του Ηλία Φραγκούλη

Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, να πω πως τούτη η «Μούμια» δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τα Universal Monsters του θρυλικού παρελθόντος από τα ‘30s. Ο Λι Κρόνιν (του «Evil Dead Rise») «δανείζεται» το concept της μουμιοποίησης για να στήσει μία ολότελα καινούργια ιστορία τρόμου, με χαρακτηριστικά δαιμονισμού ανήλικου παιδιού και μια δραματουργία η οποία περισσότερο συγγενεύει με τον «Εξορκιστή» (1973) του Γουίλιαμ Φρίντκιν (όπου όλα ξεκινούσαν από το βόρειο Ιράκ, μην ξεχνιόμαστε…).

Σε μια όαση στη μέση του πουθενά, μια μυστηριώδης γυναίκα κρύβει στο υπόγειο του σπιτιού της μια σαρκοφάγο, στο εσωτερικό της οποίας βρίσκεται μια μούμια που πρέπει να «αναγεννηθεί» σ’ ένα νεαρότερο ανθρώπινο σώμα. Η μικρή Κέιτι θα «θυσιαστεί» για να συνεχιστεί η παράδοση της κατάρας της μούμιας, όμως, οκτώ χρόνια αργότερα η σαρκοφάγος θα εντοπιστεί στα συντρίμμια ενός αεροπλάνου και το κορίτσι θα βρεθεί εντός της… ζωντανό! Η οικογένεια της Κέιτι θα βιώσει ένα ισχυρό σοκ, αλλά θα προσπαθήσει να την επαναφέρει στην κανονικότητα του θνητού βίου, δίχως να υποψιάζεται τι έχει καταλάβει το σώμα της.

Ο τρόμος που γουστάρει ο Κρόνιν είναι αρκετά hardcore και πιο κοντά στο πλαίσιο της… σιχασιάς! Δεν είναι τόσο τα jump scares ή οι ποσότητες αίματος στο gore που τον… ψυχαγωγούν και ταυτίζεται περισσότερο μαζί τους. Ο τρόμος του είναι ενοχλητικά «βρώμικος», αρρωστημένος, βέβηλος και σκληρός σε εικόνες, οι οποίες δεν κρύβουν τη ροπή τους προς το body horror. Σκοπός του είναι η απώθηση του βλέμματος του θεατή, μία αντίδραση αηδίας και φρίκης μπροστά στο θέαμα του σωματικού πόνου. Η σήψη που φωλιάζει σταδιακά στους χαρακτήρες του φιλμ προκαλεί άβολα συναισθήματα τα οποία ξεγυμνώνουν ενοχές, εμμονές, φόβους, με σχεδόν σαδιστικό τρόπο.

Το θρίλερ μυστηρίου συναντά την πιο άγρια μορφή του μεταφυσικού τρόμου στην αφήγηση της «Μούμιας» του Κρόνιν, η οποία μας χαρίζει ουκ ολίγες σκηνές ανθολογίες, ενίοτε πρωτότυπες (δεν θα κάνω κανένα #spoiler!), ενίοτε «κλείνοντας το μάτι» του homage σε κλασικές ταινίες του είδους (από την «Προφητεία» μέχρι το «Πνεύμα του Κακού»), ενώ υπάρχει και μία… σατανική σύμπτωση (;) clue της πλοκής με αντίστοιχο από το πρόσφατο «Φερ’ την Πίσω». Η κορύφωση είναι ένα οργιώδες rollercoaster γκροτέσκας έμπνευσης που θα ικανοποιήσει τους αληθινούς φίλους του genre, αφήνοντας (εννοείται) υποσχέσεις για συνέχεια και τη δημιουργία ενός νέου franchise τρόμου. Δε με χάλασε!