του Ηλία Φραγκούλη

Ο λόγος που τούτο εδώ δεν λαμβάνει ανώτερη αξιολόγηση βαθμολογικά είναι επειδή το βασικό μοτίβο της πλοκής του αποτελεί ένα είδος «επανάληψης» της δράσης του «Καυτοί και Άσφαιροι», εκείνης της ταινιάρας του Έντγκαρ Ράιτ από το 2007. Επιπλέον, ο «Σερίφης» του Μπεν Γουίτλι υστερεί ελαφρώς «στα σημεία», καθώς το χιούμορ (σε κάθε εκδοχή του) είναι σαφώς μετριασμένο (μα ουχί ανύπαρκτο), αν και ο χαβαλές βίας υφίσταται (σε πιο «αμερικανιά» ύφος, φυσικά).

Στην «από άλλο ανέκδοτο» εισαγωγή του φιλμ, μέλη μιας συμμορίας Γιάκουζα δέχονται με το ζόρι (και ένα δάχτυλο του χεριού λιγότερο…) να ταξιδέψουν από την Ιαπωνία στις ΗΠΑ, με τελικό προορισμό μια παγωμένη μικρή πόλη στη μέση του πουθενά της Μινεσότα, με λιγότερους από δυο χιλιάδες κατοίκους. Μερικούς μήνες αργότερα, ο Γιουλίσις Ρίτσαρντσον εμφανίζεται στα ξαφνικά για να αναλάβει (για μερικές εβδομάδες μονάχα) τα καθήκοντα του Σερίφη, καθώς ο προκάτοχος της θέσης βρέθηκε νεκρός υπό συνθήκες μάλλον παράδοξες: στην ύπαιθρο, παγωμένος από το κρύο, φορώντας μονάχα τα εσώρουχά του, μ’ ένα καλάμι ψαρέματος ανά χείρας! Οι Ιάπωνες… άφαντοι (ακόμα).

Ο φιλήσυχος Γιουλίσις θα αρχίσει να συγκεντρώνει στοιχεία που δεν αντιστοιχούν στις συνθήκες καθημερινότητας μιας τόσο μικρής πόλης και ο διερευνητικός τρόπος σκέψης του θα τον οδηγήσει σε υποψίες πως κάτι… μάλλον εγκληματικό συμβαίνει τριγύρω. Η γνωριμία του με τον Δήμαρχο του Νόρμαλ (χαριτωμένος ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας) δεν θα πάει και τόσο καλά κι όταν ένας συναγερμός θα ηχήσει στο Αστυνομικό Τμήμα, προερχόμενος από την τοπική τράπεζα, οι λιγοστοί ένστολοι της πόλης θα κατευθυνθούν προς τα εκεί για να δουν εάν όντως πρόκειται περί ληστείας. Και θ’ ανοίξουν πυρ κατά… του Γιουλίσις!

Βάλτε και ολίγη από «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» (1952) κι έχετε μια απίστευτα ψυχαγωγική crime περιπέτεια δράσης με αρκούντως γραφική βία και κάμποσες ανατροπές, έστω κι αν στην πραγματικότητα ο «Σερίφης» πατά πάνω σε προφανή στερεότυπα του genre. Μετά το «Κανένας» (2021) και το sequel του, ο Μπομπ Όντενκερκ το πάει «αβάδιστα» ερμηνευτικά, προσθέτοντας «υπόγειες» πινελιές σοβαροφάνειας, zen αύρας και ψυχρού σαρκασμού, για να δημιουργήσει έναν (αντι)ήρωα που θα άξιζε να ξαναδούμε στη μεγάλη οθόνη. Η μετρημένη διάρκεια του έργου δηλώνει αυτονόητα πως ο ρυθμός τρέχει κι αυτό είναι ένα επιπλέον ατού στο μανίκι του Μπεν Γουίτλι, που κατά βάθος θα ήλπιζε το σενάριο της ταινίας να περιλάμβανε και μια νότα από κοενικά έξυπνες και… killer ατάκες.