του Νίκου Παλάτου

Το μαρσουπιλαμί είναι ένα φανταστικό ζώο, προϊόν της έμπνευσης του Βέλγου σχεδιαστή comics Αντρέ Φρανκέν, οι περιπέτειες του οποίου πρωτοδημοσιεύτηκαν το 1952 στο περιοδικό «Spirou». Πρόκειται για ένα κίτρινο πλάσμα με μαύρες κηλίδες το οποίο κατοικοεδρεύει στο (εξίσου) φανταστικό δάσος της Παλούμπια (κάπου στις ζούγκλες της Νοτίου Αμερικής) και μπορεί να χρησιμοποιεί τη μακριά του ουρά σαν όπλο, αναπηδώντας χαρωπά και βγάζοντας αστείους ήχους. Οι περιπέτειές του έχουν μεταφερθεί υπό μορφή κινουμένων σχεδίων στην τηλεόραση, ενώ το 2012 πέρασαν και στον κινηματογράφο ως live action φιλμ από τον Αλέν Σαμπά με τίτλο «Sur la Piste du Marsupilami». Η ταινία είχε σημειώσει σημαντική επιτυχία στο γαλλικό box-office (πάνω από 5.000.000 εισιτήρια), με τούτη να μην αποτελεί συνέχεια εκείνης, αλλά να λειτουργεί σαν μια νέα, αυτόνομη κωμική περιπέτεια.

Τις παραπάνω πληροφορίες τις αναζήτησα διαδικτυακά, διότι δεν είχα καμία ιδέα. Έχω ιδέα, όμως, από Φιλίπ Λασό και La Bande à Fifi. Μόλις διάβασα το όνομα του σκηνοθέτη του «Μαρσουπιλαμί» και αντιλήφθηκα πως το καστ αποτελείται (κατά τα συνήθη του) από την παλιοπαρέα του «Όλα θα Πάνε Στραβά» (2016), «Άλλοθι για Παντρεμένους.Com» (2017), «Άλλοθι για Παντρεμένους 2» (2023) και… δεν συμμαζεύεται (με κάποιες προσθαφαιρέσεις ονομάτων, προκειμένου στην περίπτωση του Τζαμέλ Ντεμπούζ να υπάρχει σύνδεση με την παλαιότερη ταινία και σε εκείνη του Ζαν Ρενό να δοθεί «κύρος» σε τούτη), ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Το χοντροκομμένο, μη πολιτικά ορθό χιούμορ του Λασό επανακάμπτει φορώντας μανδύα «ταινίας για όλη την οικογένεια», σε έναν συνδυασμό που αν εξαρχής έμοιαζε δύσκολος να πετύχει, στην πράξη καταλήγει να επιβεβαιώνει τη θεωρία με τον πλέον οδυνηρό τρόπο. Έχουμε βαρεθεί να γράφουμε πως όσο κι αν ο μεσιέ Λασό και οι συνοδοιπόροι συμπατριώτες του επιμένουν, οι Γάλλοι δεν το έχουν αυτού του είδους το χιούμορ, πόσω μάλλον όταν επιχειρούν να το βάλουν σε καλούπια οικογενειακού μοντέλου. Δεν τίθεται θέμα «χαλιναριού» των πάσης φύσεως gag προς ικανοποίηση του προσανατολισμού «φαμίλιας», αλλά πλήρους αστοχίας υλικού που προσπαθώντας να παίξει σε δύο tableaux μένει με την… ουρά του «Μαρσουπιλαμί» στα σκέλια.

Η δράση διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου εντός κρουαζιερόπλοιου, όπου ο αδαής υπάλληλος Νταβίντ Τικούλ (Λασό) προσπαθεί να μεταφέρει στα κρυφά για τον μαφιόζο εργοδότη του εκκολαπτόμενο αυγό μαρσουπιλαμί, χρησιμοποιώντας ως «παραβάν» της ριψοκίνδυνης πράξης του την πρώην σύζυγό του και τον γιο τους (που τους έχει παραμυθιάσει αβέρτα για τους σκοπούς του ταξιδιού), έναν πανύβλακα συνάδελφό του που τον έχει από κοντά στον ρόλο του χρήσιμου ηλιθίου, καθώς και ξεπεσμένο ερωτύλο τραγουδιάρη (επίσης αμφιβόλου εξυπνάδας) τον οποίο μαζεύει στο διάβα του. Στο κατάστρωμα έχει να αντιπαρέλθει φοβερό και τρομερό δίδυμο τελωνειακών που την έχουν δει «Cops» αλά… τελωνειακά, γηγενή της ζούγκλας που θέλει να επιστρέψει το άτυχο ζωντανό στο φυσικό του περιβάλλον, αλλά και συμμορία λαθρεμπόρων που μυρίζεται τρελό χρήμα από την όλη φάση.

Ξεπατικώνοντας την σπιλμπεργκική λογική του «Ε.Τ.» (1982) και καταλήγοντας να θυμίζει «Γκρέμλινς» (1984) με ηρεμιστικά και… Viagra (σε μία ατυχέστατη σκηνή, το συμπαθές μαρσουπιλαμί καταπίνει δύο μπλε χαπάκια…), το φιλμ παρεκτρέπεται (κατά τα ειωθότα του συγγραφικού και σκηνοθετικού εγκεφάλου του) σε συρραφή αμέτρητων gag πηχτής βλακείας του κώλου (#diplhs). Αν υπάρχει κάτι καλό σε αυτό είναι πως ο (χειρότερος από γραφιάς και σκηνοθέτης) κωμικός ηθοποιός Λασό μένει ελαφρώς στο παρασκήνιο, κάνοντας χώρο στους Ζουλιάν Αρουντί και Ταρέκ Μπουνταλί να αλωνίζουν στο πεδίο της ηλιθιότητας (στους ρόλους συναδέλφου και τραγουδιάρη, αντίστοιχα), τομέας που ομολογουμένως κατέχουν όσο ελάχιστοι. Σε μία σκηνή νομίζω πως έσκασα ένα χαμόγελο (εκεί όπου αναδεικνύεται η απελπισία της ματαιόδοξης καλλιτεχνικής φύσης), αλλά πέραν τούτου τα «αστεία» αντί για γαλαρίας είναι για κλωτσιές. Εάν καθίσει κανείς και ασχοληθεί στα σοβαρά με την όλη σεναριακή σύλληψη, θα διαπιστώσει πως σίγουρα ουδείς έδωσε σημασία σε «λεπτομέρειες» όπως η… στοιχειώδης λογική ακολουθία σκηνών. Ως γνωστόν, Γαλλία – Λατινική Αμερική (ή Ταϊλάνδη, όπου έγιναν τα γυρίσματα)… ένα μαρσουπιλαμί δρόμος.