του Ηλία Φραγκούλη

Το μόνο που θυμάμαι από την προηγούμενη ταινία του 2021 είναι πως την είχα διασκεδάσει και γούσταρα τις τρελές ποσότητες… αίματος που σκορπούσε στη μεγάλη οθόνη! Κατά τα άλλα, δεν έχω καμία σχέση με το ιστορικό του arcade game της δεκαετίας του ’90 που πρόσθεσε υπέρμετρη και γραφική βία, θέτοντας νέα όρια στο rating των βιντεοπαιχνιδιών.

Κατά κάποιο τρόπο, αυτό αποτελεί πρόβλημα για την (καλύτερη) παρακολούθηση του «Mortal Kombat II», το οποίο πάνω-κάτω υπηρετεί πιστά τα fanboys του franchise και τις απαιτήσεις τους, προσφέροντας σχεδόν αποκλειστικά σκηνές δράσης. Μετάφραση: ούτε μπορούσα να συγκρατήσω τι έβλεπα (καθώς και τα ονόματα των χαρακτήρων), ούτε και να καταλάβω τι ακριβώς συνέβαινε! Αλλά είχε χαβαλέ, δεν αισθανόμουν πως με είχαν τοποθετήσει σε μια… προκρούστεια κλίνη.

Κομμάτι κατώτερο από το πρώτο μέρος του πρόσφατου reboot, λοιπόν, αλλά σταθερή αξία στο κάργα αιματοβαμμένο θέαμά του, το φιλμ δεν χαρακτηρίζεται για την ποιότητα της μυθοπλασίας του, το σενάριό του μπορεί να αποκαλεστεί παιδαριώδες (από ευγένεια…), όμως, εδώ βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον τέτοιων στοιχείων, όπου η ένταση και η υπερβολή δημιουργούν τον ορισμό του guilty pleasure. Υπάρχει τεχνική επάρκεια, οι χορογραφίες των μαχών είναι απολαυστικές (δίχως να πρωτοτυπούν, όμως) και αυτό που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι το ακόρεστο σε δόσεις splatter, με κορμιά να τεμαχίζονται και κεφάλια να πολτοποιούνται δίχως έγνοια για την καταλληλόλητα των εικόνων.

Ευτυχώς, ο Σάιμον ΜακΚουόιντ δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά και η ουσιαστική attraction τούτου του sequel είναι η πρόσθεση του χαρακτήρα του Τζόνι Κέιτζ, ενός τρολο-μείγματος των φιλμικών action heroes της δεκαετίας του ’80, μοτίβο που θυμίζει αρκετά τα χαρακτηριστικά του Άρνολντ Σουορτσενέγκερ στον «Τελευταίο Μεγάλο Ήρωα» (1993). Εδώ οι ατάκες δεν πετάνε καθόλου άσφαιρες αναφορές σε κινηματογραφικά παραδείγματα του genre, που από μόνα τους (αν το καλοσκεφτείς) είναι ανόητα, προσφέροντας αξιομνημόνευτα (και ενίοτε ξεκαρδιστικά) one-liners. Ο Καρλ Έρμπαν (που τα σπάει στο τηλεοπτικό «The Boys») ήταν το τέλειο casting για τον ρόλο και προσθέτει θετικούς πόντους εκεί όπου αισθάνεσαι πως το «Mortal Kombat II» υστερεί.

Στην τελική, αν ζητάς χαρακτήρες και δραματουργία από μια τέτοια ταινία… μάλλον κάτι λάθος έχεις κάνει στη ζωή σου (συνολικά!). Εάν έχεις τις στοιχειώδεις γνώσεις περί του τίτλου του συγκεκριμένου franchise και δεν πας με αυταπάτες μεγαλείου για το φιλμικό αποτέλεσμα, δεν θα βγεις προδομένος. Τίμια πράγματα. Πάντως, (θα) μπορούσαν και καλύτερα. Κι αυτό οφείλουν να το σκεφτούν πιο ώριμα και δημιουργικά οι παραγωγοί του τρίτου μέρους της σειράς…