του Ηλία Φραγκούλη

Μετά τα (αναπάντεχα οσκαρικά) «Παράσιτα» (2019), ο Μπονγκ Τζουν-Χο επιστρέφει στο σινεμά που και γνωρίζει και του ταιριάζει καλύτερα. Εκεί όπου το φανταστικό αποτελεί το «περιτύλιγμα» για μια αλληγορία του κακού ριζικού του ανθρώπινου είδους και της όλο και περισσότερο διογκούμενης… απανθρωπιάς του. Και του αυτοκαταστροφικού παραλογισμού του, με μια ματιά κριτικής τόσο νοσηρής για το μέλλον (μας).

Χωρίς να «δανείζεται» ακριβώς τα χαρακτηριστικά της «Μέρας της Μαρμότας» (1993) ή του «Στα Όρια του Αύριο» (2014), ο ήρωας του «Mickey 17» είναι… τεχνολογικά καταδικασμένος να «ξαναγεννιέται» κάθε επομένη του θανάτου του, όντας ένα μελλοντικό είδος «πειραματόζωου», οι εμπειρίες του οποίου επιτρέπουν στην αποτελεσματική ανάπτυξη επιστημονικών και ιατρικών ερευνών με ζητούμενο ένας άγνωστος, μακρινός πλανήτης να γίνει γήινα φιλόξενος σ’ ένα τσούρμο wannabe αποίκων. Ο Μίκι έχει δοκιμαστεί και… πεθάνει ουκ ολίγες φορές, φτάνοντας αισίως στην 17^η εκδοχή του εαυτού του, η οποία εγκαταλείπεται σε μια παγωμένη σπηλιά δίχως τύψεις, καθώς η επόμενη μέρα κάλλιστα μπορεί να ξημερώσει για… τον Mickey 18! Έλα, όμως, που ο 17 διασώζεται από πελώριο και διόλου εχθρικό τέρας με έντονο το μητρικό συναίσθημα!

Είναι δύσκολο να περιγραφούν τα όσα συμβαίνουν στο «Mickey 17», και ως πλοκή και εννοιολογικά, καθώς ο Μπονγκ Τζουν-Χο το διασκεδάζει απόλυτα με τα επίσης πολλαπλά (σαν τον ήρωά του) layers ανάγνωσης της θεματολογίας του έργου, ενός παράδοξα αισιόδοξου μα μισανθρωπικού κατά βάθος έργου που κάνει ρημαδιό κάθε τομέα του πολιτισμού μας. Από το αρχικό (και προφανές) στάδιο του μυστηρίου το οποίο συνοδεύει το γεγονός του θανάτου (με τον ηδονοβλεψία – σφαγέα τοκογλύφο), το φιλμ «μετακομίζει» στα χαρακτηριστικά μιας «μεσσιανικής» άρχουσας τάξης με βλέψεις κατάκτησης (ακόμη και) της πολιτικής ηγεσίας που θα καθορίζει τις ζωές των κατώτερων στρωμάτων ανθρώπινης ύπαρξης, έχοντας για «δεξί χέρι» τη θρησκευτική Πίστη και τη βέβηλη Επιστήμη που… και νεκρούς ανασταίνει (ή επανεκτυπώνει)! Για να καταλήξει σε μία αποθέωση της ενσυναίσθησης που το είδος μας έχει απωλέσει, με ρίζες στο δέσιμο και το προστατευτικό νοιάξιμο της οικογένειας. Αν, λοιπόν, το «Mickey 17» ήταν το «The Host» (2006) (το οποίο για μένα παραμένει η καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη δουλειά του σκηνοθέτη), τότε τα τέρατα εδώ αποτελούν την οικογένεια που επιδιώκει την ανασύνταξή της σε μια συνθήκη γαλήνης στο κομμάτι του σύμπαντος που της ανήκει και ο άνθρωπος… ο εισβολέας – φορέας θανάτου!

Ζήσε και άσε τον κόσμο να πεθαίνει… μια φορά. Αυτό μοιάζει να είναι το επιμύθιο τούτης της απολαυστικά κυνικής ταινίας που ανήκει στις πιο λαμπερές στιγμές της φιλμογραφίας του Μπονγκ Τζουν-Χο, ο οποίος βρίσκει τον καλύτερο (και πιο δημιουργικό) εαυτό του όταν μπορεί να συνδυάσει το φανταστικό με τον θάνατο. Τα κάνει τόσο οικεία!