του Ηλία Φραγκούλη

Πριν μπούμε στην πλοκή της «Τελευταίας Ανάσας», οι τίτλοι αρχής μας γνωστοποιούν κάτι που σίγουρα δεν θα έχει περάσει από το μυαλό των περισσοτέρων θεατών: πως υπάρχουν επαγγελματίες δύτες οι οποίοι αναλαμβάνουν τεχνικής φύσης εργασίες συντήρησης (συνήθως αγωγών) στις θάλασσες ολόκληρου του πλανήτη. Πρόκειται για ένα από τα πιο επικίνδυνα επαγγέλματα στον κόσμο και αυτό γίνεται κατανοητό από την ιστορία των δυτών τούτης της ταινίας, η οποία βασίζεται στο ομότιτλο ντοκιμαντέρ των Άλεξ Πάρκινσον και Ρίτσαρντ ντα Κόστα από το 2019, με θέμα ένα ατυχές συμβάν που έλαβε χώρα εκατό μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Βόρειας Θάλασσας το 2012. Ο πρώτος σκηνοθετεί και αυτό εδώ το φιλμ μυθοπλασίας, κάτι που αποδεικνύεται ν’ αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ατού του.

Ο Πάρκινσον με σοβαρή έγνοια αληθοφάνειας παρακολουθεί κάθε μέρος της απόλυτα πειθαρχημένης διαδικασίας που απαιτεί η εργασία των ηρώων του πριν καν βρεθούν στον βυθό, φροντίζοντας να μην κάνει το θέαμα πληκτικό, βασιζόμενος στο γνήσιο της πείρας και της γνώσης του από το ντοκιμαντέρ. Δεν δίνει βάρος σε ανάπτυξη χαρακτήρων ή φανφάρες έντονων συγκινήσεων και περιπέτειας, δεν το παίζει… Τζέιμς Κάμερον ούτε και επιδιώκει να δημιουργήσει κλίμα μελοδράματος. Άπαξ και το πλοίο που μεταφέρει τις (τρεις ουσιαστικά) ομάδες δυτών με τις αντίστοιχες μικρές «φούσκες» υποβρύχιων σκαφών τους, μας αφήνει να υποψιαζόμαστε πως η καταιγίδα που θα βρουν μπροστά τους θα δημιουργήσει κακούς μπελάδες.

Η μικρή διάρκεια της «Τελευταίας Ανάσας» είναι ιδανική για να… κόψει και τη δική σου ανάσα, καθώς το σασπένς που χτίζεται είναι ανελέητο, όταν ένα από τα μέλη της πρώτης αποστολής κάθε ίχνος σύνδεσης και επαφής με τους ανθρώπους του, και μέσα και από τη θάλασσα, με επάρκεια οξυγόνου για ένα δεκάλεπτο μόλις! Υπάρχουν στιγμές που η ψυχολογική πίεση του καταστασιακού διαπερνά τον ψυχισμό του θεατή σε βαθμό ενόχλησης, πόσω μάλλον αν προστεθούν και τα πελώρια κύματα τα οποία έχει ν’ αντιμετωπίσει άνωθεν το καράβι και το πλήρωμά του, με πιθανή εξέλιξη ακόμη και το ενδεχόμενο της βύθισης!

Έστω κι αν δεν έχει να σου δώσει αυτό το κάτι παραπάνω φιλμικά, τούτη η ταινία σίγουρα καταφέρνει να μεταδώσει στην αίθουσα την ένταση της εμπειρίας των ηρώων της, με τρόπο πραγματικά αποτελεσματικό, καθώς διαθέτει ουκ ολίγες στιγμές στις οποίες ο θεατής θ’ αλλάζει… απεγνωσμένα στάση στο κάθισμά του, αφού πρώτα θα έχει φάει ότι μπορεί από τα νύχια του! Κοινώς, το έργο τη δουλειά του την κάνει.