του Νίκου Παλάτου

Η εμπορική γαλλική κωμωδία έχει υποστεί ολική λοβοτομή. Δεν είναι μονάχα το γεγονός πως η συντριπτική πλειονότητα των φιλμ του είδους (τα οποία καταφθάνουν σωρηδόν στα θερινά σινεμά μας) είναι χαρακτηριστικά αγέλαστα, αλλά γίνεται εμφανές (πλέον) πως η mainstream tricolore παραγωγή δυσκολεύεται χαρακτηριστικά ν’ ανταπεξέλθει ακόμη και σε ταινίες έτοιμης συνταγής. Μόλις προ ολίγων εβδομάδων είδαμε το sequel του «Συμπέθεροι από Σόι», το οποίο μετέτρεπε μια κάπως συμπαθή αρχική ιδέα σε βασανιστήριο επανάληψης και αρλούμπας. Το διαπιστώνουμε εκ νέου με τούτο τον «Κλειδαρά», που για buddy movie και κωμωδία παρεξηγήσεων περνιέται, πλην όμως δεν πετυχαίνει να διαρρήξει όχι κλειδωμένο χρηματοκιβώτιο, αλλά ούτε και… παραβιασμένες θύρες.

Η πλοκή ακολουθεί τον Σταν, έναν υπεύθυνο εργοταξίου σε μεγάλη κατασκευαστική, ο οποίος πιστεύει λανθασμένα ότι ο αυστηρός Διευθυντής του τον απέλυσε εξαιτίας της αποτυχίας του να παραδώσει βαλίτσα… δωροδοκίας με περιεχόμενο ενός εκατομμυρίου ευρώ, με αποτέλεσμα η μπίζνα της κατασκευής νέου αεροδρομίου στο Ουζμπεκιστάν να έχει τεθεί σε κίνδυνο. Σε μια κρίση οργής (αλλά και… απόλυτης ηλιθιότητας), αποφασίζει να εκδικηθεί αρπάζοντας το ζεστό «μαύρο» χρήμα, κανονίζοντας να την κοπανήσει μακριά παρέα με τη σύντροφό του. Καθ’ οδόν για το αεροδρόμιο, όμως, δέχεται το μοιραίο τηλεφώνημα: δεν απολύθηκε, αντιθέτως πήρε τη μεγάλη προαγωγή που πάντα ονειρευόταν! Πως μπορεί, εν τούτοις, να επιστρέψει τα μετρητά στη θέση τους χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι, ενώ έχει πετάξει ήδη στα σκουπίδια το κλειδί του χρηματοκιβωτίου; Ο μπαγαμπόντης κλειδαράς με την ανύπαρκτη επαγγελματική δεοντολογία και το μακρύ παρελθόν διαρρήξεων, που η τύχη τον έφερε μπροστά του, φαντάζει ως η μοναδική λύση στο πρόβλημα.

Από το σημείο που οι δύο ξένοι συναντιούνται, το φιλμ μετατρέπεται σε νυχτερινή φάρσα παρεξηγήσεων, καθώς αυτοί οι εκ διαμέτρου αντίθετοι βασικοί χαρακτήρες αντιλαμβάνονται από πρώτο χέρι πως το συγκεκριμένο βράδυ τα πάντα θα (τους) πάνε στραβά. Ατυχώς, όλα αυτά δεν έχουν ίχνος κωμικής σπιρτάδας και σεναριακής συνοχής. Μια αλληλουχία σκηνών από τσιρίδες, ανούσια τρεχαλητά και κακά συναπαντήματα εκτελούνται με τον πλέον ανέμπνευστο τρόπο, αποτυγχάνοντας να ενταχθούν σ’ ένα στόρι που (κάπως, έστω) θα έστεκε. Καθώς η περίφημη βαλίτσα αλλάζει συνεχώς χέρια, ο μηχανικός Σταν και ο κλειδαράς Ιπολίτ καταλήγουν να κυνηγούν τις ουρές τους εν μέσω μια απερίγραπτης κουστωδίας από πρώην συζύγους, νυν συντρόφους, παλιούς συνεργάτες και διάφορους τυχάρπαστους που συνεχώς ξεφυτρώνουν στο διάβα τους, με κερασάκι στην τούρτα της κακογουστιάς την εμφάνιση της υποτιθέμενης μάνας του Κριστιάν Κλαβιέ, λίγο πριν το φινάλε του φιλμ.

Οι πολύ φανατικοί του είδους, που για κάποιο μυστηριώδη λόγο (ίσως θα) ενθυμούνται την ανάλογα γελαστερή (#not) «Γειτόνισσα», θα αντιληφθούν περί τίνος «ευρήματος» πρόκειται. Οι τολμηροί υπόλοιποι θα πρέπει να το διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι. Άπαντες, πάντως, θα δουν τον Ραγιάν Μπενσετί σε ρόλο πολιτικού μηχανικού να καταθέτει κωμικό timing ευέλικτο όσο το… σκυρόδεμα και τον Κλαβιέ ως κλειδαρά να γουρλώνει καμιά διακοσαριά φορές τα μάτια, χειρονομώντας ταυτόχρονα και ακατάπαυστα, λες και κάθε τόσο τον παίρνουν στο κυνήγι όχι παλιόφιλοι με ανοιχτούς λογαριασμούς αλλά κάποιο… σμήνος από μέλισσες. Μελισσοκόμος έπρεπε να γίνει ο άνθρωπος, όχι κλειδαράς.