του Δημήτρη Δημητρακόπουλου

«Τα Καλύτερα Έρχονται» με το βραβείο κοινού στο πιο πρόσφατο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, γεγονός ενδεικτικό για το τι έχει μάθει το κοινό να περιμένει από τις γαλλικές ταινίες οι οποίες, με μαθηματική ακρίβεια, κατακλύζουν τα (προαιρετικώς θερινά) σινεμά της χώρας αυτή την περίοδο: ερωτικές δραμεντί με τουλάχιστον ένα αναγνωρίσιμο μεγάλο όνομα (εδώ, τη Φανί Αρντάν) στο καστ, τουλάχιστον μια ιστορία απιστίας στην υπόθεση (εδώ τον έρωτα μιας καταπιεσμένης εξηντάχρονης με έναν, όχι και τόσο φειδωλό στις ερωτικές επιλογές του, νεότερο άνδρα), μια αρκετά χαλαρή προσέγγιση, που θα μπορούσε άνετα να συναντήσει κανείς το βράδυ κάνοντας zapping στην τηλεόραση, και λίγο δράμα και συναισθηματική ένταση, ικανό να δικαιολογεί την κινηματογραφική έξοδο αλλά όχι τόσο ώστε να ξεπερνά το επίπεδο «όλα βγαλμένα από τη ζωή είναι» μιας ονειροπόλας νοικοκυράς.

Τουλάχιστον, η Καρολίν της Φανί Αρντάν δικαιολογεί γιατί θα μπορούσε να την προσέξει ένας νεότερος άνδρας (αν και οι μετέπειτα αποκαλύψεις για τον… υπερ-σεξουαλικό παρτενέρ της δεν ευνοούν ιδιαίτερα την αρχική εικόνα ψευδούς χειραφέτησής της), όσο, στο πρώτο μέρος της ταινίας, η σκηνοθέτις Μαριόν Βερνού κάνει τίμιες προσπάθειες να μπει στην ψυχολογία της και να υπογραμμίσει τη θλίψη, τη μελαγχολία και την αίσθηση αδιεξόδου που χαρακτηρίζει την καθημερινότητά της, συνθήκες που θα τη σπρώξουν στην αγκαλιά του Ζουλιάν (ο Λοράν Λαφίτ του «Οι Αταίριαστοι»). Προς τιμήν της σκηνοθέτιδος αλλά και της Αρντάν, η ερωτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται είναι αρκούντως έντονη χωρίς να γίνεται χυδαία ή προκλητική, η χημεία μεταξύ του παράνομου ζεύγους είναι ρεαλιστική χωρίς πομπώδεις παρεκτροπές και η όλη απόπειρα αφήγησης ξεκινά με καλές προθέσεις, χωρίς προσπάθειες περιττού εντυπωσιασμού και δράματος.

Γρήγορα, όμως, γίνεται αντιληπτό πως αυτά παγιδεύουν την ταινία σε μια ελαφρότητα που δε δικαιολογεί τη θεματική της, όχι τόσο όσον αφορά τη διάθεση της αποτύπωσης του διλήμματος όσο την ουσιαστική πρόθεση εξερεύνησης της πιθανής πολυπλοκότητάς της. Ύστερα από το ρομάντζο της αρχής, ο αυτόματος πιλότος κατευθύνει το φιλμ στην απαραίτητη αποκάλυψη, κρίση και λύση του προβλήματος, με βήματα υπολογισμένα και χιλιοειδωμένα, με ανατροπές που προδίδονται από πριν και ελλιπή ανάπτυξη χαρακτήρων (όπως εκείνου του συζύγου της Καρολίν), που δεν οδηγούν σε κάποιο δραματικό κρεσέντο παρά σε αναγκαστική λήξη της ιστορίας μόλις… σφυρίξει το τέλος ο διαιτητής. Η ιστορία της Καρολίν και του Ζουλιάν όχι μόνο δεν είναι μια έντονη ιστορία αλλά δε βγάζει καν αυτή την αίσθηση.

Βέβαια, προς υποστήριξη της ταινίας, όλα τα παραπάνω τα γράφει κάποιος που σίγουρα δεν ανήκει στο κοινό – στόχο της, κάτι το οποίο όχι μόνο γνωρίζει το φιλμ αλλά το επιδιώκει κιόλας. Με σαφή προσανατολισμό στο μεγαλύτερο ηλικιακά γυναικείο κοινό, το «Τα Καλύτερα Έρχονται» επιδιώκει να μιλήσει στη γυναικεία ψυχολογία και, γιατί όχι, να βρει μια λύση στη διέξοδό της. Ακόμα κι έτσι, όμως, η ανάγκη ερωτικής αναγνώρισης λειτουργεί στην τελική υποτιμητικά για την κεντρική ηρωίδα, καθώς ανάγεται στην κινητήρια δύναμη της κρίσης της, μηδενίζοντας κάθε άλλη παράμετρο της (επιτυχημένης) ζωής της. Οπότε, το ερώτημα δεν είναι πού στοχεύει η ταινία αλλά τι επιδιώκει, τελικά, το κοινό της από αυτή. Και, κρίνοντας από το βραβείο κοινού, είναι απογοητευτικό που μία τέτοια προσέγγιση ζωής χαιρετίζεται ως μαζικώς αποδεκτή κινηματογραφική θεματική.