του Ηλία Φραγκούλη

Σπάνια έχει υπάρξει ξανά κινηματογραφικό έργο που να δηλώνει με τόση θέρμη την αγάπη του και την αφοσίωσή του στην 7^η Τέχνη! Θυμίζοντας τον τρόπο με τον οποίο το «Τραγουδώντας στη Βροχή» (1952) των Στάνλεϊ Ντόνεν και Τζιν Κέλι έβλεπε το Χόλιγουντ, ο Πιερ Κοφέν μας παραδίδει την πιο… ενήλικη και σινεφιλική ταινία όπου θα μπορούσαμε να φανταστούμε να πρωταγωνιστούν… τα Minions!

Παρακολουθώντας το logo του studio της Universal να κάνει «rewind» πίσω στον χρόνο, έως το 1914 (!), ένας πραγματικός γνώστης αυτής της Τέχνης μπορεί ν’ αντιληφθεί αμέσως το που το πάει το «Minions & Τέρατα». Η σκέψη επιβεβαιώνεται στα opening credits του φιλμ, όπου μέσα σε πλάνα από τις πρώτες κινούμενες εικόνες που αντίκρυσε ο πολιτισμός, έως και το «Ταξίδι στο Φεγγάρι» (1902) του Ζορζ Μελιές, τα κοσμαγάπητα κίτρινα πλασματάκια μπουκάρουν εντελώς άναρχα κι αυθαίρετα, λες και υπήρχαν για πάντα στο σινεμά!

Σε ένα μουσείο του κινηματογράφου (όπου το μάτι δεν χορταίνει τις αναφορές στο παρελθόν του Χόλιγουντ ή… τον Τζορτζ Λούκας παγιδευμένο ως έκθεμα σε μια βιτρίνα, να διαμαρτύρεται για να τον αφήσουν να επιστρέψει στο σπίτι του!), η ξεναγός παρουσιάζει ως ύψιστης σημασίας για τον χώρο την παρουσία… του Τζέιμς και του Χένρι! Χωρίς αυτούς, λέει, δεν θα υπήρχε Χόλιγουντ! Και ο χαβαλές ξεκινά, με τα Minions να ψάχνουν παντοτινά το επόμενο κακό αφεντικό που θα υπηρετούν (όπως έναν γιγάντιο πρωτόγονο άνθρωπο στον οποίο θα αφιερώσουν τα πρώτα… LEGO «τουβλάκια»), γυρίζοντας κάθε σπιθαμή του πλανήτη μας, ώσπου (κατόπιν ενός πολιτισμικά τρελού montage) εντοπίζουν έναν ληστή τρένου (κλείσιμο ματιού στα 1903) και τον ακολουθούν μέχρι την καρδιά του… Λος Άντζελες, όπου διαλύουν το σύμπαν και… το κινηματογραφικό γύρισμα ενός βωβού γουέστερν! Οι παραγωγοί της ταινίας θα λατρέψουν τα ζημιάρικα Minions και θα βάλουν τον σκηνοθέτη της ταινίας να τα βρει για να παίξουν στο σινεμά, μετατρέποντάς τα σε super φίρμες, έως… την έλευση του ήχου.

Όταν τα σενάρια ξαφνικά απαιτούν να ειπωθούν κανονικές ατάκες, τα Minions καταστρέφουν κάθε σκηνή (έως και ένα homage στον «Πολίτη Κέιν»!) λόγω της ανικανότητάς τους να μιλήσουν σε μία πραγματική γλώσσα. Άνεργα πια, θα βρουν καταφύγιο σε μια παλιά αποθήκη όπου θα συνεχίσουν να κάνουν κινηματογραφικά όνειρα, με τον Τζέιμς να δημιουργεί τα πρώτα storyboards (!) για ένα έργο καταστροφής με kaiju!

Κάπου εκεί, το «Minions & Τέρατα» δεν παραμένει και τόσο συνεπές στο σινεφιλικό του όραμα (παρά τις αμέτρητες αναφορές που συνεχίζουν να βομβαρδίζουν τον θεατή) και δύο υποπλοκές «σπάνε» της αφήγηση της ήδη υπάρχουσας ιστορίας. Στην πρώτη, ένα μικροσκοπικό πράσινο τερατάκι ξεγελά τα αφελή Minions ώστε να επαναφέρουν στη ζωή δύο υπερμεγέθη τέρατα που έχουν σαν μοναδικό στόχο της ύπαρξής τους την καταστροφή της Γης, ενώ στη δεύτερη ένας εξωγήινος (ή απλά ένας λωποδύτης με στολή εξωγήινου;) που φαντάζει ως κακό αφεντικό στα μάτια των Minions βάζει σαν προτεραιότητα το flirt με μια γήινη κοπέλα αντί να ικανοποιεί τα γούστα των μικρών ηρώων μας. Και οι δύο υποπλοκές αποδεικνύονται ελαφρώς αδύναμες για να στηρίξουν (πιο) δημιουργικά τον ενθουσιασμό του πρώτου μέρους της ταινίας, όμως, δίχως να προκαλούν spoiler στην ψυχαγωγία. Απλά, το έργο παίρνει την κατεύθυνση της στερεοτυπικής δράσης των animated (και όχι μόνο…) χολιγουντιανών παραγωγών, οι οποίες πρέπει να κορυφώνονται σε επεισοδιακές αναμετρήσεις με μάχες, εκρήξεις και καταστροφές, ώσπου να νικήσει… η θετική ενέργεια. Μπροστά στα όσα μας είχε ήδη προσφέρει τούτη η καλύτερη ταινίας των Minions (ever!), αυτό δεν το λες και σοβαρό πταίσμα…