πάλιουρες της υπηρεσίας δεν την παίρνουν με καθόλου καλό μάτι, όμως, εκείνη έχει στα χέρια της το ελευθέρας από δεξί χέρι του Προέδρου, αλλά και εναλλακτικό σχέδιο... τηλεσκηνοθετημένης προσομοίωσης της επικείμενης, κρίσιμης αποστολής του Apollo 11 στη Σελήνη!

ALL THAT JAZZ

«Bye-bye, life. Bye-bye, happiness. Hello, loneliness. I think I'm gonna die.»

ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΙ ΦΟΝΟΙ

Όταν οι σκελετοί έντεκα γυναικών και κοριτσιών ανακαλύπτονται σε μια έρημο του Νέου Μεξικού, ξεκινά η εξονυχιστική έρευνα για την εντόπιση του ιθύνοντα νου πίσω από το ειδεχθές έγκλημα, κάτι που οδηγεί σε επιπλοκές και συγκρούσεις μεταξύ του αρχηγού της Αστυνομίας, Κάρτερ, του ντετέκτιβ Ορτέγκα και του πράκτορα Πέτροβικ, τριών ανθρώπων με τελείως διαφορετική μεθοδολογία και agenda.

ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Στη μεταπολεμική Ρώμη, παντρεμένη γυναίκα με τρία παιδιά ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο, ασφυκτιώντας στα αυστηρά δεσμά του πατριαρχικού περιβάλλοντος της εποχής.