του Ηλία Φραγκούλη

«Masters of the Universe»; Ούτε με τα κουκλάκια της Mattel έπαιζα στη δεκαετία του ’80 (δεν ήμουν και τόσο παιδί, άσε που από μικρός προτιμούσα τα LEGO), ούτε την ομώνυμη animated τηλεοπτική σειρά της ίδιας περιόδου είδα ποτέ (130 επεισόδια, είστε τρελοί;), ούτε τα αντίστοιχα comics (απλά, γούσταρα Βαβέλ και Παρά Πέντε), ούτε καν την κινηματογραφική μεταφορά του 1987 με τον Ντολφ Λούντγκρεν (προτιμούσα έναν συνδυασμό σαφώς πιο ποιοτικού Χόλιγουντ και άγριας κουλτούρας)!

Και να που στο 2026 αναγκάζομαι (για επαγγελματικούς λόγους) να μπω στο σύμπαν του He-Man και… να σκυλοβαρεθώ για 140 λεπτά με μία ανόητη συνταγή sword and sorcery που συναντά το sci-fi με εντελώς άκυρο τρόπο, αγκομαχώντας να μοιάσει με camp θέαμα και να χαϊδέψει παιδικές αναμνήσεις… σημερινών μαντραχαλάδων. Αλλά, σοβαρά τώρα, αν έχεις ζήσει το τρελό και υπερκιτσάτο fun του «Flash Gordon» (1980), τι να σου πει τούτο το θλιβερό κατασκεύασμα που μοιάζει περισσότερο με εταιρική παρουσίαση στελεχών marketing της γνωστής παιχνιδοβιομηχανίας;

Για εκείνους που (επίσης) δεν έχουν ιδέα περί του τι συμβαίνει στους «Κυρίαρχους του Σύμπαντος», υπάρχει ένα μαγικό βασίλειο το οποίο (αν ανοιγόκλεισες τα μάτια σου δεν θα πάρεις χαμπάρι γιατί και πως…) δέχεται επίθεση από τον Skeletor, που θέλει να κατακτήσει τον πλανήτη Eternia και, λογικά, οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στο σύμπαν πέριξ (διότι αυτό κάνουν οι κακοί ήρωες στα κομιξάδικα «παραμυθάκια»). Για να το πετύχει αυτό, πρέπει πρώτα ν’ αποκτήσει το (τύπου fantasy Excalibur) Σπαθί της Δύναμης, το οποίο όμως μία καλή μάγισσα δίνει στον ανήλικο Πρίγκιπα Άνταμ και τον «στέλνει» μ’ αυτό σε μία μαγική time warp, για να καταλήξει σ’ έναν κόσμο όπου θα ζει προστατευμένος μέχρι να ενηλικιωθεί και ν’ αποκτήσει τα απαραίτητα μπράτσα ώστε να επιστρέψει στην πατρίδα του και να «υποδυθεί» τον He-Man.

Κάπως υποφερτή γίνεται η εμπειρία του νεαρού Άνταμ στον πλανήτη Γη (όπου ξεπέφτει, έχοντας χάσει στη «διαδρομή» και το σπαθί του), όμως, το περιβάλλον είναι σύγχρονο, δίχως παρελθοντικούς αστεϊσμούς (πράγματα που είχαμε δει και στο εξίσου άθλιο «Captain Marvel» το 2019, δηλαδή). Υπάρχουν κάποια geek elements και το αναμενόμενο cameo από τον γερασμένο Λούντγκρεν που δίνει αποφθέγματα σοφίας (duh!), για να προχωρήσουμε στη στερεοτυπική επιστροφή των μαχών στον πλανήτη Eternia, εκεί όπου η… νύστα (του θεατή) είναι πιο απειλητική κι από τον Skeletor.

«Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος» μοιάζουν λες κι έχουν κατασκευαστεί από αλγόριθμο που τράφηκε αποκλειστικά με info των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων για να προκύψει ένα «προκάτ» reboot. Το CGI είναι κακόγουστης αισθητικής, οι εκρήξεις ασταμάτητες και… άσκοπες, οι ατάκες ικανές να σβήσουν κάθε διάθεση για χαμόγελο και κάπου μέσα σε όλο αυτό το χάος αναρωτιέσαι ποιος boomer ενός εταιρικού focus group σκέφτηκε να βάλει να παίξει το «Boys Don’t Cry» των Cure! Α, και σε περίπτωση που αγωνιούσατε, στην τελευταία «post credits» σκηνή βλέπουμε την πλάτη της (γενικώς απούσας εδώ, ακόμη και ως ονομαστικής αναφοράς) She-Ra. Συμφορά που μας βρήκε!