του Ηλία Φραγκούλη

Ξεκινά σαν ένα είδος φιλμικού «εγχειριδίου» με θέμα… «Ο Καρκίνος για Αρχάριους», αλλά εξελίσσεται σε μία αρκετά δυσάρεστη εμπειρία, δίχως να φταίει η διαρκής αναφορά στο προφανές. Ατυχώς, η «Τελευταία Πνοή», αν και προσπαθεί να αποφύγει την «πορνογραφική» εκμετάλλευση του ζητήματος της ανθρώπινης κατάληξης, τελικά, ως έργο προβάλει την πιο άσχημη μορφή του φόβου για τον θάνατο.

Αν και η ταινία φλυαρεί αφόρητα σε διαλόγους (γαλλική, γαρ…), δεν πατά πάνω σε κάποια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, προσπαθώντας να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον του θεατή με φευγαλέα flashback περιπτώσεων παρηγορητικής φροντίδας που είχε αναλάβει ο Δρ. Ογκουστέν Μασέ, με το μοτίβο του θανάτου να πλήττει βαριά κάθε αναφορά στο παρελθόν. Όσο για το παρόν, ο συγγραφέας Φαμπρίς Τουσέν τον συνοδεύει σε δωμάτια μιας κλινικής για να πάρει μια «γεύση» του τι τον περιμένει (ίσως) σε μερικούς μήνες, καθώς οι εξετάσεις του δεν εκφράζουν αισιοδοξία.

Ξεχωρίζει η ολιγόλεπτη εμφάνιση της Σαρλότ Ράμπλινγκ που επιθυμεί να «φύγει» με αξιοπρέπεια στο δικό της περιβάλλον και όχι σ’ ένα νοσοκομείο όπου όλοι μπορεί να προσπαθούν να την καθησυχάσουν για το αναπόφευκτο ή να την ταλαιπωρούν με ανώφελες θεραπείες. Το χειρότερο, δε, έρχεται στην «κορύφωση» του φινάλε, μ’ έναν αποχαιρετισμό σε μορφή… τσιγγάνικου γλεντιού, όπου Άνχελα Μολίνα και Γιώργος Χωραφάς είναι να παίρνουν τα βουνά (και τα τροχόσπιτα)! Εκεί θα εύχεσαι και για ένα δικό σου… ταχύτερο τέλος!