του Νίκου Παλάτου

Με το live action remake της «Βαϊάνα» (2016) ο οργανισμός Disney σημειώνει νέο ιστορικό χαμηλό, από όποια σκοπιά και να το δει κανείς. Σαν να μην έφτανε που μόλις δύο χρόνια πριν αντέγραψε εαυτόν σερβίροντας την animated εκδοχή μιας κατ’ ουσία ίδιας ιστορίας, κοιτώντας αποκλειστικά και μόνο το box-office (με το «Βαϊάνα 2»), επιστρέφει εκ νέου στην ίδια «πηγή» παρουσιάζοντας για τρίτη φορά μέσα σε μια δεκαετία το ίδιο πράγμα με διαφορετικό περιτύλιγμα! Εάν η εσχάτως αγαπημένη τακτική της Disney των live action remake των κλασικών ταινιών του καταλόγου της είχαν μια κάποια λογική, μιας και ο οργανισμός επέλεγε τίτλους από το (πιο) μακρινό παρελθόν (οι οποίοι μπορούσαν να ξυπνήσουν κάποια αισθήματα νοσταλγίας), με τούτη τη «Βαϊάνα» η συνθήκη αυτή εκλείπει ολοκληρωτικά. Δέκα μόλις χρόνια έχουν περάσει από το έτος κυκλοφορίας του animated original, κάνοντας τα είκοσι τρία του προκατόχου του «Λίλο & Στιτς»  (2002 και 2025, αντίστοιχα) να μοιάζουν τουλάχιστον με… αιωνιότητα.

Θα μπορούσε (ίσως) ν’ αντισταθμιστεί η ξεδιάντροπα φιλάργυρη προσέγγιση της Disney μέσω της «live action» αναβάθμισης του δεδομένου προϊόντος. Κούνια που την «Βαϊάνα» κούναγε! Το ούτως ή άλλως μέτριο animated φιλμ παρουσιάζεται εδώ σε μόρφη άψυχης φωτοκόπιας, που ενώ στην ούγια του μοστράρει live action, δεν προσφέρει παρά μια σειρά ατελείωτων… green screen, συνοδεία άτονων CGI και μιας χούφτας ηθοποιών, που (ειδικά) στην περίπτωση της πρωταγωνίστριας Κάθριν Λαγκα’άια κρίνονται ανεπαρκείς, ενώ σ’ εκείνη του περουκοφόρου (!) Ντουέιν Τζόνσον από άβολοι έως αμήχανοι. Εκτός αν το upgrade έχει να κάνει με τα sidekick του τρελοκόκκορα και του γουρουνιού, που εδώ μοιάζουν πιο… ζωάκια απ’ ότι στην παλιότερη ταινία.

Ως εκ τούτων, η πλοκή δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το αναπαράγει εκείνη του original φιλμ (θαρρώ πως κάθε ατάκα και κάθε πλάνο είναι πανομοιότυπα), με το αυτό να συμβαίνει και με τα τραγούδια του. Η συνθήκη αυτή σε υποβάλει σ’ ένα περίεργο καθεστώς σύγκρισης των δύο εγχειρημάτων, καθώς (εγώ τουλάχιστον) προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου τις αντίστοιχες animated σκηνές ώστε να τις αντιπαραβάλλω με τα «live action» αντίγραφά τους, σ’ έναν άτυπο διαγωνισμό τύπου «βρες τις διαφορές»! Τέτοιες ουσιαστικά δεν υπάρχουν, καθώς από τη στιγμή που ο στόχος της Disney ήταν να ξανασερβίρει τη μεγαλύτερη, πρόσφατη original εισπρακτική της επιτυχία, ποιος ο λόγος να… πειράξει την πετυχημένη συνταγή; Στην προκειμένη, εν τούτοις, μιλάμε για το τρις εξαμαρτείν του οργανισμού, αφού τρεις ίδιες «Βαϊάνες» μέσα σε δέκα χρόνια δεν θα τις ήθελε ούτε ο Μάουι ο ίδιος! Πόσω μάλλον το κοινό, που μπορεί από την άνεση του καναπέ του να βρει τις δύο προηγούμενες στο… Disney+.