του Άγγελου Μαύρου

Χωρίς περιστροφές: ψάξτε το εξπρεσιονιστικά βωβό «Ο Άνθρωπος που Γελά» του Πάουλ Λένι. Parce que, αν κι όχι ποταπό, είναι πιο θεατρινίστικα φλου απ’ ότι αντέχει η εξοχότης τού ενημερωμένου θεατή το μεταξύ-Γκίλιαμ-και-Μπέρτον-περιόδου σαλτιμπάγκισμα τού auteur του «Ανώνυμοι Ρομαντικοί» με – μοιραία περιτετμημένο – το κλασικό μυθιστόρημα του Ουγκώ (ένα πολιτικοκοινωνικό «Κατηγορώ» ρομαντικού κλαυσίγελου απ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια, «Πώς τα φέρνει η ζωή!») για μία τοιχοπροσωπογραφία περί τη σαγήνη της ασχήμιας ως εκθέματος, το βλέπειν / βλέπεσθαι ως βιοκαθορισμό, το σήμερα των «τεράτων» ως ψυχαγωγών – ινδαλμάτων, την ανθρώπινου δάκτυλου αιώνια αδικία και τη συντριβή του ιδεαλισμού.

«Je suis un misérable!», κραυγάζει ενώπιον των αριστοκρατών που τον χλευάζουν ο χαρακωμένος Γκουινπλέιν – και το ίδιο… λένε εδώ το αντικάρφωμα χωροχρονικών συντεταγμένων από το καραβάνι σεναρίου κι εικαστικών στα studio Μπαράντοφ της Πράγας (η Cinecittà της νέας χιλιετίας), το «γενικό – κοντινό» στιλάκι του μοντάζ που αρχικά γρηγορεί κατακριτέα στο tempo, οι με στόμφο καμποτίνου αποστροφές για την ταξική τάφρο και τα χθόνια κουσούρια του ανθρωποείδους, το επεισοδιακό και νευρωσικού βάθρου σημάδεμα του ανέφικτου «Είσαι το Ταίρι Μου» χρονικού, το ανοίκεια ευφραδές ψυχορράγισμα της τυφλής νιάς, η μπουφόνικη ρεντιγκότα score του Στεφάν Μουσά («Οι Ζωές των Άλλων») και η κα Πολάνσκι, διανομή με très beau μπούστο χωρίς γούστο.

Όχι για τα πανηγύρια οι ατάκες της πένας της «φωνής της Γαλλίας» που… γράφουν στο διηνεκές («Η ευτυχία είναι για τους αυτάρκεις!»), οι απηχήσεις Joker (ναι, από τούτη εδώ τη μούρη εμπνεύστηκε ο Μπομπ Κέιν για τη DC τον αντιήρωα του «Σκοτεινός Ιππότης») στην επαναστατική αγόρευση «τζέντλεμαν» στα έδρανα των Πατέρων του Έθνους, o θαλαμηπόλος του Σερζ Μερλάν και τα, κινηματογραφικά σωτήρια σε ακόμα μια ταινία, έγχορδα του Άρβο Περτ στη demi-«Ρωμαίος και Ιουλιέττα» κορύφωση χαμού. Αλλά «εμπρός της γης οι κολασμένοι» όχι τρελά για τον «Άνθρωπο που Γελά» κομσί κομσά. Μην κλάψεις ένα οχταευράκι…