του Νίκου Παλάτου

Τα «Λαμπυρίσματα» πανεύκολα θα μπορούσαν να είναι μία ταινία του… σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου! Η ανυπαρξία ουσιαστικής πλοκής, οι κατατονικοί ρυθμοί, η εσωτερικότητα δίκην σοβαρότητας κι ένα φινάλε που αφήνει (σχεδόν) τους πάντες στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησαν όλα, αποτελούν τα βασικά συστατικά του τρίτου φιλμ στην καριέρα της auteur Πιλάρ Παλομέρο. Η ένθεση ενός παλιακού ισπανικού pop hit από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, που δίνει στην απαραίτητη χαρμόσυνη σκηνή νοσταλγίας έναν κατά τι hipster-ικό τόνο (ψάξτε το τραγούδι «Perla Preciosa» από το συγκρότημα των Los Junior’s και θαρρώ θα καταλάβετε), καθώς και η υποψηφιότητα στην κατηγορία διασκευασμένου σεναρίου (!) στα βραβεία Goya, μάλλον ενισχύουν τον άνωθεν συλλογισμό μου.

Η Ιζαμπέλ είναι μια γυναίκα που θέλει να ξαναχτίσει τη ζωή της με τον νέο της σύντροφο, έχοντας αποφασίσει εδώ και αρκετό καιρό (πλέον) ν’ αφήσει το παρελθόν της με τον Ραμόν (τον πατέρα της κόρης της, Μανταλέν) οριστικά και αμετάκλητα πίσω της. Η εύθραυστη υγεία του πρώην της, ένεκα των σοβαρότατων καρδιοαναπνευστικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, σε συνδυασμό με την άφιξη της φοιτήτριας κόρης της, η οποία δηλώνει πως επιθυμεί να φροντίσει τον πατέρα της παρά να ρίξει βάρος στο τελευταίο έτος των πανεπιστημιακών της σπουδών, την φέρνουν αντιμέτωπη με το ηθικό δίλημμα της εγκατάλειψης του Ραμόν. Πόσο εύκολο, όμως, είναι να γίνεις κοινωνός και μάρτυρας των δεινών ενός ανθρώπου τον οποίo κάποτε αγάπησες, αλλά τον έχεις πια ξεχάσει; Ο νυν σύντροφός της δείχνει κατανόηση, η κόρη της γίνεται πιεστική, εν τούτοις, η ίδια μοιάζει αναποφάσιστη ανάμεσα στη διστακτική επιστροφή στο κοντινό της (έστω) παρελθόν και το ατένισμα του μέλλοντος.

Το στόρι των «Λαμπυρισμάτων» διαπνέεται από μία αντίφαση. Η Ιζαμπέλ είναι μια γυναίκα που επιθυμεί ν’ απολαύσει τη ζωή, κάνοντας συνεχώς σχέδια βελτίωσής της (η ανακαίνιση του εξοχικού σπιτιού της αποτελεί μέρος αυτών), αλλά ο επικείμενος, αναπόφευκτος (κατά τα φαινόμενα) θάνατος του Ραμόν ρίχνει μια βαριά σκιά στην καθημερινότητά της. Η τελευταία γρήγορα παίρνει τη μορφή επαναλαμβανόμενων κι ασύνδετων μεταξύ τους σκηνών, που αφενός δίνουν πληροφορίες με το σταγονόμετρο για τους τέσσερις βασικούς χαρακτήρες, αφετέρου δημιουργούν ένα αίσθημα αφόρητης πλήξης. Οι βόλτες με τον σκύλο και οι περιπλανήσεις στους αγρούς της εξοχής εναλλάσσονται με ιατρικά ανακοινωθέντα και αναμνήσεις από ένα ευχάριστο ή όχι παρελθόν, όπου το θανατικό σταθερά φωνάζει πως έρχεται. Ο τρόπος με τον οποίο πέφτουν οι τίτλοι τέλους (#diplhs) είναι αδέξιος (στα όρια του κωμικού), με το στόρι να κάνει έναν πλήρη κύκλο, επιστρέφοντας από εκεί ακριβώς που ξεκίνησε. Κατά μία έννοια, δηλαδή, θα μπορούσε… να μην είχε ξεκινήσει καθόλου!