του Νίκου Παλάτου

Μία γοητευτική γυναίκα παρασύρει στον κόσμο της ηδονής έναν ανύποπτο, παντρεμένο άνδρα. Η θεμέλιος λίθος του ερωτικού θρίλερ θέτει τις σαφείς σεναριακές της βάσεις στο «Επικίνδυνα… Κοντά σου». Το κάνει, όμως, με τρόπο βαριεστημένο και ανερμάτιστο, πριν τα twist της τελικής πράξης το μετατρέψουν σε κάτι που θα μπορούσες να πεις και… φάρσα!

Η απόφαση του σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφου Στέφανο Σάρντο να θέσει την πλοκή του έργου του στην περίοδο του lockdown εξαιτίας της πανδημίας COVID-19, είναι από τη μία παντελώς αχρείαστη, καθώς μόνο σαν αιτιολογία της μόνιμης απουσίας της κερατωμένης συζύγου από το σπίτι χρησιμοποιείται, ενώ από την άλλη μόνο ευχάριστες αναμνήσεις δεν ξυπνά στον θεατή. Ειδικότερα για το μεν πρώτο, όλο και κάτι άλλο θα μπορούσαν να σκεφτούν οι δύο γραφιάδες του φιλμ, για το δε δεύτερο (και σε ένα εντελώς προσωπικό επίπεδο), όταν ανάμεσα στις αναγγελίες των θανάτων ή των εισαχθέντων στις ΜΕΘ (που κάθε τόσο περνούν στο φιλμ μέσω των τηλεοπτικών ειδήσεων της εποχής) άκουσα μετά από χρόνια τον όρο «επιδημική καμπύλη»… σκιάχτηκα, φοβούμενος πως όπου να ‘ναι θα σκάσει μύτη ο Σωτήρης Τσιόδρας! Ευτυχώς, αυτό δε συνέβη. Ατυχώς, εν τούτοις, καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας του, ο Ιταλός auteur μοιάζει αναποφάσιστος για το κινηματογραφικό είδος που υπηρετεί.

Αρχικά, στήνει καταστασιακό που παραπέμπει σε κομεντί (με πινελιές μαύρου χιούμορ), συστήνοντας το ζεύγος του ελαφρώς παραιτημένου από τη ζωή καθηγητή φιλοσοφίας Λούκα και της παθολόγου γυναίκας του, Σάρα. Αυτοί προσπαθούν να γίνουν γονείς μέσω εξωσωματικής, έχοντας αφεθεί στα χέρια του γυναικολόγου πατέρα της δεύτερης, ο οποίος εκτός από σπουδαίος επιστήμονας τυγχάνει να είναι λεφτάς (συντηρώντας επί της ουσίας κόρη και γαμπρό) αλλά και… sugar daddy με γκόμενα στην ηλικία της Σάρα! Έπειτα, μπαίνει δυναμικά στο στόρι το σεξουλιάρικο στοιχείο, μιας και άπαξ της γνωριμίας (έπειτα από επίμονο μπανιστήρι μέσω παραθύρου) του Λούκα με την Αμάντα του απέναντι διαμερίσματος ξεκινά ένας παράνομος ερωτικός δεσμός που μοιάζει να βγάζει από τη μόνιμη αδράνεια τον πρώτο, λειτουργώντας σαν «φευγιό» από παρελθούσα τοξική σχέση για τη δεύτερη. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, όμως, εισέρχεται σταδιακά στην πλοκή το στοιχείο του θρίλερ, το οποίο μετατρέπει τα όσα (σχετικά ανεκτά) προηγήθηκαν σε… αληθινό τραγέλαφο απιθανοτήτων. Δεν γίνεται να επεκταθώ επί του θέματος, εν τούτοις, αν δώσετε σημασία σε κάποια από τα λεγόμενα της Αμάντα για τα παιδικά της χρόνια, κάτι μπορεί να ψυλλιαστείτε για το τι παίζει με την πάρτη της.

Οι καταπιεσμένες σεξουαλικές επιθυμίες, που εξαιτίας της δεδομένης μοναξιάς και πλήξης μεγεθύνονται, εναλλάσσονται με ένα δήθεν offbeat σαρκαστικό χιουμοράκι, ποντάροντας ισοδύναμα στον μισογυνισμό και στον μισανδρισμό! Το εύθραυστο των ανθρώπινων σχέσεων ένεκα της πανδημίας εξετάζεται υπό το πρίσμα μιας περίπτωσης τυπικής femme fatale, η οποία πιάνει στον ιστό της τα ανυποψίαστα θύματά της. Η εκδικητικότητα της, εν τούτοις, βασίζεται σε εύρημα που ακόμα και στις… «Οικογενειακές Ιστορίες» δεν θα έστεκε! Αγωνία και σασπένς δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, ενώ η όλη φάση με την τεχνητή γονιμοποίηση δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι ακριβώς εξυπηρετεί σε σεναριακό επίπεδο, μέχρι που ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη του φινάλε. Ο παλιός Πέδρο Αλμοδόβαρ (ενδεχομένως) θα του έδινε να καταλάβει! Ο καινούργιος, μπορεί να το έπαιρνε τοις μετρητοίς και στα σοβαρά. Αυτό έπραξε και ο Σάρντο και με άφησε με το στόμα ανοιχτό.