FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ (2013)

(LE PASSE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ασγκάρ Φαραντί
  • ΚΑΣΤ: Μπερενίς Μπεζό, Ταχάρ Ραχίμ, Αλί Μοσάφα, Πολίν Μπερλέ, Ελιές Αγκί, Ζαν Ζεστάν, Σαμπρίνα Ουαζανί
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Τεχερανέζος γυρίζει στην Πόλη του Φωτός μετά 4ετία για συναινετικό διαζύγιο από ντόπια, που ’χει δύο ανήλικες κόρες από άλλον, προηγούμενο λεγάμενο. Αυτή κρατάει και το αγοράκι (από άρτι αυτόχειρα σε κώμα συμβία) τού νέου γκόμενού της, η μεγάλη της στραβώνει για ό,τι έχει «παιχτεί», και παράνομη μετανάστρια υπάλληλός του διαδραματίζει το δικό της ρόλο. Το παρελθόν αλλάζει (αλλά πώς) το παρόν όλων αυτών;

Η Παριζιάνα παραλαμβάνει το μουσαφίρη, οσονούπω πρώην άνδρα της από το Ορλύ, τον βάζει στο αμάξι και κάνει όπισθεν στο parking υπό βροχή που δεν της επιτρέπει να δει άλλο όχημα. Φρενάρει και γλιτώνει τη σύγκρουση. Βλέπε: Στη ζωή γυρίζεις και κοιτάζεις πίσω προτού φύγεις μπροστά. Έχεις πλημμελή ορατότητα αλλά το πατάς, ούτως ή άλλως. Εκεί θα αποφύγεις να χτυπήσεις το κεφάλι (το δικό σου και των άλλων); Κι είναι μόνο η αρχή… Ακολουθούν τα λάθη που εκβάλλουν σε άλλα λάθη, το δίκοπο μαχαίρι της αλήθειας (και ποιος το κρατάει, εκ περιτροπής), οι «κρύβε λόγια» διακρατήσεις νευραλγικών πράξεων και στιγμών, οι εκμυστηρεύσεις ή οι εκμαιεύσεις που γεννούν αμφιταλαντεύσεις και κινούν το είναι και τις σχέσεις χιονοστιβαδόν, το από απωθημένο έως γινάτι κατηγοριών και ετυμηγοριών, ο αντίκτυπος της φάρας των ντεσού / των κινήτρων / των ευθυνών ως μουλωχτή καταδυνάστευση του σήμερα απ’ το χθες. Το άπαν, μέσα και δίπλα στο – μη προστατευμένο ή προστατευτικό – κουκούλι των δεσμών αίματος.

Ναι, θεματικά (στη δομή και στη λάου λάου αποκαλυπτική αφήγηση, επίσης) επιμένει ο ηθοαισθητής απ’ το Ισφαχάν, που δεν έχει όμως πλέον το θεσμικό, αξιακό και δογματικό υποπόδιο της «δικής του» Περσίας για να πατήσει, υπαινικτικά ή μη, στηλιτευτικά (αν και παρουσιάζει, απ’ την άλλη, σίγουρα ενδιαφέρον το κοίταγμα, από έναν μεσανατολίτη μπουρζουά, τής μοντέρνας ευρωπαϊκής φαμίλιας: Φραντσέζα φαρμακοποιός διαλύει επίσημα τον δεύτερο γάμο της με Ιρανό για beur ιδιοκτήτη συνοικιακού καθαριστηρίου, άνδρα Γαλλίδας). Κατ’ αρχήν γι’ αυτό επάνω σου επιδρά σε σχέση με… το παρελθόν κάπως αμυδρά με αυτόν τον πρώτο του σινεντουβρουτζά στην ξενιτιά, μία συναισθηματικών «εις τα εξ ων συνετέθησαν» δύο οικογενειών κι απροσδόκητου ξετυλίγματος ως την άκρη της πλέξης δράματος, gabbeh ύφανσης εντασεοεπαφών, diy ψαχτικής μεταβλητής (εκ των υστέρων τραγικού «όλα στη φόρα» και συνειδητοποίησης), που στρώνεται ως whodunit.

Πέρα απ’ το ότι θα βιώσεις ένα περαιτέρω καταστασιακό déjà-vu (οι καβγάδες εστίας, η απόλυση ενός δουλικού – πέτρας σκανδάλου), η ίντριγκα – κινούμενη άμμος, σήμα κατατεθέν του Φαραντί, απλώνεται πια σε ένα μύλο αναδρομικών εύρηκα και ομολογιών που, συχνά παραπλανώντας για το ειδικό βάρος τους, ψάχνουν και βρίσκουν φταίχτες και ελαφρυντικά (η κόρη που πληγωμένη προδίδει τη μάνα, η μάνα που πληγωμένη προς στιγμή την απαρνιέται, η «μαύρη» μεροκαματιάρα που φοβισμένη κάνει γαργάρα ακριβώς ό,τι δεν έπρεπε, το ξεπορτισμένο αρσενικό μιας φαρμακωμένης που οδεύει προς εξιλέωση) σε ενίοτε επί τούτου στιχομυθίες. Πιο τρανταχτό παράδειγμα το «σύρε – έλα» κλου τού αντιπερισπαστικά υποτίθεται μοιραίου e-mail, δραματουργική επιλογή που ένας δυτικός σεναριογράφος, με το επιχείρημα του τετριμμένου, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα έκανε.

Βέβαια, εδώ η τονική και καλλιτεχνική συνεκτικότητα συναντάει για πρώτη φορά – είναι η απελευθέρωση του Ζωροάστρη από τις πάσης φύσης αρχές της πατρίδας του ή το γαλατικό je ne sais quoi στον αέρα; – σε τέτοιο βαθμό τη φυσικότητα χώρων και υποκριτικού ύφους. Εδώ οι αποχρώσεις στα σούξου μούξου μικρών – μεγάλων φαντάζουν πιο διακριτές από ποτέ (με άπαξ, ω της εκπλήξεως, μόντα την πρώτη οιονεί σασπένς φιλμογραφική στιγμή του Φαραντί, στη σκηνή μπαμπά και γιου στο metro) και σκιαγραφούν ακουμπητικά το πάθημα του αθωότερου, πιο αδύναμου κρίκου και αυτών των κοντινότερών μας γονιδιακών θυλάκων σε κρίση. Εδώ το μουγγό pin-up τού «The Artist» ωριμάζει και σου «μιλάει» για το συντελεστή «γυναίκα» στη λούκι εξίσωση, δοσμένο στην τσίτα όπως πρέπει (και τσιμπάει το Φοίνικά του). Εδώ «Ένας Χωρισμός» παίρνεται μάτι σε δύο ταμπλό και στη μη απολυτότητά του (προσέξτε ποιος, αν και σχολασμένος κι άτεκνος, είναι ο πραγματικός σύντροφος και πατέρας της ταινίας, και την ατάκα του αντιζήλου «Από τότε που ήρθε αυτός, δε σε αναγνωρίζω»).

Εδώ, τέλος, η σεζόν απαθανατίζει, σε εκπληκτικού timing μετιέ, ένα δάκρυ στο απόν βωβό πρόσωπο – λυδία λίθο της μυθοπλασίας, στο κρεβάτι τού πόνου τού επιλόγου, σε ένα αλησμόνητο σταθερό long shot, συναρπαστικά ανοιχτό στο μετά του. Αλλά ο Φαραντί υποπίπτει κι εκεί σε ολίσθημα, να «σπάσει» το Φουάντ: από τυπτόμενο, εξ αμελείας ηθικό αυτουργό μιας συμφοράς, σε σύζυγο ΟΚ, οιονεί μεταμελημένο, αλλά και με αφυπνισμένη την αγάπη (!); Για την απιστία του; Για το κακό που εν αγνοία του προκάλεσε; Δύσκολο για μια τέτοια τροπή να σαρκωθεί ή να πείσει στο… αμήν. Και όσο κι αν είναι αξιοπρόσεκτο για έναν auteur να είναι και ανατόμος και μοραλίστας, και «Άραβας» και συνομιλητής της Εσπερίας, και καλή ψυχή και ψυχομέτρης (ναι, ο προαλειφόμενος για ex αλλά καρδιακός Νέστωρ της ταινίας, ο ξένος Αχμάντ είναι το alter ego του), κάτι τέτοιο επιφέρει το τίμημά του. Συμβαίνει όταν, καίτοι artisan, αντί να πηγαίνεις παρακάτω, στα μυαλά ή στη σελιλόζη, σκαλίζεις στανικά «Το Παρελθόν». Και μην πεις «πώς τα φέρνει η ζωή». Εσύ τα έκανες έτσι…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι οπαδοί τού «Ένας Χωρισμός» θα… χωριστούν: οι μισοί θα το λατρέψουν ως κολοφώνα του δημιουργού, οι άλλοι μισοί θα το δεχτούν με τα κουσούρια του και ως αυτο-κλοπιράιτ αλλά θα το αγαπήσουν λιγότερο (και απ’ το «Τι Απέγινε η Έλι», μάλλον). Κουλτουριάρηδες, francophones, ζωντοχήροι-ες με παιδιά, ευαισθητούλ(ηδ)ες μέσα – αλλά ενίοτε τραβάει το πατιρντί και μην περιμένετε κάτι ρηξικέλευθο. Mουλτιπλεξάκηδες, χτυπήστε μια ημικρανία.


MORE REVIEWS

Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ

Η μεσόκοπη Τζουλιέτα υποψιάζεται πως ο σύζυγός της ερωτοτροπεί με άλλες γυναίκες και στρέφεται μέχρι και στον μυστικισμό για να ξεπεράσει τα υπαρξιακά της προβλήματα. Πού θα βρει τη λύτρωσή της; Στο «μαζί» ή στο «μόνη»;

GREENLAND: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Κομμάτια ενός κομήτη πλησιάζουν απειλητικά τη Γη. Πολιτικός μηχανικός που βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγό του, λαμβάνει κυβερνητικό μήνυμα στο κινητό του, το οποίο τον καλεί να πάρει την οικογένειά του και να κατευθυνθούν προς καταφύγιο για… λίγους και εκλεκτούς. Θα φτάσουν ποτέ;

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ

Στο πέρας έξι ετών, η Αγγελική Αντωνίου καταγράφει με την κάμερά της τους άγνωστους κατοίκους της Αθήνας, τα αδέσποτά της, δίνοντας «φωνή» στην παρουσία, τους χαρακτήρες, τις ιδιαιτερότητες, αλλά και την… αδέσποτη ομορφιά τους.

ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΣ

Επικοινωνιολόγος των Δημοκρατικών, που δεν διάγει λαμπρές ημέρες εξαιτίας της ήττας του κόμματος στις προεδρικές εκλογές, ανακαλύπτει χρυσάφι σε χωριό του Γουισκόνσιν, στο πρόσωπο βετεράνου στρατιωτικού. Τον πείθει να κατέβει για Δήμαρχος στις τοπικές εκλογές προσδοκώντας σε μεγάλα κομματικά οφέλη από πιθανή του νίκη, όμως οι αντίπαλοι Ρεπουμπλικάνοι δεν πρόκειται να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια.

ΟΙ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ

Κατάκοιτος πατέρας, χαμένος στον μπερδεμένο κόσμο της άνοιας, αναπολεί στιγμές του παρελθόντος του. Η κόρη του είναι εκεί για να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Θα βρει τη ζωή που (δεν) ζει;

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι μιά γυρίστρα που βγάζει διαζύγιο κι έχει παιδιά αλλουνού και τα φτιάχνει με τρίτο που η γυναίκα του φαρμακώθηκε και τσιρίζουν όλοι μαζί για κάτι mail, μάνα γιατί με γέννησες, το δίκανο!