του Ηλία Φραγκούλη

Θυμάται κανείς το «Πρόσκληση σε Φόνο» του 2023; Εννοείται πως… όχι! Εκτός από τους παραγωγούς του, που θεώρησαν πως ο χαρακτήρας της ιδιωτικής ντετέκτιβ Μιράντα Γκριν μπορεί να δημιουργήσει ένα κάποιο «αγκαθακριστικού» τύπου franchise και αποφάσισαν να διαπράξουν ακόμη ένα… φιλμικό έγκλημα με το «Φόνος στην Πρεσβεία»!

Με μικρότερη διάρκεια, τούτη η ταινία δεν θα διέφερε σε τίποτα από ένα επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς μυστηρίου και μάλιστα όχι από τα καλύτερά της. Η Μιράντα Γκριν αυτή τη φορά βρίσκεται (στο άσχετο…) στο Κάιρο της δεκαετίας του ’30 και μπλέκει σε μία υπόθεση δολοφονίας εντός της βρετανικής πρεσβείας, τα ίχνη της οποίας οδηγούν σε μία… ναζιστική συνομωσία! Βυθισμένη στην αδράνεια, η πλοκή σε κάνει να μη νοιάζεσαι και τόσο για το ποιος είναι (τελικά) ο ένοχος, ανάμεσα σε χαρακτήρες τόσο ανύπαρκτους που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι τα επόμενα θύματα, μπας και τελείωνε και λίγο νωρίτερα όλη αυτή η βαρεμάρα! Ατυχώς, ζουν όλοι μέχρι το φινάλε…

Το επίπεδο της παραγωγής βρίσκεται στα όρια του basic, η καλλιτεχνική διεύθυνση ζορίζεται για να πείσει ότι βρισκόμαστε στα ‘30s, ενώ η πρωταγωνίστρια Μίσα Μπάρτον υποκριτικά κινείται σε πλαίσιο… σχολικής θεατρικής παράστασης, με διαλόγους που όταν επιχειρούν να προσεγγίζουν μία πνευματώδη διάθεση βρετανικού χιούμορ προκαλούν… χασμουρητά ή πολικό ψύχος.

Έχει περάσει μόλις μία μέρα από τότε που το παρακολούθησα και γράφοντας αυτές τις αράδες ομολογώ πως ήδη έχω ξεχάσει ποιος ήταν ο δολοφόνος! Ευελπιστώ να ξεχάσω και ολόκληρη την ταινία όσο το δυνατόν συντομότερα.