του Λευτέρη Αδαμίδη

Αν είναι αλήθεια ότι ολόκληρο το σινεμά του μεγαλύτερου σκηνοθέτη όλων των εποχών έχει οικοδομηθεί πάνω στα περίφημα «MacGuffin», η 33η ταινία του Χίτσκοκ έχει την τιμή να φιλοξενεί ένα από τα πιο ευφυή.

Ποιος άλλος σκηνοθέτης θα μπορούσε να στήσει στην εντέλεια ωρολογιακής ακρίβειας μια άκρως επίκαιρη στην εποχή της ίντριγκα (ο απόηχος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η ατομική ενέργεια και η αυγή του Ψυχρού), μόνο και μόνο για να στηρίξει περίτεχνα επάνω της μια από τις ωραιότερες ιστορίες τρελού έρωτα που μας έδωσε ποτέ το σινεμά. Ενός έρωτα που πρέπει, όπως πάντα στον Χίτσκοκ, να διανύσει το δικό του Γολγοθά και να περάσει κυριολεκτικά δια πυρός και σιδήρου, και βέβαια από ολόκληρο το Φρόιντ (η σκιά του πατέρα), μέχρι να ευοδωθεί.

Και επειδή στην εποχή του Κώδικα και του πουριτανισμού το κυνήγι του πόθου και του πάθους δεν μπορεί να απεικονιστεί παρά να υπονοηθεί, το ερωτικό παιχνίδι αντικαθίσταται από μια παρτίδα κατασκοπευτικού σκακιού ανάμεσα σε δυνητικά ζευγάρια και χαρακτήρες που είναι αναγκασμένοι να υποδυθούν ό,τι μισούν και να αναβάλουν διαρκώς ό,τι διακαώς ποθούν. Και βέβαια υπάρχει εδώ μια σκηνή κυριολεκτικά …κλειδί, ένα τράβελινγκ που δεν περιγράφεται χωρίς να το καταστρέψεις και δεν αντιγράφεται φυσικά, μια ζωντανή απόδειξη ότι το μεγάλο σινεμά είναι κυρίως μια κατασκευή, μια σκάλα που οδηγεί μεθοδικά στα υπόγεια του μυαλού του θεατή ανοίγοντάς το διάπλατα σε έναν υπέροχο κόσμο πολλαπλών αναγνώσεων και απολαύσεων.