του Άγγελου Μαύρου

Γεγονός: ο Βαγγέλης Σεϊτανίδης έκανε την καλύτερη ταινία του, συμπαθέστερη κι από το «Αιώνιος Φοιτητής», μετά τις αποτυχίες «Εύκολη Λία» και «Κάτω από το Μακιγιάζ σου». Κι αυτής, όμως, της λέρωσαν το παρμπρίζ (κυρίως) και της έπεσαν κάτι συμπράγκαλα, ενώ πάει πέρα-δώθε ως περιπλάνησης με – όχι μόνο – ένα κρυμμένο τραύμα buddy movie «τα ετερώνυμα έλκονται» κοντρών, συναπαντημάτων παλιών γνωστών ή νέων γνωριμιών εξίσου υπερεπεισοδιακών, μπλεξιμάτων χοντρών, συνειδητοποιήσεων και παραδοχών σε βαθμό γνώθι σαυτόν, και συμφιλιώσεων (και με το παρελθόν) αναζωογονητικών. Πού είναι τα «σαμαράκια», λοιπόν; Το εύρημα των λαλά «οραμάτων» τού «Κουστώ» (ο πρώην «Άγαμοι Θύται») με κλου το σκυλί δε γίνεται δεόντως αντιληπτόν (και ξέχνα «Το Σπίτι της Έμμας», τηλεορασάκια), φαντάζει τεχνημένα βαλτή ανά – λίγες – στιγμές η ευγλωττία στιχομυθιών, βγαίνει αραχτά το σκιτσάρισμα (ή η ακηδία ή η έλλειψη προβών;) κάποιων ρολιστών (συγγνώμη κιόλας, η… Κληρονόμος), ενώ δεν μπορείς να πάρεις σοβαρά την υποπλοκή υποκόσμου (που κλείνει όπως-όπως με ένα «τα ’μαθες;»). Το χείριστο κουσούρι όλων εδώ (όποιος κι αν ευθύνεται, ο dp ή η εμφάνιση του υλικού των λήψεων από μια ψηφιακή Epic), όμως, συνιστά η μόστρα ένεκα της μονοτονίας των χάλια (ημι)φωτισμών.

«Στην Εθνική με τα Μεγάλα» έχουν βγει, ευτυχώς, καταρχήν οι εξυπνότεροι διάλογοι σε ελληνική ταινία των τελευταίων ετών, καθώς ο πρώην μαθητής τού Νίκου Παναγιωτόπουλου τσιτάρει από εξελικτική βιολογία ως Καραγκιόζη («Χατζατζάρη!»), υφοποιείται από τη μοναχική στάση («…ο δρόμος του λογισμού») έως – σαρδόνια – την κρυπτοφαλλοκρατία («Τι περιμένεις από ένα πλάσμα που αιμορραγεί 4 μέρες και δεν πεθαίνει;», για τα θηλυκά) και γιορτάζει την ελληνική γλώσσα (ούτε ξέρω πόσα χρόνια είχα να ακούσω τη λέξη «πτωχαλαζών»). Στο μη ασθενές τού φύλου αυτού του φιλμ συμβάλλουν το σωστό «χώσιμο» απέξω-απέξω στο νεοελληνικό πολιτικοοικονομικό και ταξικό τσουρομάδημα (μια χώρα που μηδέποτε ενηλικιωμένη «την κάνει», όπως και όποτε την «παίρνει», από τις ευθύνες της, όπως και οι δύο λεβέντες εδώ), κι ο Ήμελλος βερμπαλιστικά / κινησιολογικά εκρηκτικός να οδηγεί με τον Αθερίδη πικρ(αμέν)ο είρωνα στο πίσω κάθισμα, ενώ μια ιδέα 90’s indie road movie (το couleur locale ενός επαρχιακού Πύργου… του Άιφελ) και άλλη μία Σταύρος Τσιώλης (φυσικά το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες») πατάνε ως πρέπει συνήθως το γκάζι, και πόδι, με πιο αντρίλα και νεύρο στην Πελοπόννησο. Κρίμα που στους ανώριμους ημικάφρους ψιλοέλειψαν οι «τρόποι» και η τεχνική τεστοστερόνη. Γι’ αυτό το… παίζουμε ακόμα. Με (;) Χωρίς (;) Γυναίκες;