του Ηλία Φραγκούλη

Ο Ντέιβιντ Λόουερι είναι ένας σκηνοθέτης που συχνά φλερτάρει με την… meta-καταστροφή! Πιο θαυμαστή δουλειά του ήταν η τελευταία του που είδαμε στο σινεμά, «Ο Πράσινος Ιππότης» του 2021, κι αυτό είναι χρήσιμο να μείνει στα υπόψιν του (υποψήφιου) θεατή που θα δοκιμάσει την τύχη του (κι) εδώ, καθώς επρόκειτο για έργο πρωτοφανούς αποσύνθεσης του είδους της επικής φαντασίας, με αποτελέσματα άκρως διχαστικά. Στο «Mother Mary» δυσκολεύεσαι να τοποθετήσεις το φιλμ σε ένα συγκεκριμένο genre ή να θεωρήσεις πως το εγχείρημα ολοκληρώνεται προς κάποια κατεύθυνση. Κάπου ανάμεσα στην αποκάλυψη και την αμηχανία βρίσκεται η αλήθεια…

Σε κατάσταση ψυχολογικού ράκους, η «Mother Mary» πετά (απρόσκλητη) από το Λος Άντζελες στη Μεγάλη Βρετανία για να συναντήσει την Σαμ Άνσελμ. Η πρώτη είναι μία υπερεπιτυχημένη pop star, η δεύτερη μία σχεδιάστρια μόδας η οποία στο παρελθόν υπήρξε η καλύτερή της φίλη (αν όχι και κάτι παραπάνω…) και στην ουσία την μετέτρεψε σε ίνδαλμα δημιουργώντας πάνω της το image μιας persona που «καταστρατήγησε» την προσωπικότητά της. Ζώντας χωριστά για πολλά χρόνια, δίχως ίχνος επικοινωνίας, έρχονται ξανά σε επαφή με αφορμή την ανάγκη της τραγουδίστριας να εμφανιστεί με κάτι πραγματικά επαναστατικό σαν φόρεμα (;) σε επερχόμενη performance όπου ελπίζει να παρουσιάσει έναν άλλο εαυτό.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι συναρπαστικό. Με ενθέσεις από live εμφανίσεις της «Mother Mary», παρακολουθούμε την «αποκαθήλωση» του μύθου μιας φανταστικής superstar της μουσικής βιομηχανίας, ένα κατασκεύασμα που… «φόρεσε» ένα «ρούχο δανεικό» και πάνω του έχτισε ολόκληρη καριέρα, βοηθούμενη από τα ΜΜΕ και τον κόσμο της μόδας. Ένα παράδειγμα που στην πραγματικότητα ανακυκλώνεται εδώ και τόσες δεκαετίες, όποιο κι αν είναι το (φωνητικό κυρίως) ταλέντο μιας τραγουδίστριας. Η ηρωίδα που υποδύεται η Ανν Χάθαγουεϊ (άψογη ακόμη και στις σεκάνς της σκηνικής της παρουσίας) είναι ένα «κενό» ανθρώπου, που αγωνίζεται να εκφράσει την αληθινή της ψυχή στιχουργικά, μα είναι σχεδόν «άυλη» δίχως την εικόνα που… εμπορεύεται ως προϊόν μαζικής κατανάλωσης, ηττημένη στην προσωπική της ζωή, «αιχμάλωτη» του image της, σε κυριολεκτικό αδιέξοδο για το αύριο.

Δίπλα της, η Σαμ αποτελεί ένα πανίσχυρο «αντίβαρο» που ανήλθε παράλληλα με την καριέρα της «Mother Mary», αλλά αισθάνθηκε προδομένη όταν το «δημιούργημά» της οικειοποιήθηκε τη «φορεσιά» που την έκανε star και τώρα η μια πλευρά της αναζητά την τιμωρία και μια άλλη την (πιο λυτρωτική) ανακωχή. Οι διάλογοί τους εμπεριέχουν σκληρότητα και κυνισμό, μοιάζουν με ύπουλες κινήσεις πάνω σε μια σκακιέρα όπου κάποια από τις δυο τους πρέπει να πάρει το παιχνίδι. Η ασάφεια γύρω από την ερωτική ή μη σχέση που είχαν στο παρελθόν αποτελεί πρόβλημα για την εξέλιξη της ιστορίας και το «ξεγύμνωμα» των χαρακτήρων τους, ενώ ο Λόουερι ως σεναριογράφος σκοντάφτει πάνω σε επιπλέον layers σχεδιασμού που φλερτάρουν με ένα φαουστικού τύπου «συμβόλαιο», φτάνοντας σ’ έναν εκτροχιασμό του φανταστικού, με μεταφυσικά και θριλερικά στοιχεία «μαύρης» μαγείας, που στο δεύτερο μέρος του έργου σκορπίζουν το ενδιαφέρον του θεατή προς… άπειρες κατευθύνσεις.

Η ταινία «Mother Mary» στήνει ένα ριψοκίνδυνα «weird» οπτικοακουστικό σύμπαν, όπου η πίστη, η ταυτότητα και η εικόνα του «ειδώλου» μπλέκονται με έναν σχεδόν υπνωτιστικό και μυστικιστικό τρόπο. Είναι μία εμπειρία – «τελετή», η οποία αποδομεί τους συμβολισμούς γύρω από το «περίβλημα» του pop stardom. Όσο μένει πιστή σε αυτό το concept, σε κερδίζει. Στην τελική, όμως, (για να την περιγράψω όσο ακριβέστερα γίνεται) μοιάζει με εκείνο το «πειραματικό» album που είχε βγάλει κάποτε ο αγαπημένος σου μουσικός καλλιτέχνης και… σου την «έσπαγε» για χρόνια και δεκαετίες ολόκληρες! Ενίοτε, έρχεται και η ώρα που ξεπερνιέται το «σοκ»…