FreeCinema

Follow us

Ο ΜΑΓΟΣ ΤΟΥ ΟΖ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΝΤΟΡΟΘΙ (2014)

(LEGENDS OF OZ: DOROTHY’S RETURN)

  • ΕΙΔΟΣ: Animation
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γουίλ Φιν, Νταν Σεν Πιερ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 88’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: VILLAGE FILMS

Τυφώνας διέλυσε την αγροικία του θείου και της θείας στο Κάνσας και σπαστικός επιθεωρητής τάχαμου θέλει να τους ξεσπιτώσει, ενώ το Σκιάχτρο, ο Τενεκεδένιος και το Λιοντάρι χρειάζονται τη Ντόροθι ξανά. Γιατί στη Σμαραγδένια Πόλη αρχιγελοίος αδελφός τής Κακιάς Μάγισσας παριστάνει το βασιλιά, κάνοντας του χεριού του την εξοχοτάτη Γκλίντα και πλείστα άλλα τυπάκια σωστά. Η μικρή τσαούσα μπορεί με νέους φίλους, όπως σοφό μπούφο – τόφαλο, Στρατιώτη Μολόχα, Πορσελάνινη Πριγκίπισσα (και πάντα τον Τότο), να κάνει και τους δύο ελεεινούς καλά;

Αρκούν ένα εικονογραφημένο – ημικλώνος από το δισέγγονο του συγγραφέα τού πρώτου cult παραμυθιού του Χόλιγουντ και η παλέτα των Prana Studios (λίκνο κάποιων φιλμ της «Τίνκερμπελ»), με τσιφ CGI πενάκια το filmer του «Μια Τρελή, Τρελή Φάρμα» και στο auteur ντεμπούτο του έναν σχεδιαστή της Disney; Για να κρατήσουν ζωντανά κάποια από τα γονίδια του αιωνόβιου franchise στο πρώτο μεγάλου μήκους «μίκι μάους» του, σίγουρα. Για ένα… μεγάλο cartoon, όχι. Ας το πάρει το ποτάμι, όπως έχει πάρει και το Δρόμο με τα Κίτρινα Τούβλα που βγάζει πια σε καταρράκτη προ της πολιτείας των άφαντων τώρα munchkins: τα πάλαι ποτέ διδάγματα («Πίστεψε στον εαυτό σου», «Μαζί μπορούμε» και «Στα δύσκολα δώσ’ τα όλα») εναντίον ενός – γιατί αμετάφραστου στα ελληνικά; – Τζέστερ (ο οποίος στην πιο… καλή στιγμή του αλλάζει εν ριπή οφθαλμού bal masqué κοστούμια, που δεν αφαιρούν ίχνος φαιδρότητας από πάνω του), ο οποίος φαντάζει απαχθείς απ’ τον Joker τού «Batman», δεν αρκούν για να λάμψει επί μιάμιση ώρα το ουράνιο τόξο, που θα σε πάρει και θα σε σηκώσει, με την καλή έννοια, σ’ αυτή τη μετά ντράβαλων θριάμβου του αγαθού οικογενειακή περιπέτεια φαντασίας.

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Αν βγεις από τα ψιλοσυντρίμμια του ρουστίκ απλότητας CorelDRAW look και του γούτσου γούτσου (η Ντόροθι χαϊδεύει κλωσσόπουλα και πουλάρι κτλ.) εν απειλή του υπαιθρικού σύμπαντος που ανοιγοκλείνει την υπόθεση, υπάρχουν στιγμές – όνειρο. Καθώς, ναι μεν, τα οπτικολεκτικά γκαγκ είναι λίγα (αλλά λειτουργικά, με κορυφαία το «Μη γλείφεις!» ενός σοκολατοφρουρού στο pet – μούργο και το «Χτύπα όσο θέλεις, είναι από άχυρο!» του Σκιάχτρου σε μια man to man προστριβή), η ζωντάνια αρκετών σκηνών δε σου επιτρέπει ωστόσο να υπνωθείς, ας πούμε όπως με τις παπαρούνες τού vintage προγόνου στο πανί.

Όρα την εναέρια απόδραση / βουτιά / αλεξιπτωτισμό της συλληφθείσας για παράνομο ντερλίκωμα με ζαχαρωτά τρόικας, όταν το παρεάκι και κάστορες ναυπηγοί φτιάχνουν πλοίο από μια υπέργηρη οξιά τραγουδώντας «Μπορείς Μπορώ Μπορείς, αν τα εγώ γίνουν εμείς» (μαζί με το «Μια Ζωή», αμφότερα του Μπράιαν Άνταμς, τα εντυπωτικότερα ασματάκια στην ηχομπάντα του – μην ξεχνάμε, είναι και – μιούζικαλ), το χορό των πυγολαμπίδων – πυξίδα στη νυχτερινή βαρκαρόλα, κάτι από «Μολυβένιο Στρατιώτη» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στην ερωτική μπαλάντα του γλύκα οπλίτη στη ραγισμένη αγαπημένη του (την οποία γιαίνει με τη σαντιγί του!), και την ατραξιόν αδρεναλινοσασπένς από μία θεαματική πτώση (και διάσωση, φυσικά) της νουνούζας απ’ τις πολεμίστρες του κάστρου ως τσιχλόμπαλες εκτοξευμένες από καταπέλτη εναντίον του στρατού από ιπτάμενες μαϊμούδες τού μονάρχη τζουτζέ – όπως τότε, θυμάσαι;

Οι ζωόφιλοι, επίσης, θα έχουν τη χαρά να δουν το sine qua non μαύρο τεριέ να σώζει την κατάσταση δύο φορές: πρώτα παίρνει κυριολεκτικά τα σκήπτρα στο κρίσιμο πλάκωμα με τον Τζέστερ, και μετά ξεμπροστιάζει την πραγματική, αρπακτική φύση του κρατικού εμπειρογνώμονα στο ισοπεδωμένο Κάνσας – σε μια σκηνή που κλείνει το μάτι απευθείας στη σκηνή των αποκαλυπτηρίων της ανθρώπινης μηχαν(ικ)ής πίσω απ’ την κουρτίνα του Μάγου του Οζ στην ταινία του Βίκτορ Φλέμινγκ απ’ το 1939 (και κάνει ένα – καθόλου άκαιρο αλλά καθόλα αταίριαστο με το toon είδος και με το «τι γλυκό!» κλίμα του φιλμ – ακτιβιστικό κοινωνικό σχόλιο στις ραγδαία ιδιωτικοποιούμενες ΗΠΑ μετά την καταστροφή στη Νέα Ορλεάνη και το σκάνδαλο των στεγαστικών δανείων).

Κι εδώ είναι, κυρίως, το «αχ, γιατί μωρέ;» του πράγματος. Μοιάζει σαν κάθε φορά που οι έξυπνοι, συχνά ρεφορμιστικοί παραλληλισμοί με τον 35mm προπάτορά του (οι εκεί μηλιές – υποχείρια κάνουν κόνξες κι εδώ εναντίον τής Ντόροθι, η βακτηρία του χάχα τυράννου είναι φτιαγμένη απ’ το σκουπόξυλο της μοχθηρής ασχημομούρας μακαρίτισσας, ο αρχηγός των πιθήκων τώρα έχει ροζ λοφίο) χτυπάνε συνθηματικά τις φτέρνες τους, τα CGI πια χρώματα της ίριδας – πύλης για τον Technicolor «άλλο» κόσμο της μικρής να ξεθωριάζουν και σε κάτι: μια αράδα από κίτρινα αράπικα φιστίκια στην Καραμελοχώρα κοπιάρει τα Minions, το «Occupy Midwest» της τελικής πράξης καταλήγει strip υπέρ της αλληλεγγύης στα générique ανασυγκρότησης, η τραγουδιστική ερμηνεία στη σταδιακά ανεπαίσθητη μεταγλώττιση (μπράβο για τη στιχουργία) φέρνει σε κάτι απ’ το ελληνικό «The Voice». ΟΚ, οι υπήκοοι του oldie και οι φαμίλιες θα νιώσουν εν πολλοίς άνετα φορώντας ξανά τα ρουμπινί γοβάκια, way up high. Why then, oh why, can’t I?

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι τρυφερές ηλικίες θα περάσουν πολύ καλά, οι ενήλικοι συνοδεύοντες κάπως λιγότερο. Fans του εν γένει κινούμενου, there’s no place like home – γιατί θα γουστάρετε πολλά, αλλά θα νοσταλγήσετε και τη μαστοριά του «πακέτου» των Pixar και DreamWorks. Κολλημένε με το θρύλο της Γκάρλαντ, δε θέλεις να τον δεις ζωγραφιστό στο πιο εκσυγχρονισμένο (εντάξει, και στο λίγο πιο… άτακτο);


MORE REVIEWS

ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, όπως την όρισε η σκηνοθετική του καριέρα μέσα στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας.

ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ 355

Αδίστακτοι τρομοκράτες απειλούν να σπείρουν παγκόσμιο όλεθρο. Πρακτόρισσες όλου του κόσμου, ενωθείτε!

ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, ερωτεύονται κεραυνοβόλα, μα ένα μαγικό ξόρκι τους αλλάζει το παρουσιαστικό κι έτσι, αγνώριστοι πια, δεν θα μπορούν να συναντηθούν ξανά!

ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΣΩΣΗΣ

Παράξενα ζωάκια (ονόματι flummels) μεταφέρονται με μαγικό τρόπο από τα νησιά Γκαλαπάγκος του 1835… στη Σαγκάη του σήμερα. Όταν πληροφορούνται πως ως είδος έχουν πια εκλείψει, προσπαθούν να γυρίσουν πάση θυσία πίσω στο χρόνο, ώστε να σώσουν τους φίλους τους από τον αφανισμό.

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

O Τζον είναι ένας 35χρονος καθαριστής τζαμιών που ζει στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας μαζί με το παιδί του, καθώς η σύζυγός του τους έχει εγκαταλείψει. Πληροφορούμενος πως δεν του μένουν παρά ελάχιστοι μήνες ζωής, θ’ αφοσιωθεί στη δύσκολη αποστολή της ανεύρεσης μιας ανάδοχης οικογένειας για το μικρό γιο του, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να τον προστατεύσει από το βάρος του επικείμενου θλιβερού γεγονότος.