του Ηλία Φραγκούλη

Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσει κανείς στο «M3GAN 2.0» είναι η τίμια προσέγγιση ενός sequel το οποίο πηγαίνει την πρώτη ταινία του 2023 κάπου εντελώς… αλλού! Στα «κακά» νέα, αυτή τη φορά το φιλμ του Τζέραρντ Τζόνστοουν απομακρύνεται από τα εδάφη του horror genre, διατηρώντας το θριλερικό στοιχείο περισσότερο για τις ανατροπές της σεναριακής του εξέλιξης. Στα καλά νέα, όμως, τούτο το έργο εμπλουτίζει το περιεχόμενο του story με κάμποσες θεματικές σύγχρονων προβληματισμών που ταυτίζονται με τη συνύπαρξη ανθρώπου και AI, δίνοντας τροφή για σκέψη και δημιουργικά debate.

Η αρχική σεκάνς επίδειξης των δυνατοτήτων της Αμέλια, ενός πιο προηγμένου τεχνολογικά «αντίγραφου» της ρομποτικής κούκλας M3GAN, με ακόμη πιο ανθρώπινα (και πειστικά) χαρακτηριστικά και εντολές να εκτελεί επιχειρήσεις απόλυτα… μάχιμες (!), ασκεί μια κάποια κριτική στα κρυφά σχέδια των υπερδυνάμεων αυτού του πλανήτη, οι οποίες στηρίζουν ελπίδες στη δημιουργία ανίκητων πολεμικών μηχανών για μελλοντική χρήση σε παγκόσμια σύρραξη. Πλέον, δεν μιλάμε για μία απλή κούκλα συντροφιάς, αλλά για ένα κανονικό όπλο, που σε περίπτωση «λιποταξίας» απέναντι στον εντολοδότη της (όπως συμβαίνει κι εδώ) τα πράγματα παρεκτρέπονται επικίνδυνα.

Η Αμέλια, λοιπόν, λειτουργεί αυτοβούλως ή στο παρασκήνιο της δράσης υπάρχει αγνώστου ταυτότητας πρόσωπο που έχει μία εντελώς δική του agenda και εκμεταλλεύεται με τον… χειρότερο τρόπο αυτό το «δώρο» της τεχνολογίας; Η εφευρέτρια της M3GAN θα πρέπει να την «ξυπνήσει», ώστε τα δύο «τέκνα της» να αντιμετωπίσουν το ένα το άλλο ισάξια και να πέσει φως στην υπόθεση, η οποία αναμιγνύει το ίδιο το κράτος και πολυεθνικές εταιρείες με… πιθανά ύποπτους σκοπούς.

Το «M3GAN 2.0» μετατρέπεται έτσι σε μία… περιπέτεια φαντασίας με high-tech background και πληθώρα ανατροπών, εφάμιλλη του πρώτου φιλμ, απλά αρκετά πιο συμπαγή και πλούσια σε ιδέες, διατηρώντας σε καλά levels το στοιχείο της ψυχαγωγίας, ακόμη και του χιούμορ. Η σεκάνς του κρυμμένου lounge – «γαμηστρώνα» του Τζαμέιν Κλέμεντ με υπόκρουση Λες Μπάξτερ είναι απόλαυση, ενώ η σκηνή στην οποία η M3GAN 2.0 επιχειρεί να «ρίξει» με συγκινητικά εκβιαστικό τρόπο τη δημιουργό της τραγουδώντας το… «This Woman’s Work» της Κέιτ Μπους (!) είναι ευφυέστατη, ξεκαρδιστική και θα γίνει all–time classic.

Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει κι άλλες συνέχειες τούτο εδώ, ακόμη πιο παρασυρμένο από την παράνοια της κάθε εποχής και των όποιων viral θεμάτων που απασχολούν την ανθρωπότητα, προσφέροντας αβίαστα το fun μιας… ασόβαρης κριτικής προς τα λάθη που διαπράττει η κοινωνία, σε tech επίπεδο ή μη. Και, διάβολε, kudos για το μη προβλέψιμο της κατεύθυνσης που πήρε ως sequel!