του Ηλία Φραγκούλη

Χωρίς δημιουργική ταυτότητα ακόμα στο κινηματογραφικό προσκήνιο, αλλά με εξαιρετικά δείγματα εικονοποιίας στους χώρους της διαφήμισης και των music promo, ο Ρομάν Γκαβράς κάνει μια δεύτερη απόπειρα στο σινεμά μυθοπλασίας, μετά το «Notre Jour Viendra» (2010). Χωρίς να είναι αποτελεί μια ουσιαστική αποτυχία, το «Ο Κόσμος σου Ανήκει» δείχνει αρκετά παλιό σε ιδέες και ευρήματα ή, όπως είχα γράψει και μετά την πρεμιέρα του στο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είναι κάτι σαν… «Γκάι Ρίτσι του φτωχού». Αν υποθέσουμε ότι τέτοιες «πλάκες» έκανε ο Βρετανός σαματατζής της οθόνης από εποχής «Snatch» (2000), αντιλαμβάνεσαι το point μου.

Η βασική ιστορία του φιλμ είναι ολίγον εξωφρενική και πολύπλοκη για να αναφερθεί εν συντομία. Λαϊκό παιδί «της γειτονιάς», μικροκακοποιός, στα χνάρια της «γονικής καθοδήγησης» μιας ταλαντούχας απατεώνισσας με φήμη στις διαρρήξεις, βγάζει με το ζόρι τα προς το ζην στη δούλεψη θεοπάλαβου εμπόρου ναρκωτικών, ο οποίος χαλάει την πιάτσα και δημιουργεί μονάχα έχθρες. Ο Φαρές ονειρεύεται να ξεφύγει από τη μαμά του και την παρανομία, να βγάλει λεφτά με νόμιμο τρόπο και να αποκτήσει ένα ταπεινό διαμέρισμα με πισίνα, αν γίνεται και με μια σύντροφο από δίπλα. Το «όνειρο» έχει μορφή εξαγωγών… γρανιτοπαγωτού (τύπου μπομπονέλα!) σε αραβικές χώρες, αλλά για να προχωρήσει το σχέδιό του, χρειάζεται κεφάλαιο. Η μανούλα αρνείται να τον στηρίξει στην πρώτη του επιχειρηματική προσπάθεια, οπότε ο Φαρές υποχρεώνεται να εκτελέσει παράτολμη συναλλαγή «προϊόντος» με σκληροπυρηνικό Άγγλουρα έμπορο ναρκωτικών στην Ισπανία, έχοντας όμως για συνεργούς τους πιο άχρηστους τύπους του οργανωμένου εγκλήματος.

Η συνέχεια αποτελεί ένα βαρυφορτωμένο γλέντι παρεξηγήσεων που ψυχαγωγεί μερικώς (μέχρι εξαντλήσεως του ανεκδοτολογικού χαρακτήρα ηρώων και καταστάσεων), από το οποίο δεν σου μένει στο μυαλό σχεδόν τίποτα μετά το τέλος της προβολής (με πιθανή εξαίρεση την υποψία πως η τόσο «τραβηγμένη» Ιζαμπέλ Ατζανί σε λίγο καιρό θα μοιάζει περισσότερο με ώριμη version της Σοφί Μαρσό παρά με τον θρυλικό εαυτό της!). Κάθε υποπλοκή σκάει σαν φούσκα πάνω από το σενάριο, με πιο αξιοπερίεργες τις αναφορές σε θεωρίες περί Illuminati, που σχεδόν καίνε τον εγκέφαλο από άποψης χιούμορ (όπως καίνε κι εκείνο το έρημο το καράβι με το φορτίο ναρκωτικών…).

Τελικά, η στρουμπουλή κορούλα του Άγγλουρα, που σχεδόν το ευχαριστιέται ως θύμα απαγωγής, είναι το πιο απολαυστικό πράγμα στο «Ο Κόσμος σου Ανήκει», το οποίο μας κάνει μια ικανοποιητική επίδειξη της πείρας και του επαγγελματισμού του Γκαβράς, όμως δίχως κάτι το μοντέρνο από πίσω. Για έναν σκηνοθέτη με τόσο «προχώ» πρότερο καλλιτεχνικό βίο, όλα τα άνωθεν μαζί δεν μας επιτρέπουν να φιλοδοξούμε ιδιαίτερα για το μέλλον του…