του Νίκου Παλάτου

Το όνομα Εμπενίζερ Σκρουτζ έχει γίνει παγκοσμίως συνώνυμο του μίσους για τα Χριστούγεννα. Σε τούτη την «Αποστολή», η κακιά της υπόθεσης (που κατά τα φαινόμενα έχει άσχημες παρτίδες με τη συγκεκριμένη μέρα) αυτοαποκαλείται… Cyber Σκρουτζ! Οι παράδοξες ομοιότητες της ταινίας με το έργο του Τσαρλς Ντίκενς ξεκινούν και σταματούν ακριβώς εκεί.

Ο Γιόγιο είναι ένα μικρό ξωτικό που ξεκινά με μεγάλο ενθουσιασμό για την πρώτη του μέρα στη δουλειά, επιθυμώντας ν’ ακολουθήσει τα χνάρια του παππού του, ο οποίος για δεκαετίες ολόκληρες ήταν το δεξί χέρι του Άγιου Βασίλη. Το θέαμα, όμως, που αντικρύζει στο εργαστήρι του Βόρειου Πόλου τον προσγειώνει σε μια άχαρη πραγματικότητα. Το φορτίο με την κωδική ονομασία «Χριστούγεννα» το διαχειρίζεται εταιρεία… logistics, η manager της οποίας παρατηρεί τα πάντα μέσω του tablet της, φροντίζοντας οι διαδικασίες να κυλούν ομαλά και πρωτίστως γρήγορα. Ως εκ τούτου, τα ξωτικά έχουν παραμεριστεί σε ρόλο χαμάλη (στην καλύτερη απαντούν στα τηλέφωνα!), καθώς όλη τη δουλειά την φέρνουν εις πέρας «έξυπνα» robot.

Όταν η Cyber Σκρουτζ παίρνει τον έλεγχο της γραμμής παραγωγής (ελέω της αφέλειας του Γιόγιο) θέτει ως αίτημά της, προκειμένου να μην καταστρέψει αμετάκλητα τη μοναδική αυτή μέρα χαράς, να εμφανιστεί μπροστά της ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης. Το πρόβλημα είναι πως στο πλαίσιο της ηλεκτρονικής αναβάθμισης των εγκαταστάσεών του, εκείνος περιφέρεται εκεί σαν… ολόγραμμα, δίχως ουδείς να γνωρίζει που βρίσκεται στ’ αλήθεια. Ο Γιόγιο απευθύνεται στον παππού του και μαζί με την… CEO του εργαστηρίου, Κόκο, και τον μικρό του τάρανδο (ονόματι Μπισκοτάκι) ξεκινά να ξετρυπώσει τον Άγιο, μπας και σώσει (για ακόμη μια φορά…) τα Χριστούγεννα.

Ο εκσυγχρονισμός του «παραδοσιακού» τρόπου διανομής των χριστουγεννιάτικων δώρων και η εξέλιξη του σε… computerized σύστημα που ακολουθεί στρατιωτικού τύπου πειθαρχία, έχει εμφανιστεί ως ιδέα στο παρελθόν στο «Arthur Christmas: Ο Γιος του Άι Βασίλη» (2011), με σαφώς ανώτερα αποτελέσματα. Σε εκείνο, ο ήρωας είχε προσγειωμένους στόχους, καθώς προσπαθούσε να κάνει ευτυχισμένο μονάχα ένα κοριτσάκι, παραδίδοντάς του ιδιοχείρως το δώρο του. Εδώ ενέχουν μαξιμαλιστικοί κίνδυνοι πλήρους «κατάργησης» των Χριστουγέννων, που σε συνδυασμό με το βαρύγδουπο όνομα της κακιάς της υπόθεσης και τα κομπιουτερίστικα κόλπα τα οποία μετέρχεται δίνουν στο φιλμ ένα (λανθάνον) υπόβαθρο κριτικής ματιάς προς τον εξαρτημένο από τους υπολογιστές σύγχρονο κόσμο, όπου αρκεί μια τρύπα στο ηλεκτρονικό τείχος προστασίας για να πάνε όλα στραβά.

Η συνθήκη αυτή… στουκάρει με το εκ των ων ουκ άνευ χαρωπό (έως χαζοχαρούμενο) κλίμα της ταινίας, καθώς μέσω σειράς από λάθη, γκάφες και γιούχου συναπαντήματα (οι… χαρλεάδες συνταξιούχοι Άι Βασίληδες είναι εντελώς φευγάτο εύρημα), ο Γιόγιο και η παρέα του προσπαθούν να μαζέψουν τα αμάζευτα. Η αποκάλυψη της αιτίας που κρύβεται πίσω από το μένος της Cyber Σκρουτζ για τα Χριστούγεννα δεν έχει (φυσικά) να κάνει με τη θρησκευτική διάσταση της γιορτής, αλλά με κάτι που ανάγεται στο παιδικό παρελθόν της και είναι όσο συναισθηματικό και τραυματικό μπορεί να φανταστεί κάποιος. Το συναίσθημα της θλίψης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής κι αυτό είναι ένα μάθημα που αξίζει να έχουν κατά νου τους τα παιδάκια. Όλα τα υπόλοιπα τούτης της «Αποστολής», εν τούτοις, δεν δένουν μεταξύ τους με τίποτα.