του Νίκου Παλάτου

Με σημείο αναφοράς την παραγωγή του Γουόλτ Ντίσνεϊ «Φαντασία» (1940), οι ανθολογικού περιεχομένου ταινίες κινουμένων σχεδίων δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο. Τούτες οι «Ιστορίες των Ζώων για τα Χριστούγεννα» υιοθετούν ένα ανάλογο μοτίβο αφήγησης, δίχως (ασφαλώς) να μπορούν να τεθούν σε καθεστώς σύγκρισης με την αξεπέραστη πρωτοπορία του Μίκυ Μάους και του… Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Αποτελούνται από πέντε ανεξάρτητες ιστορίες, συνδετικός κρίκος των οποίων είναι το εν γένει χριστουγεννιάτικο κλίμα, το χιόνι και… τα ζωάκια, με κάθε μία εξ αυτών να φέρει διαφορετική (γυναικεία) σκηνοθετική υπογραφή (το έκτο όνομα που… περισσεύει στα credits έχει επιμεληθεί τις σεκάνς σύζευξης των επιμέρους ιστοριών).

Οι ιστορίες των πέντε ταινιών μικρού μήκους είναι απλούστατες, στοχεύοντας στα παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Στην πρώτη, με τίτλο «Το Ταξίδι του Άι Βασίλη», μία αλεπού κι ένας πελαργός επιχειρούν να συνδράμουν στο έργο του, όμως, τα πράγματα καθόλου δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το πλάνο. Στο «Τα Κοτοπουλάκια Γιορτάζουν τα Πρώτα τους Χριστούγεννα», μία κλώσα κι ένας κόκορας χάνουν… τα αυγά και τα καλάθια, περνώντας στιγμές ανεπανάληπτου άγχους. Στο ιδιαίτερα φιλόδοξο «Το Τελευταίο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο», μικρό κορίτσι αναζητά μαζί με τη μητέρα του ένα έλατο σε παρακείμενο δάσος προκειμένου να στολίσει το σπίτι τους, ανακαλύπτοντας με λύπη πως όλα τα δέντρα έχουν κοπεί από ανθρώπινο χέρι. Στο προτελευταίο φιλμάκι, «Το Τανόκι και η Χριστουγεννιάτικη Έκπληξη», η παραμυθένια λογική του στόρι θέλει δυο παιδάκια ν’ ανταμείβονται για την ευγένειά τους μ’ έναν τρόπο που δεν φαντάζονταν ποτέ τους, ενώ στην πέμπτη και τελευταία ιστορία, με τίτλο «Η Μεγάλη Γιορτή των Ζώων», ένας μικρός λύγκας δεν θέλει επ’ ουδενί να χάσει την εορταστική παράσταση στην κορυφή του βουνού.

Η φιλία, η αλληλεγγύη, το θάρρος και η φροντίδα βρίσκονται στο επίκεντρο των πέντε ιστοριών, αντιμετωπίζοντας τη θεματολογία τους είτε με χιούμορ (στα «Κοτοπουλάκια»), είτε με στοχασμό (στο «Τελευταίο Δέντρο»), είτε με ζεστασιά (στη «Γιορτή των Ζώων»). Το κινούμενο σχέδιο απέχει ολοκληρωτικά από τη μοντέρνα 3D animated εξέλιξη της εποχής μας, επιμένοντας σε μία «χειροποίητου» τύπου κατασκευή που θυμίζει επιστροφή στα παλιά του είδους, με απαλά χρώματα και δίχως απόλυτα ρεαλιστικό σχεδιασμό των χαρακτήρων. Η τεχνοτροπία κάθε ιστορίας ποικίλει αναλόγως της σκηνοθετικής ματιάς και έμπνευσης, θυμίζοντας συνολικά ζωγραφική σε ακουαρέλα ή σε… περγαμηνή (τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το ιαπωνικής τεχνοτροπίας και σύλληψης «Τανόκι»). Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι (δείγμα του πόσο ευκολονόητες είναι οι πέντε μικρές ιστορίες), ποντάροντας στην αφθονία των ιδεών και την οπτική φαντασία.