του Ηλία Φραγκούλη

Πονεμένο project πολλών δεκαετιών (!) για τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, το «Megalopolis» κατέληξε να είναι ακριβώς αυτό που φοβάσαι: ένα δυσάρεστο φιάσκο ολκής που δεν χωνεύεται με τίποτα, όσο μεγαλειώδεις κι αν είναι ανά στιγμές οι εικόνες του.

Επιχειρώντας να δημιουργήσει μία φανταστική παραβολή της Νέας Υόρκης του σύγχρονου παρόντος, ο Κόπολα αναμιγνύει στοιχεία της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τη φιλοσοφία του «The Fountainhead» (1949) του Κινγκ Βίντορ, πασπαλισμένα με εξωφρενικές ποσότητες CGI και glossy περιεχόμενο που παραπέμπει σε tabloids, αλλά με αισθητική… χρυσόσκονης. Ως οικοδόμημα καταρρέει από τα πρώτα κιόλας λεπτά της αφόρητης διάρκειάς του, λόγω της δίχως καμία συνοχή αφηγηματικότητας της ιστορίας του, των ενοχλητικά επιτηδευμένων και forgettable τσιτάτων που αιωρούνται σαν «φούσκες» στο οπτικό πεδίο του θεατή και μίας αποσπασματικότητας στη ροή του έργου που σε βάζει σε σκέψεις για το πόσο υλικό μπορεί να πετάχτηκε στο στάδιο του μοντάζ.

Το Art Déco σκηνογραφικό μέρος θαμπώνει το βλέμμα, αλλά είναι αδύνατον να παρακολουθήσεις την πλοκή μέσα σ’ ένα παραληρηματικό χάος μπαναλαρίας που προκαλεί από πλήξη έως και ναυτία, σιγοτρώγοντας ολόκληρο το επιτελείο των πρωταγωνιστών του. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει, δεν καταλάβαινα τι έβλεπα, δεν ξέρω τι άλλο να γράψω! Από τις πιο άβολες κινηματογραφικές στιγμές της φετινής σεζόν, μαζί και η βαρύτατη ταφόπλακα μιας σπουδαίας, υπερφιλόδοξης και ενίοτε αυτοκαταστροφικής καριέρας. Ή θα λυπηθείς ή θα θυμώσεις. Τίποτε άλλο δεν χωρά σαν συναίσθημα.