του Ηλία Φραγκούλη

Μυστήριο κεφάλι αυτός ο Αυστραλός! Απρόβλεπτος, άνισος, αλλά με μια βίαιη δύναμη πολύ δική του, που ξεχώρισα από το (ατυχώς απρόβλητο και άγνωστο στην Ελλάδα) «Snowtown» (2011) μέχρι το «Νεντ Κέλι: Ο Νο1 Καταζητούμενος» (2020). Το θέμα του εδώ αντλείται από μια σοκαριστική αληθινή ιστορία που κατέληξε στο μεγαλύτερο αιματοκύλισμα που γνώρισε ποτέ η Τασμανία, το 1996, με τριάντα πέντε νεκρούς και υπεύθυνο τον (25χρονο τότε) Μάρτιν Μπράιαντ. Συμβάν το οποίο άλλαξε τη νομοθεσία που σχετίζεται με την οπλοκατοχή στην Αυστραλία.

Νίτραμ (ανάποδη ανάγνωση του Μάρτιν) αποκαλείται ο ήρωας της ταινίας του Κερζέλ και από το ξεκίνημά της γίνεται αντιληπτό πως πρόκειται για ένα νεαρό αγόρι με διανοητικά προβλήματα. Εδώ εντοπίζεται και η μεγάλη «παγίδα» του «Νίτραμ», καθώς ο κεντρικός χαρακτήρας του φιλμ απεικονίζεται σαν ένα άτομο «ξεχωριστό», θέτοντας ερωτήματα συζητήσιμα σε σχέση με τον ορισμό του φυσιολογικού και τους κανόνες κοινωνικής (ή μάλλον κοινωνικοποιημένης…) συμπεριφοράς. Αδυνατώντας να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, ο Νίτραμ ζει κάτω από την «ομπρέλα» προστασίας των γονιών του και η καθημερινότητά του… συνταγογραφείται με ηρεμιστικά χάπια τα οποία κατευνάζουν (το κατά δύναμη) κάποιες πραγματικά ανεξέλεγκτες στιγμές του.

Η γνωριμία με μια εκκεντρική κληρονόμο που τυγχάνει να είναι και γειτόνισσα, θα του προσφέρει τη δυνατότητα φυγής από τους γονείς του, ικανοποιώντας κάθε παιδιάστικη απαίτησή του, δίχως να υπάρχει υπόνοια ερωτισμού στη σχέση τους. Ο Νίτραμ μετρά ανέμελα τις μέρες του, βγάζοντας βόλτα τα αμέτρητα σκυλιά της Έλεν, ακούγοντας αδιάκοπα το «Mikado» των Σάλιβαν & Γκίλμπερτ και κάνοντας όνειρα για ταξίδια στο Λος Άντζελες. Μια απρόσμενη τροπή έρχεται να διαταράξει την κάποια ισορροπία που είχε βρει δίπλα στην Έλεν ο Νίτραμ και, με αρκετά χρήματα στην κατοχή του πια, αρχίζει να εξερευνά τον «μαγικό» κόσμο των πραγματικών όπλων, σαν μια μετεξέλιξη της μανίας του για τα πυροτεχνήματα. Είναι προφανές ότι όλο αυτό κάποια στιγμή θα «σκάσει»…

Ο Κερζέλ φαντάζει ιδανική περίπτωση γι’ αυτό το είδος ταινίας, περιμένεις με αγωνία να παρακολουθήσεις τον (πλέον αντισυμβατικό) τρόπο με τον οποίο θα εξετάσει έναν τέτοιο χαρακτήρα ψυχολογικά, μα καθώς περνά η ώρα αυτό που κυριαρχεί είναι η αμηχανία του απέναντι στον Νίτραμ, μια σχεδόν άτολμα «διχαστική» στάση προσέγγισης ενός ανθρώπου που ανάλογα με την αντίληψη οπτικής του θεατή αποτελεί ένα πλάσμα απροσάρμοστο (με τη χειρότερη δυνατή σημασία τη λέξης), ένα θύμα της «κανονικότητας» του κόσμου μας ή ένα κτήνος που σιγοβράζει μέχρι παραδοθεί σε μια δολοφονική κατάσταση αμόκ. Η ερμηνεία του Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς (βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις περσινές Κάννες) είναι αφοπλιστική και ανοιχτή σε θεωρήσεις περί του εσωτερικού κόσμου του ήρωα, η σκηνοθετική γραμμή του Κερζέλ διατηρεί την ωμή δύναμή της και μια καλά υπολογισμένη δόση ψυχρότητας που ενοχλεί. Το υπόγεια έκρυθμο χτίσιμο του φινάλε είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει το «Νίτραμ», όμως, για το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ είναι πραγματικά δύσκολο ν’ αποδεχθείς τους λόγους ύπαρξης ενός έργου που ενώ φλερτάρει με την ακρότητα και το απόλυτο σοκ, αισθάνεσαι πως ο σκηνοθέτης του είναι δεμένος πισθάγκωνα από την παραγωγή!