του Νίκου Παλάτου

Έπειτα από το «Grand Prix» της περασμένης εβδομάδας, τούτη η «Δεσποινίς Μόξι» αποτελεί το δεύτερο σερί δυτικοευρωπαϊκού animation που στέκεται σε ένα (τουλάχιστον) αξιοπρεπές επίπεδο. Δεν ξέρω αν το γεγονός επιτρέπει πανηγυρισμούς, αλλά για κάποιον σαν κι εμένα, που καλώς ή κακώς έχει δει όλη την πρόσφατη σαβούρα του είδους, το λες από αξιοπρόσεκτο έως και ευτυχές!

Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία μιας γάτας που χάθηκε στη Γαλλία, για να επιστρέψει έναν χρόνο αργότερα στο σπίτι της οικογένειας που την αναζητούσε στην Ολλανδία (!), η «Μόξι» δεν προτείνει κάτι ρηξικέλευθο σε αφήγηση ή σχέδιο, εν τούτοις, διαθέτει ζεστασιά και σουρεάλ καταστάσεις που προσωπικά εκτίμησα. Ακολουθώντας ένα μοτίβο το οποίο θυμίζει ελαφρώς το «Ένα Ταξίδι για Πάπιες» (2023), δίνοντας στο απρόσμενο «road trip» μια περιπετειώδη διάσταση, το ολλανδοβελγικό φιλμ διαθέτει ένα απλούστατο στόρι: η σκανταλιάρα Μόξι ξεχνιέται από την οικογένειά της στο εξοχικό θέρετρο όπου έχουν πάει όλοι μαζί για διακοπές (καθώς πρέπει να γυρίσουν άρον-άρον στο σπίτι τους) και ξεκινά το εναγώνιο ταξίδι – απόπειρα επιστροφής στα πάτρια εδάφη, όπου η μικρή Τζόσι αδημονεί να τη σφίξει ξανά στην αγκαλιά της. Λογαριάζει, όμως, χωρίς την κακιασμένη ιδιοκτήτρια χαζοχαρούμενου σκύλου, η οποία διαβλέπει στη γλυκούλα Μόξι ευκαιρία πλούτου και δόξας μέσω συμμετοχής της σε talent show κατοικίδιων, μιας και ο δικός της τετράποδος φίλος δεν φαίνεται να φτουράει σε αυτόν τον τομέα.

Διανθισμένη με μουσικοχορευτικά νούμερα, τα οποία απέχουν μίλια από τα ντισνεϊκά, «οικογενειακά» ανάλογα, διαθέτοντας μια έντονα «φευγάτη» διάθεση, η «Οδύσσεια» αποκτά (εύλογα, ίσως) έναν επεισοδιακού τύπου χαρακτήρα, καθώς η Μόξι σταθμίζοντας ενδείξεις και σημάδια προσπαθεί να βρει τη διαδρομή που θα την οδηγήσει πίσω στο σπιτικό της. Το συναπάντημά της με διάφορα είδη ζώων κι ανθρώπους εμπλουτίζουν το στόρι με καταστάσεις από απλοϊκές (το κυνηγητό στον αυτοκινητόδρομο) μέχρι ξεκαρδιστικά απρόσμενες (τα πρόβατα στην καρότσα του φορτηγού αποτελούν το πλέον παλαβιάρικο highlight), αναδεικνύοντας (σε κάθε περίπτωση) τις έννοιες τη φιλίας και της συντροφικότητας.

Ασφαλώς δεν είναι όλα ρόδινα για τούτη τη φιλμική «Μόξι», μιας και οι σεναριακές εκπλήξεις είναι ανύπαρκτες, το δε φινάλε στο talent show όχι κι ό,τι πιο ευφάνταστο θα μπορούσε να εμπνευστεί κανείς. Το σχέδιο, δίχως να διεκδικεί δάφνες πρώτης ποιότητας, στέκει σε αποδεκτό επίπεδο (αν και ομολογώ πως οι μπλε απόχρωσης βούλες της Μόξι μου χτύπησαν κάπως άσχημα), η δε ελληνική μεταγλώττιση (και ειδικά η απόδοση των τραγουδιών από στιχουργικής πλευράς) χαρακτηρίζεται άκρως επιτυχημένη.