του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Με τη συνεχιζόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση και τις πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις στην Ευρώπη και την Αμερική, θα περίμενε κανείς ότι το θέμα της τελευταίας ταινίας του Ρομπέρτο Αντό θα προέκυπτε πιο συναρπαστικό, πιάνοντας κυριολεκτικά τη στιγμή. Αυτά, μέχρι να δει την ταινία. Γιατί το αποτέλεσμα είναι πλαδαρό, ανούσιο και στο μεγαλύτερο μέρος του αφελές. Ο Αντό στην προηγούμενη δουλειά του, το «Ζήτω η Ελευθερία», σατίριζε αρκετά αποτελεσματικά την ιταλική πολιτική ζωή. Οπότε, ανοίγοντας τη βεντάλια της θεματολογίας του, κάποιος θα ήλπιζε ότι το πλούσιο υλικό που προσφέρεται και το πλήθος των αφορμών για σχολιασμό θα οδηγούσαν σε κάτι έστω επαρκώς επεξεργασμένο. Αντίθετα, το διεθνές καστ περιφέρεται στους χώρους ενός μεγάλου ξενοδοχείου μιλώντας ή – σε αρκετές περιπτώσεις – αγωνιώντας να παίξει σε διάφορες γλώσσες. Όταν ανάμεσα στους χαρακτηρισμούς μιας ταινίας βλέπεις να αναγράφεται ένα κάποιο «stellar international cast» και οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς μιλούν σε διάφορες σκηνές λίγο αγγλικά, λίγο ιταλικά, λίγο γαλλικά και λίγο γερμανικά, συνήθως, όπως και εδώ, το αποτέλεσμα είναι μια εξασφαλισμένη… αποτυχία.

Πέρα από το θέμα της γλωσσικής Βαβέλ, το μεγαλύτερο πρόβλημα των «Εξομολογήσεων» είναι ότι δεν έχουν ξύσει καν την επιφάνεια του θέματος που επιχειρούν να αναλύσουν. Μπερδεύοντας αξιώματα και θεωρίες συνωμοσίας για την οικονομική και πολιτική διαχείριση του πλανήτη με ένα αστυνομικό θρίλερ και… μεταφυσικό αέρα, το σενάριο είναι μια εξυπνακίστικη τρικυμία εν κρανίω που δεν εξελίσσεται και δεν οδηγεί πουθενά.

Η έναρξη είναι σαφώς πιο υποσχόμενη, με την άφιξη των Υπουργών Οικονομικών των G8 στο θέρετρο, μαζί με τρεις ειδικούς καλεσμένους: έναν λευκοντυμένο μοναχό, μια συγγραφέα παιδικών βιβλίων και έναν μουσικό, οι οποίοι, άγνωστο γιατί, αποδέχτηκαν την πρόσκληση. Για τον επικεφαλής του ΔΝΤ, η παρουσία τού μοναχού είναι πιο σημαντική, αφού τον καλεί για να εξομολογηθεί κάτι, ενώ το επόμενο πρωί θα βρεθεί νεκρός με μια σακούλα στο κεφάλι. Την ίδια σακούλα κρατούσε στο χέρι του ο μοναχός όταν έκανε check-in στο ξενοδοχείο. Έτσι, η έρευνα που θα αρχίσει ο υπεύθυνος ασφαλείας θα έχει ως βασικό στόχο τον πιο υπεράνω υποψίας ύποπτο. Όσο εξελίσσεται αυτή, λοιπόν, θα υπάρξουν κι άλλες εξομολογήσεις, πολιτικές πιέσεις και υπουργοί που κυκλοφορούν στους διαδρόμους με σουτιέν (!) μετά από one night stand. Μην ψήνεσαι, ωστόσο, από αυτό το μείγμα, που σε άλλη περίπτωση θα υποσχόταν κάτι το ενδιαφέρον. Ούτε σασπένς διαθέτει, ούτε χιούμορ, ούτε λέει κάτι άλλο από λιγότερο ή περισσότερο λαϊκίστικες θεωρίες. Όλο αυτό το τσίρκο αναπτύσσεται και ξεχειλώνει για να παρουσιάσει τους Υπουργούς Οικονομικών ως μαριονέτες ενός παγκόσμιου συστήματος που κινεί τα νήματα πολιτικής και οικονομίας. Έλα, ρε Αντό, μόνος σου το σκέφτηκες;