του Ηλία Φραγκούλη

Το ομώνυμο animated του 2002… δεν το είχα παρακολουθήσει ποτέ! Για λόγους επαγγελματικής ευσυνειδησίας, έκατσα να το δω στο Disney+ το προηγούμενο weekend. Αρχικά, να πω ότι… με πήρε ο ύπνος! Το επιχείρησα ξανά. Το ίδιο αποτέλεσμα! Και… πονοκέφαλος! Καμένα εγκεφαλικά κύτταρα. Άσχετα από το αν θεωρείται εμπορική επιτυχία ή όχι (145.794.338 από τις ΗΠΑ και 127.349.813 δολάρια από τον υπόλοιπο πλανήτη είχε αποφέρει τότε), πρόκειται περί ασυγχώρητης κατάντιας, ολόκληρο studio με θρυλική παράδοση στις κινηματογραφικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, να στρέφεται πλέον προς τέτοιες μετριότητες του καταλόγου του για live action remake.

Το «Λίλο & Στιτς» του σήμερα δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από το original, απλά… είναι περισσότερο βλακώδες, αν και δεν απευθύνεται μονάχα σε παιδάκια. Για την ακρίβεια, το που ακριβώς απευθύνεται αποτελεί μέγα μυστήριο, καθώς η βάση της ιστορίας του μιλά για κοινωνικά ζητήματα ανατροφής ανηλίκου δίχως γονείς, ενώ παράλληλα εξελίσσονται καραγκιοζιλίκια με εξωγήινους «φύλακες» του Στιτς που «κλωνοποιούν» την εμφάνιση δύο γήινων για να περνούν απαρατήρητοι, καθώς μοχθούν να απάγουν το τερατάκι και να το επιστρέψουν στο… «εξαποδώ» (if you ask me).

Εντελώς αχρείαστο για κάθε ηλικία, τούτο το remake του «Λίλο & Στιτς» αποτελεί ένα ρουτινιάρικο copy / paste που αν και δεν είναι χειρότερο από την πρόσφατη «Μικρή Γοργόνα» ή τη «Χιονάτη» (διότι εκεί… τους πετάξανε τα μάτια έξω και στο πιο μιούζικαλ, πέραν του εκτρωματικού της διασκευής), αλλά το να κάθεσαι και να κοιτάς ένα φιλμ που… αναπαριστά τόσο άψυχα το animated original, σε κάνει να σκέφτεσαι μονάχα την… κλοπή από το πορτοφόλι σου, πριν προστεθεί (ως «καινούργιο») στην τηλεοπτική πλατφόρμα της Disney. Δεν έχω (άλλα) λόγια. Άσε που βγήκα από την αίθουσα λες και κάποιος είχε ανοίξει το κεφάλι μου κι έκανε το μυαλό μου «κιμά» μ’ ένα blender. Χωρίς πλάκα.