του Ηλία Φραγκούλη

Είναι η προτελευταία εμφάνιση της Γκάρμπο στο σινεμά, κάτι που δίνει έξτρα ιστορική βαρύτητα στο φιλμ, το οποίο διαφημίστηκε στην εποχή του με το προφανέστατο σλόγκαν… «Garbo laughs!». Ναι, η diva όχι μόνο παίζει σε κωμωδία, αλλά γελάει και το διασκεδάζει, στο ρόλο της Νινότσκα, της παγοκολώνας που αντί για καρδιά έχει σφυροδρέπανο και θα βρει το δάσκαλό της… στα μάτια γοητευτικού καιροσκόπου, ο οποίος επίσης θα μάθει τι εστί αληθινή αγάπη, αφού πρώτα οι σεναριογράφοι Τσαρλς Μπράκετ, Μπίλι Γουάιλντερ και Γουόλτερ Ράις κάνουν φύλλο και φτερό τη ρωσική αριστοκρατία και την κομμουνιστική προπαγάνδα, με ατάκες που θα ηχούν αγέραστα αστείες στην κινηματογραφική αιωνιότητα.

Τα πάντα λειτουργούν ρολόι, όπως μπορείς να φανταστείς για μεγάλη παραγωγή της MGM που σέβεται την star – πρωταγωνίστριά της, μέσα από μια σειρά αλλεπάλληλων στιχομυθιών που κοντράρονται πολιτικά και ερωτικά, έστω κι αν στο δεύτερο μισό, με την επιστροφή στη Ρωσία του… ενός δωματίου για τρεις κοπέλες και μιας κοινής τουαλέτας ανά όροφο, ο ρυθμός κοπάζει και το στήσιμο φωνάζει από το θεατρινίστικο καλούπωμα των σκηνικών (με προφανή κατάληξη την απαγόρευση από το ανατολικό μπλοκ…).

Πέρα από τις απολαυστικές ριπές χιούμορ των one-liners, είναι πραγματική πρόκληση να παρατηρείς την ερμηνεία της Γκάρμπο, που από ice queen μεταμορφώνεται σε άβουλο πλάσμα της σοβιετικής μηχανής που παρήγε συντρόφους δίχως ένστικτο, βούληση κι αισθήματα. Μπορεί κάποιοι να απορήσουν και για τη γκάμα των δυνατοτήτων της star, που εκφραστικά στέκει στα όρια του… μονολιθικού (θα βοηθήσει η πληροφορία πως η Γκάρμπο αισθανόταν εξαιρετικά άβολα όντας αμακιγιάριστη στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ, δε διασκέδαζε στην ιδέα της κωμωδίας, έβγαλε αρκετές σκηνές με νευρικότητα και ενίοτε έβρισκε το χιούμορ του σεναρίου… χυδαίο!). Τελικά, όμως, γέλασε! Κι εμείς ακόμη περισσότερο.