FreeCinema

Follow us

LUTON (2013)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μιχάλης Κωνσταντάτος
  • ΚΑΣΤ: Νικόλας Βλαχάκης, Ελευθερία Κόμη, Χρήστος Σαπουντζής
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Ένας μαθητής λυκείου από μεγαλοαστική οικογένεια, με γονείς σε διάσταση. Μια ασκούμενη δικηγόρος στα 30, μάλλον ταπεινωμένη στον τομέα σχέσεις. Κι ένας μεροκαματιάρης οικογενειάρχης, ιδιοκτήτης ψιλικατζίδικου. Πώς και με ποιον κοινό στόχο μπορούν να ενωθούν οι ζωές αυτών των τριών, ολοκληρωτικά αταίριαστων χαρακτήρων;

Η λέξη «κρίση» δεν ακούγεται στην ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου. Όπως δεν ακούγονται και πολλές άλλες, ίσως. Καθημερινές. Κοινές. Επαναλαμβανόμενες. Το «Luton», όμως, καταφέρνει να μιλήσει για το θηρίο αυτών των ημερών, που αναπνέει ανάμεσά μας δίχως ακραία μέτωπα προς τ’ αριστερά ή τα δεξιά, δίχως πολιτικές ταμπέλες και στερεότυπα κοινωνικών ρόλων (έστω κι αν πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτά τα τρία δείγματα… ανθρωπολογικού ενδιαφέροντος, για να σε κάνει να αναζητήσεις κάποιο σημείο ταύτισης, να αναγνωρίσεις κάτι από τον γύρω κόσμο). Δεν το αποδεχόμαστε όλοι, ακόμη. Γιατί το θηρίο είσαι εσύ, εγώ, ο διπλανός σου, ο κάθε ένας από εμάς. Οι υπεράνω υποψίας, οι «κανονικοί» εμείς.

Το φιλμ παρακολουθεί τις βαρετές μέρες τους, παράλληλα, δίχως να τέμνονται κάπου, σε μακρόσυρτα πλάνα που, οριακά, γεννάνε το σασπένς, την προσμονή για κάτι που ίσως συμβεί, ένα γεγονός που θα εκτροχιάσει το συνηθισμένο με τρόπο που δε φανταζόμαστε. Κάποιοι θα «κλοτσήσουν» με τούτη τη μη οικονομία στη διάρκεια μονοπλάνων ή σεκάνς που αψηφούν το χρόνο, άλλοι θα κατανοήσουν τον υποβόσκοντα ρόλο της επιλογής στο ύφος. Η έκρηξη του «Luton» θα αποζημιώσει τους δεύτερους.

Όσο κι αν προσπαθήσω ν’ αποφύγω τα spoilers γύρω από την ανάπτυξη της «πλοκής», κάποιες από τις φιλμικές αναφορές που θα ακολουθήσουν ενδεχομένως να υποψιάσουν κάποιους αναγνώστες, κοινώς, συνεχίζεις με δική σου ευθύνη.

Το φιλμ αποκαλύπτει τις τρομακτικές του διαστάσεις, όταν οι τρεις ήρωές του εκτονώνουν το πραγματικό τους εγώ, με τρόπους που φέρνουν στο νου από τα δικά μας «Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα» (χωρίς την καταραμένη επίστρωση του cult, όπως το έφερε στην Ελλάδα μόνο ο Νικολαΐδης) μέχρι το κιουμπρικό «Κουρδιστό Πορτοκάλι» (προ… αποτοξίνωσης από τη βία)! Το εύρημα του Κωνσταντάτου πέφτει πάνω σε ένα πολύ ενδιαφέρον timing για τη σημερινή κοινωνία και τον – κυρίως κρυφό – σαδισμό της, όμως, η αδυναμία του να το ενσωματώσει θεμελιωμένα και σωστά συνδεδεμένο με τους χαρακτήρες ή και να μας πείσει για το πώς διάολο κατέληξαν μαζί αυτοί οι τρεις άνθρωποι, φανερώνει το τυπικό πρόβλημα των Ελλήνων σκηνοθετών με το σενάριο, που, λυπούμαι, δεν μπορεί να είναι τόσο… επιλεκτικά ελλειπτικό.

Ανά στιγμές, θα αισθανθείς τις συγγένειες με την προβληματική του σινεμά του Χάνεκε (ή τη νοσηρότητα των αυστριακών παραγωγών, γενικότερα), θα συμφωνήσεις με τα καδραρίσματα, την αρχική στατικότητα, τη σχεδόν κλινικά απο-χρωματισμένη φωτογραφία και την όλη στάση του Κωνσταντάτου, που έχει τη δική του, διαφορετική γλώσσα μέσα σε αυτό το «νέο» πλαίσιο του αποκαλούμενου «weird», το οποίο σχεδόν μαστίζει την πλειοψηφία της εγχώριας παραγωγής σήμερα. Για ένα κινηματογραφικό ντεμπούτο, το «Luton» μας δηλώνει, επισημαίνει και αφήνει τις σχετικά καλές συστάσεις ενός νέου δημιουργού. Είναι νωρίς για να μιλήσουμε για κάτι περισσότερο. Θα το ελπίζουμε, όμως. Αρκεί ο Κωνσταντάτος να γεφυρώσει τις σχέσεις του με ένα πιο καλά δομημένο σενάριο, που δε θα… σνομπάρει τόσο στη δεύτερη ταινία του. Όσο για τις διαπιστώσεις της ίδιας της ταινίας και του ουσιαστικού της περιεχομένου, ας κλειδώνουμε καλά τις πόρτες μας τις νύχτες. Κι αν δεν καταφέρουμε να γλιτώσουμε από εμάς τους ίδιους, ήτανε μοιραίο. Κι αναπόφευκτο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όσοι εξοργίζονται στο άκουσμα της λέξης «Κυνόδοντας» (μαζί με ό,τι εκφράζει και σέρνει από πίσω της…), ας μην μπουν στον κόπο και… το κάνουν ακόμη χειρότερο! Το κοινό που αρέσκεται στο να παρακολουθεί τις τάσεις του ελληνικού σινεμά, θα μάθει μια νέα υπογραφή, θα προβληματιστεί με το θέμα της ταινίας και θα νιώσει την ανάγκη να το κουβεντιάσει μετά το τέλος της προβολής. Κι αυτό έχει τη δική του σημασία…


MORE REVIEWS

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #10: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, στο διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, με δεκατέσσερις λατρεμένους κινηματογραφικούς τίτλους.

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΤΤΟ

Ο Όττο Ρεχάγκελ, η πρόσληψή του ως προπονητή της Εθνικής Ελλάδος και ο θρίαμβος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Όπως τα έζησε αυτός, οι συνεργάτες και οι παίκτες του.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΕΡΣΙΚΩΝ

Εβραίος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποφύγει τον βέβαιο θάνατο, ισχυρίζεται πως στην πραγματικότητα είναι Πέρσης! Για καλή του τύχη, ο διοικητής του επιθυμεί διακαώς να μάθει να ομιλεί… φαρσί. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή;

CRY MACHO

Μεγάλη δόξα των rodeo στο παρελθόν, ο Μάικ Μάιλο εξακολουθεί να δαμάζει άλογα και να εκπαιδεύει αναβάτες στα βαθιά του γεράματα. Το πρώην αφεντικό του θα στραφεί σ’ εκείνον για βοήθεια, ζητώντας του να βρει τρόπο και να φέρει πίσω στην πατρίδα τον ανήλικο γιό του, ο οποίος ζει στο Μεξικό, σχεδόν «αιχμάλωτος» στα χέρια της μάνας του.

ΑΝΤΙΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ

Μεσόκοπη κομμώτρια τρώει ηχηρή σφαλιάρα από διάγνωση γιατρού που σχεδόν της ανακοινώνει το… «δεύτε τελευταίον ασπασμόν»! Πριν «φύγει», θα βαλθεί ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του παιδιού που οι γονείς της έδωσαν για υιοθεσία, στερώντας της τη χαρά της… ανήλικης μητρότητας. Ένας προγραμματιστής που αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει θα γίνει ο… από υπολογιστή Θεός της!

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ένα ΒουΠου που μοιάζει του Πάτινσον, μια γκάου στα γκομενικά δικηγόρος κι ένας ψιλικατζής. Γιατί; (Καταδικάζω τη βία απ’ όποιον Έλληνα σκηνοθέτη προέρχεται!)