του Νίκου Παλάτου

Εάν έγραφα στο FREE CINEMA το καλοκαίρι του 2014, όταν δηλαδή διανεμήθηκε στους κινηματογράφους της χώρας μας το «Σε Λάθος Χρόνο», δεν αποκλείεται το κείμενο της κριτικής για την εν λόγω ταινία να έμπαινε στη στήλη… CONTROVERSY! Μου είχε αρέσει πολύ το παράξενο από πλευράς στησίματος φιλμ του Στίβεν Νάιτ, παρά το αντικινηματογραφικό του πράγματος που ήθελε τον Τομ Χάρντι να μιλά επί μιάμιση σχεδόν ώρα στο τηλέφωνο, οδηγώντας το αυτοκίνητό του στους νυχτερινούς δρόμους της Αγγλίας.

Η παρακολούθηση τούτου του πανομοιότυπου γαλλικού remake και η αδιάφορη αίσθηση με την οποία με άφησε, ομολογώ πως με έβαλε σε σκέψεις. Άραγε, να άλλαξαν τόσο τα γούστα μου κατά την τελευταία δεκαετία ή μήπως… εσφαλμένα νόμιζα πως το original ήταν απολαυστικό, ενώ κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί; Η λύση του γρίφου απλή: σε περίπτωση που κάποιος έχει δει το αυθεντικό «Σε Λάθος Χρόνο», τότε δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα σε τούτη την «Απόφαση» που θα κάνει την θέαση της να μοιάζει κάπως ουσιαστική. Τα δύο φιλμ είναι ολόιδια σε καταστάσεις και διαλόγους (τα λίγα λεπτά διαφοράς στη διάρκεια τους δεν μπόρεσα να αντιληφθώ από που προκύπτουν), με τα μοναδικά ουσιαστικά στοιχεία που κάνουν το ένα να ξεχωρίζει από το άλλο να είναι αφενός η γλώσσα, αφετέρου ο πρωταγωνιστής. Και αν για το πρώτο δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, για το δεύτερο, η προκειμένη σύγκριση ανάμεσα στον Τομ Χάρντι και τον Βενσάν Λαντόν γέρνει ολοκληρωτικά την πλάστιγγα υπέρ του Άγγλου ηθοποιού.

Παραφράζοντας ελαφρώς το προ δεκαετίας κείμενο του Ηλία Φραγκούλη, αναφέρω πως ο Λαντόν υποδύεται τον Ζοζέφ Κρος, έναν παντρεμένο εργοδηγό ο οποίος φεύγει από τη δουλειά του με προορισμό όχι το σπίτι και την οικογένειά του αλλά μια κλινική, για να συντροφεύσει τη γυναίκα που πρόκειται να φέρει στον κόσμο ένα παιδί… δικό του! Το φιλμ ξετυλίγεται μπροστά από ένα τιμόνι, διαρκώς, σε real time, καθώς ο Κρος προσπαθεί να φέρει σε τάξη (μέσω απανωτών τηλεφωνημάτων) το τρίπτυχο «επαγγελματικά, οικογενειακά και προσωπικά», εγκλωβισμένος από λάθος στιγμές timing κι αποφάσεων. Ο Λαντόν δεν είναι ένοχος για κάτι (ακόμα και η αναπάντεχη εγκυμοσύνη, που δυναμιτίζει το ίδιο του το σπίτι και την αρμονική ζωή της οικογένειάς του, ήταν ένα «ατύχημα», αποτέλεσμα μέθης της μίας – και μοναδικής – ατασθαλίας στον σεξουαλικό του βίο). Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να το κάνει σαφές μέσα σου αυτό. Κι έχει το δυσκολότερο έργο σε τούτη τη διαδρομή: να σε κρατήσει κοντά του σε ένα θέαμα που, αναγκαστικά, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ταχύτητα – μέχρι τέλους.

Εκεί ακριβώς, λοιπόν, που ο Χάρντι έπαιρνε άριστα δέκα χάρη στην κουλαριστή φωνή του και τη σιγουριά που κάθε του λέξη απέπνεε, ο Λαντόν δείχνει πως δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με την ίδια πειθώ και άνεση σ’ αυτό το παράξενο είδος μονολόγου εντός οχήματος και άνευ συνεπιβάτη. Δεν ξέρω αν οφείλεται και στη σκηνοθετική καθοδήγηση, όμως, συγκριτικά ο Άιβαν Λοκ μου είχε δώσει τη βεβαιότητα πως θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και με κλειστά μάτια, ενώ ο Ζοζέφ Κρος μου φάνηκε να αγκομαχά ν’ αλλάξει ταχύτητα, καθώς απαντά σωρηδόν σε τηλεφωνικές κλήσεις, βάζοντας άλλες σε αναμονή. Η οποιαδήποτε αγωνία για το ευτυχές ή μη της επίλυσης των προβλημάτων του ήρωα παύει να υφίσταται άπαξ και υπάρχει γνώση του original (αν και φοβάμαι πως η συνθήκη αυτή ισχύει και σε περίπτωση μη γνώσης…), τα δε νυχτερινά πλάνα και το παιχνίδι με τα φώτα του δρόμου και τις αντανακλάσεις δείχνουν πως ο o dp Πινγκ Μπιν Λι μάλλον υπολείπεται σε ταλέντο του Χάρη Ζαμπαρλούκου.