FreeCinema

Follow us

ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ (2019)

(LE DINDON)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζαλίλ Λεσπέρ
  • ΚΑΣΤ: Ντανί Μπουν, Γκιγιόμ Γκαλιέν, Αλίς Πολ, Αμέντ Σιλά, Λορ Καλαμί, Χολτ ΜακΚάλανι, Τζέσικα Σέρμαν, Καμίλ Λελούς
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 85'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Τα ‘φτιαξε ο Μηνάς με την Αννέτα, που τα ‘χε με τον Δήμο τον τρελό. Χώρισε ο Χρηστάκης με την Τέτα και τα ‘φτιαξε ξανά με τη Ζωζώ. Που βαδίζουμε, κύριοι;

Είναι να το ρωτάς; Βαδίζουμε ολοταχώς σε μία α λα ζόμπι ανάσταση εκ νεκρών του δόλιου Ζορζ Φεϊντό, ώστε να εμφανιστεί ως τιμωρός – εκδικητής, βάζοντας στη θέση τους όλους εκείνους τους συμπατριώτες του που (συστηματικά, πλέον) εξευτελίζουν στο σινεμά την κληρονομιά του τεράστιου θεατρικού του έργου. Είχαμε γίνει κοινωνοί του άτυπου σύγχρονου φόρου τιμής στην Comédie des Boulevards μέσω του… αλήστου μνήμης «Που θα Κοιμηθείς Απόψε;» (2017), για το οποίο σημειώναμε (δύο καλοκαίρια πριν) πως η κακογουστιά του ήταν τέτοια που θα έκανε τα κόκαλα του μακαρίτη να τρίζουν. Αδίστακτοι, όμως, καθώς δείχνουν οι Γάλλοι κινηματογραφιστές, και δίχως φόβο κανέναν, πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα, προχωρώντας, πια, στον «γνήσιο» τρόπο απόδοσης τιμών. Ποιος είναι αυτός; Μα, η κινηματογραφική μεταφορά ενός original θεατρικού του Φεϊντό!

Το «Le Dindon» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1896 και αν και δεν συγκαταλέγεται στα κορυφαία έργα του Γάλλου συγγραφέα, έστεκε ως απολύτως χαρακτηριστικό του πνεύματός του. Μέσω ενός ατέλειωτου φαρσικού ερωτικού μπλεξίματος, στο επίκεντρο του οποίου κινείται το ζεύγος Βατλέν, την φαινομενική συζυγική ευτυχία του οποίου διατάρασσει ο επίμονος ερωτύλος μεσιέ Ποντανιάκ, ο Φεϊντό σατίριζε (όπως συνήθιζε) την υποκρισία της αστικής τάξης της παριζιάνικης Belle Époque, στρέφοντας τα βέλη του κυρίως προς τον «ιερό» θεσμό του γάμου.

Ο σκηνοθέτης Τζαλίλ Λεσπέρ και ο πρωταγωνιστής του Γκιγιόμ Γκαλιέν είχαν την ιδέα (συνεργαζόμενοι στο σενάριο τούτου) να μεταφέρουν την δράση του έργου από το Παρίσι των τελών του 19ου αιώνα, σε εκείνο της δεκαετίας του ’60. Όχι απαραίτητα κακή ιδέα, πλην όμως (και ατυχώς) διέφυγε της προσοχής τους πως τα χρηστά ήθη στα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στις δύο εποχές έχουν αλλάξει δραματικά. Ας σταθούμε ειδικότερα στις εντυπωσιακά άστοχες συμπεριφορές των γυναικείων χαρακτήρων, οι αντιδράσεις των οποίων έχουν απλώς μεταφερθεί από τον έναν αιώνα στον άλλον, χωρίς να έχουν καν ληφθεί υπόψη οι χαώδεις διαφορές που το ακμάζων (στα ‘60s) φεμινιστικό κίνημα έφερε στον θηλυκό τρόπο σκέψης. Ο μοναδικός «εκμοντερνισμός» σε αυτό το κομμάτι συντελείται μέσω της ύπαρξης ενός λεσβιακού αισθήματος (τυπική ανδρική ονείρωξη σε πιο λαϊκά φιλμ…), κάτι που φυσικά ουδεμία σημασία έχει για την πλοκή, αφού εμφανίζεται σε κάποια στιγμή απλά για να υπάρχει (έτσι προστάζει η «μόδα»). Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, απορίας άξιον είναι το ποια ακριβώς ήταν η συνεισφορά της τρίτης εκ των διασκευαστών – γραφιάδων τούτου του νέου «Le Dindon» (της μαντάμ Φαντέτ Ντρουάρ, δηλαδή), που θα πίστευε κανείς ότι κλήθηκε για να προσθέσει ένα κάποιο «σύγχρονο» γυναικείο βλέμμα στο έργο (κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, του έβγαλε τα μάτια…).

Αποτελεί, αν μη τι άλλο, μεγάλη παραδοξότητα η προτεινόμενη προσέγγιση, η οποία αντιλαμβάνεται την αναζωογόνηση ενός κλασικού έργου εποχής ως μία απλούστατη υπόθεση, για την οποία (και καλά) αρκούσε η πολύχρωμη pop αισθητική των ‘60s με τα ασορτί παρδαλά κοστούμια, χωρίς την οποιαδήποτε άλλη (και επί της ουσίας) παρέμβαση στο έργο αυτό καθαυτό (η «Ρωξάνη» του 1987 με τον Στιβ Μάρτιν, αποτελεί ένα ιδανικό περί του αντιθέτου παράδειγμα). Εκτός, πια, και αν δεχτούμε πως η ύπαρξη ενός μαύρου ηθοποιού στο καστ, ο οποίος ως χαρακτήρας αποτελεί αναπόσπαστο μέρος στο ερωτικό γαϊτανάκι του στόρι, σηματοδοτεί κάποιου είδους ρηξικέλευθης πρότασης, ή και ταυτόχρονη κριτική (της πλάκας) στην αποικιοκρατική Γαλλία, μιας και ο συγκεκριμένος προέρχεται από σημαίνουσα οικογένεια της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

Πιθανότατα θα συγχωρούσαμε τις ανωτέρω «ανορθογραφίες», εάν τα «Πουλιά στον Αέρα» κατάφερναν να διατηρήσουν κάτι από το μπριόζικο πνεύμα του Φεϊντό, προσφέροντας ένα (έστω) υποφερτό δίωρο. Αλλά… όχι! Η ταινία του Λεσπέρ αποτελεί ένα βασανιστικό récital απομίμησης φάρσας, που δεν προσπαθεί καθόλου να αποτινάξει την θεατρική της καταβολή (σπίτι, ξενοδοχείο, δεύτερο σπίτι, είναι η μοναδική πορεία που ακολουθείται), περιέχοντας επιπροσθέτως ένα από τα πιο ανεπαρκή καστ που έχουν εμφανιστεί ποτέ σε ανάλογη κωμωδία (εάν σκεφτεί κανείς, δε, πως εξ ορισμού τα έργα αυτά απαιτούν πολυπληθή ensemble, καταλαβαίνεις για τι μαρτύριο μιλάμε εδώ χάμω…). Ο μεσιέ Ποντανιάκ του Γκιγιόμ Γκαλιέν (ο οποίος επαναλαμβάνει τον ρόλο που με επιτυχία, λέει, έπαιζε στο θέατρο…) δεν διαθέτει με τίποτα την απαιτούμενη γοητεία του χαρακτήρα του (τόσο στην εμφάνιση, όσο και στο λέγειν). Οι Ντάνι Μπουν και Αλίς Πολ υποδύονται το ζεύγος των Βατλέν, πιάνοντας το θέμα από εκεί που το άφησαν στην προηγούμενη κοινή τους εμφάνιση ως «Μ.Α.Τ.: Μονάδα Αποδόμησης Τάξης» (2017), με όλους τους υπόλοιπους να συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον (ειδικά το ζεύγος των Αμερικανών φίλων των Βατλέν, καθώς και των Βέλγων ενοίκων του ξενοδοχείου) για την χειρότερη δυνατή ερμηνεία, με μικρή εξαίρεση την Λορ Καλαμί (η μαντάμ Ποντανιάκ). Είναι ειλικρινά εντυπωσιακό το οφθαλμοφανές γεγονός πως για όλους τους ηθοποιούς του καστ, οι λέξεις σαρκασμός, κωμικό timing, ειρωνεία και φινέτσα αποτελούν παντελώς άγνωστες λέξεις. Κατόπιν όλων των άνωθεν παρατηρήσεων, εάν ακούσετε στις ειδήσεις πως κάτι περίεργο συνέβη στο Cimetière de Montmartre, μην τρομάξετε. Αρκεί να έχετε υπόψη σας πως εκεί είναι θαμμένος ο Ζορζ Φεϊντό…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

– Πάμε να πιάσουμε «Πουλιά στον Αέρα»;
– Οπλίζω.


MORE REVIEWS

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο Στιβ και ο Ρομπ περνούν μία εβδομάδα διακοπών στην Ελλάδα.

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ

Το 1998, ένας αρθρογράφος του περιοδικού Esquire αναλαμβάνει την «αγγαρεία» να γράψει ένα μικρό πορτρέτο του Φρεντ Ρότζερς, μιας μυθικής τηλεπερσόνας που λάτρευαν παιδιά και γονείς στην Αμερική. Αυτή έμελλε να είναι και η αρχή μιας όμορφης φιλίας.

CHINATOWN

Ιδιωτικός ντετέκτιβ που ερευνά υπόθεση μοιχείας βρίσκεται αντιμέτωπος με αλυσίδα δολοπλοκιών και σκανδάλων, πάνω στα οποία αναπτύχθηκε η ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, στις αρχές του 20ου αιώνα.

ΠΕΡΣΟΝΑ

Η Ελισαμπέτ Βόγκλερ, μία διάσημη ηθοποιός, ξαφνικά και χωρίς προφανείς λόγους υγείας, μένει μουγκή. Η ευχάριστη, χαμογελαστή νεαρή νοσοκόμα Άλμα αναλαμβάνει την αποθεραπεία της στο απομονωμένο εξοχικό της Ελισαμπέτ. Οι δύο γυναίκες αναπτύσσουν σταδιακά μια παράξενη σχέση αλληλεξάρτησης.

ΜΕΧΡΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΜΕΘΥΣΕΙ

Διοργανώτρια γάμων (που δεν πιστεύει καθόλου στο θεσμό) κάνει one night stand με καλεσμένο γκομενάκι, χωρίς να γνωρίζει πως εκείνος διατηρεί πολυετή δεσμό με παλιά της συμμαθήτρια που της έκανε bullying στο δημοτικό σχολείο! Μία σειρά παρεξηγήσεων θα φέρει στο γραφείο της το ζευγάρι, το οποίο της ζητά… να οργανώσει τον γάμο τους.