του Ηλία Φραγκούλη

Θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει τον Νίκο Βουρλιώτη για εγωκεντρισμό, καθώς μέχρι το πρόσφατο παρελθόν (ουσιαστικά) δεν υπήρξε ποτέ ένας solo artist. Η δισκογραφική του παρουσία αφορά κυρίως στην πορεία των Goin’ Through και σε συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες του είδους μέσω του (δικού του) Family The Label. Οπότε… γιατί μονάχα ένα «NiVo 831: Θυμάμαι…»; Διότι ο Βουρλιώτης υπήρξε ο «οδηγός» όλης αυτής της φάσης στην ελληνική rap σκηνή και τούτο το ντοκιμαντέρ είναι μία προσωπική, εξομολογητική φάση αναμνήσεων, έστω κι αν ενίοτε έχεις την αίσθηση πως αρκετές μελανές στιγμές (μπορεί να) λείπουν. Μεταξύ άλλων (μάλλον για λόγους δικαιωμάτων χρήσης τραγουδιών, εδώ που τα λέμε)…

Αν και ο Μιχάλης Παπαθανασίου ήταν το έτερο μέλος των Goin’ Through από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Βαγγέλης Σερίφης ανάγεται εδώ σε βασικός «συμπρωταγωνιστής» χάριν μεστότητας και ευγλωττίας ως προς τα πράγματα που μοιράζεται μπροστά από την κάμερα σε σχέση με το ξεκίνημα (και όχι μόνο) του Βουρλιώτη, από υπάλληλος μεγάλου αθηναϊκού δισκάδικου σε μουσικός και παραγωγός που έφερε το mainstream κοινό της χώρας πιο κοντά στο σχετικό genre, σε μια περίοδο μάλιστα όπου το λαϊκό ρεπερτόριο (ή «σκυλάδικο» αν προτιμάτε) σχεδόν μονοπωλούσε του μαζικού ενδιαφέροντος.

Γίνονται (προφανώς εκτενείς) αναφορές σε συνεργασίες με τους Βλάσση Μπονάτσο, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Γιώργο Μαζωνάκη, σε τραγούδια και music videos που «κρύβουν» ωραίες ιστορίες (ξεχωρίζει εκείνη για το «Καλημέρα Ελλάδα») κι άφησαν εποχή, ο Δημήτρης Μεντζέλος και ο Νίκος Παυλίδης προσθέτουν ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες από διάφορες περιόδους όλων αυτών των δεκαετιών που περνούν μπροστά από τα μάτια του θεατή, όμως, η απουσία περισσότερων… talking heads στερεί τη δυνατότητα από τούτο το ντοκιμαντέρ ν’ απογειωθεί σε κάτι πιο σοβαρό και ιστορικά χρήσιμο συνολικά. Συνεργάτες, άλλοι μουσικοί καλλιτέχνες ή παραγωγοί με ένα (έστω και ελάχιστο) σχόλιο για την «εισβολή» και την επίδραση της σκηνής που έφτιαξε ο Βουρλιώτης, άνθρωποι του ραδιοφώνου και του Τύπου, γιατί όχι και κάποιοι dedicated fans. Κι ας διαρκούσε το ντοκιμαντέρ και δύο ώρες…

Μονταζιακά επιτυχημένο και καλοδουλεμένο, μα ως κινηματογράφηση πιο κοντά στο στυλ ενός μεγάλου τηλεοπτικού tribute που θα περίμενες να δεις αργά ένα βράδυ στο MEGA, το «Θυμάμαι…» μας παρουσιάζει γεγονότα και σημαντικές στιγμές από την καριέρα του Βουρλιώτη, βγάζει στοιχεία από τον χαρακτήρα του κι από το που προήλθε, αλλά κάπου αισθάνεσαι πως μένει στα βασικά, δίχως να τολμά το κάτι παραπάνω. Και είναι παράδοξο, σε σύγκριση με προηγούμενα μουσικά ντοκιμαντέρ που δημιουργήθηκαν στη χώρα μας εσχάτως σχετικά με το συγκεκριμένο genre (και «υπο»-παρακλάδια του), τα οποία είχαν λιγότερα να πουν, δίχως τόσο μεγάλη διάρκεια καριέρας όσο του NiVo, να δείχνουν πιο ολοκληρωμένα και αποκαλυπτικά σε περιεχόμενο.