του Ηλία Φραγκούλη

Η υστερία κατά της Ρωσίας (του Πούτιν) έχει πλέον εισχωρήσει και σε μορφές Τέχνης, όπως ο κινηματογράφος. Η αρνητική στόχευση είναι πάντοτε προφανής και κάργα επιθετική, γι’ αυτό και ο «Μάγος του Κρεμλίνου» προκαλεί μια… άνοστη εντύπωση, καθώς ο Ολιβιέ Ασαγιάς εδώ μοιάζει περισσότερο με έναν «παραγγελιοδόχο» που έκατσε στην καρέκλα του σκηνοθέτη… με το πιστόλι στον κρόταφο (από τους Ευρωπαίους χρηματοδότες του), μα ταυτόχρονα έτρεμε στην ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πρέπει (και) να λογοδοτήσει στο «μεγάλο αφεντικό» και (ουσιαστικό) θέμα της ταινίας του. Τελικά, υπερίσχυσε το δεύτερο «σενάριο»!

Μετά στο γενικότερο πλαίσιο… δειλίας του φιλμ, το σενάριο (βασισμένο στο βιβλίο του Τζουλιάνο ντα Έμπολι) δίνει τον πρώτο ρόλο στον άνθρωπο που σχεδόν «εφηύρε» (παρασκηνιακά) τον Πούτιν, φτάνοντας να εισάγει στο πολιτικό λεξιλόγιο του Ρώσου Πρόεδρου τον όρο της «διευθυνόμενης Δημοκρατίας» και της «καθετοποίησης της εξουσίας». Ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ αποτελεί αληθινή προσωπικότητα, όμως, στην ταινία ονομάζεται Βαντίμ Μπαράνοφ με μια προσέγγιση μυθοπλαστική, που κάπου καταντά αστεία όταν δίπλα του βλέπεις να φιγουράρει κανονικά ως ήρωας ο Πούτιν.

Ο Ασαγιάς προσπαθεί να υιοθετήσει όρους πολιτικού δράματος, ενίοτε φλερτάροντας (αναποτελεσματικά) και με το θρίλερ στο καταστασιακό του έργου, θέλοντας να μας εξηγήσει τους τρόπους λειτουργίας της εξουσίας σ’ ένα μεταλλασσόμενο κλίμα που «κατρακυλά» προς τον καθεστωτισμό, θέλοντας να κριτικάρει με άγριο κυνισμό και να αποκαθηλώσει απόλυτα το προφίλ του Πούτιν. Στην πράξη, αστοχεί σε τεράστιο ποσοστό διότι παρακολουθεί τα τεκταινόμενα με μια (δήθεν) σημαίνουσα σοβαρότητα, ίσως επιδιώκοντας να αποφύγει την κακογουστιά της τραμπικής βιογραφίας «The Apprentice» (2024) του Αλί Αμπάσι. Στην τελική, σίγουρα διαφεύγει του κινδύνου ενός παρόμοιου εξευτελισμού, όμως, η ταινία που παραδίδει μοιάζει με τμήμα ενός «αποστειρωμένου» και πλέον safe mini series τηλεοπτικής πλατφόρμας που σε κινηματογραφικούς χρόνους (απλά) φλυαρεί «πλαγίως», άτολμα και δίχως ουσία.

Η υποπλοκή του Αμερικανού «επισκέπτη» που θέλει να μελετήσει την περίπτωση του Πούτιν μέσω του Μπαράνοφ στερείται αληθοφάνειας δραματουργικά, η «ρομαντική» ένθεση της Κσένια στο πλάι του δεύτερου δεν έπρεπε καν να υπάρχει και το φινάλε, όσο και να ξαφνιάζει, απορείς… γιατί άργησε να συμβεί τόσα χρόνια (ο «αρχιτέκτονας» του πολιτικού συστήματος του Πούτιν συνεργάστηκε μαζί του για σχεδόν δύο δεκαετίες, μέχρι να απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του το 2020), αφού το έργο πρέπει να μας «πουλήσει» έναν τόσο αδίστακτο Πρόεδρο.

Υπό ένα πρίσμα φιλμικού αξιοπερίεργου, έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον να δει κανείς τι κάνουν στους δύο βασικούς ρόλους ο Πολ Ντέινο (Μπαράνοφ) και ο Τζουντ Λο (Πούτιν), αν και η ερμηνευτική τους καθοδήγηση είναι τόσο άτονη και άοσμη που κάλλιστα μπορεί να παρομοιαστεί ως… «botox-αρισμένη»!