FreeCinema

Follow us

MARINA (2013)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφική Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στέιν Κόνινξ
  • ΚΑΣΤ: Ματέο Σιμόνι, Λουίτζι Λο Κάσο, Ντονατέλα Φινοκιάρο, Εβελίν Μπόσμανς
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Η αληθινή ιστορία των πρώτων – μέχρι την επιτυχία – χρόνων της ζωής τού Ρόκο Γκρανάτα, που από την ηλιόλουστη Ιταλία βρέθηκε στο συννεφιασμένο Βέλγιο, στη δύσκολη ζωή του μονόχνωτου ανθρακωρύχου πατέρα του και στην αφιλόξενη κουλτούρα μιας ξένης χώρας. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ το πάθος του για τη μουσική, καταφέρνοντας να κάνει, μόλις ενήλικος, το – ερωτοχτυπημένο – τραγούδι του «Marina» τεράστια, παγκόσμια, αθάνατη επιτυχία.

Δυσκολεύομαι πολύ να σου γράψω γι’ αυτή την ταινία. Δεν είναι ακριβώς κακή. Ούτε όμως καλή, ή έστω (χρυσά) μέτρια τη λες. Αντίθετα με το λάθος που κάνουν οι περισσότερες κινηματογραφικές βιογραφίες, δεν προσπαθεί να χωρέσει όλη τη ζωή ενός ανθρώπου σε δύο ώρες, και εστιάζει μόνο στα προ-εφηβικά, εφηβικά και μετα-εφηβικά χρόνια του ήρωά της. Παράλληλα, η ανασύσταση των 50’s είναι καλοδουλεμένη, το θέμα της εκμετάλλευσης των λαών του φτωχού, ευρωπαϊκού νότου από αυτούς του πλούσιου βορρά πιο επίκαιρο από ποτέ, μια (του Σιμόνι, που χρειάστηκε να μάθει και ιταλικά για να ενσαρκώσει το Ρόκο από τα τελευταία χρόνια της εφηβείας και μετά) ή δύο (του Φλορ Ντεκλέρ στο ρόλο του… αργού, αλλά τίμιου ντελιβερά – και της αλήθειας μεταξύ άλλων, υλικών αγαθών – Τζάκι) αθόρυβα ουσιαστικές ερμηνείες άξιες λόγου και η μουσική επένδυση / τραγούδια του Γκρανάτα γνώριμα, γλυκά κολλητικά…

Ωστόσο, το όλο θέαμα μοιάζει με μια ωραία στημένη, νοσταλγική… carte-postale. Χωρίς βάθος ή ειδικό βάρος. Κοινότοπη, «ασπρόμαυρη» (αν και έγχρωμη, πραγματικά), και, από ένα σημείο και μετά, βαρετή. Κουραστική. Πλην του Ρόκο, που (τουλάχιστον) αποκαλύπτεται ως ένα πεισματάρικο, χαρισματικό, ελεύθερο πνεύμα, όλοι οι περιφερειακοί χαρακτήρες είναι σχηματικοί, χάρτινοι και ντιπ για ντιπ κλισέ στη συμπεριφορά τους. Ο μπαμπάς, που ενώ μεταναστεύει και γίνεται ανθρακωρύχος για να εξασφαλίσει ένα καλύτερο αύριο για την οικογένειά του, μετά θέλει καλά και σώνει να παγιδεύσει το γιο του στην ίδια, πνιγμένη στο κάρβουνο μοίρα, πριν απ’ την ουρανοκατέβατη (αλλά προβλέψιμη) σαπουνοπερέ μεταστροφή του στο φινάλε. Η παθητική, δούλα και κυρά μαμά, που βοηθάει μεν κρυφά τον κανακάρη της, ούτε αντιμιλά, ούτε πατάει – ένα χιλιοστό, έστω – πόδι στον (άσχετο και δη ανεκμετάλλευτο, αλλά προφανώς ζηλιάρη) σύζυγό της, ούτε καν μια λογική συζήτηση δεν του ανοίγει δε.

Η εντελώς διακοσμητική, επί και εκτός οθόνης παραμελημένη κόρη, που ωστόσο – ανεξήγητα – σώζει το ακορντεόν του αδελφού της. Η μούσα τού Ρόκο (την οποία, τελικά, δε λέγανε Μαρίνα και δεν ήταν μελαχρινή, οπότε πες μου εσύ πώς και γιατί τον ενέπνευσε!), που παρουσιάζεται ως «κλασική» γυναίκα πειραχτήρι (ή «ανάφτρα», όπως λέγανε στο χωριό μου), δεν ξεκαθαρίζει ποιον θέλει (τον φτωχό μετανάστη ή τον πλούσιο μνηστήρα που της πασάρει ο πατέρας της;) και τιμωρείται δεόντως (sic) με ένα βιασμό, που περνά στο ντούκου για την ίδια, αφού μόνο ως εργαλείο αύξησης του δράματος του Ρόκο χρησιμοποιείται, σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή της μουσικής του πορείας. Και ο κάθε (μα κάθε;) Βέλγος πολίτης, ανεξαρτήτως ηλικίας, τάξης, εκπαίδευσης και IQ (με μοναδική εξαίρεση τον Τζάκι), που δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τους μετανάστες παρά μόνο με άκρατο ρατσισμό.

Με αυτά και με αυτά, δύο εικόνες ίσως σου μείνουν στο μυαλό (εκείνες του πατέρα και του γιού στα ντους / κελιά πάνω από το ορυχείο, και του Ρόκο και της μούσας του, γυμνών, στην οροφή της μαούνας, στο ποτάμι), προτού το τέλος σε κάνει ν’ αναρωτηθείς πότε… εφευρέθηκαν οι μπαταρίες. Μα πώς παίζει άνευ καλωδίου το ραδιόφωνο μισό χιλιόμετρο έξω από σπίτι;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι λάτρης του Φώσκολου γενικά και της «Λάμψης» του ειδικά ή του παλαιομοδίτικου μελό τηλεοπτικών προδιαγραφών, θα την κάνεις λαχείο. Όλοι οι υπόλοιποι, αγαπάτε δεν αγαπάτε μια ή περισσότερες εκδοχές του χιλιοτραγουδισμένου «Marina», μπείτε στο ρυθμό αυτού του φιλμ μόνο με δικό σας ρίσκο.


MORE REVIEWS

ΕΝΚΑΝΤΟ: ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ

Πολυπληθής κι ευτυχισμένη κολομβιανή οικογένεια, κάθε μέλος της οποίας διαθέτει μαγικά χαρίσματα, βρίσκεται προ του κινδύνου να τα χάσει ολοσχερώς! Κόρη αποκαρδιωμένη από την ατυχία της να είναι η μόνη που την τέχνη της μαγείας δεν κατέχει, βάζει μπρος σχέδιο σωτηρίας για όλους. Θα μαγέψει;

Ο ΟΙΚΟΣ GUCCI

Τα γεγονότα που οδήγησαν στην πληρωμένη δολοφονία του Μαουρίτσιο Γκούτσι και η ανάμειξη της πρώην συζύγου του Πατρίτσια Ρετζιάνι σ’ αυτήν, με φόντο τα μοχθηρά, οικονομικά παρασκήνια του κόσμου της μόδας.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μέσω αγγελίας, η Άννα πηγαίνει να πιάσει δουλειά στην ξεχασμένη από το χρόνο ψαροταβέρνα του Ρούλα (από το Χάρης). Λιγομίλητη, σχεδόν αντικοινωνική, μα με ικανότητα στη μαγειρική, η Άννα κερδίζει τους καθημερινούς πελάτες του μαγαζιού, κρατώντας καλά κρυμμένο το μυστικό της… απώλειας της μνήμης της!

ΜΙΚΡΑ ΟΜΟΡΦΑ ΑΛΟΓΑ

Ζευγάρι με μικρό παιδί, απότομα προσγειωμένο από τα ψηλά στα χαμηλά κοινωνικά, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, «υποδύεται» βίο ευμάρειας σε βίλα στην οποία ο σύζυγος εκτελεί χρέη επιστάτη. Για πόσο καιρό θ’ αντέξει αυτό το ψέμα;

ΕΝΑΣ ΗΣΥΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Χήρος οινοποιός σε ακριτικό νησί, καταχρεωμένος και με προβλήματα επικοινωνίας με την 30χρονη κόρη του που παρατάει το στεφάνι της, πέφτει θύμα ομηρίας από επικίνδυνο δραπέτη. Για να την προστατεύσει, θα τον παρουσιάσει σαν τον καινούργιο του εργάτη και θ’ αφήσει το ψέμα να αιωρείται στην ατμόσφαιρα μέχρι να σκάσουν οι αναπόφευκτες συνέπειες.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ένας τυπάκος και γράφει ένα τραγούδι που λέει «Μαρίνα, Μαρίνα, Μαρίνα». 17 Ιουλίου γιόρταζε, νωρίς τη θυμηθήκανε, μεγάλη η χάρη της (της Αγίας, όχι της ταινίας).