FreeCinema

Follow us

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΛ – ΚΕΦΑΛΑΙΑ 1 & 2 (2013)

(LA VIE D'ADELE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αμπντελατίφ Κεσίς
  • ΚΑΣΤ: Αντέλ Εξαρχόπουλος, Λεά Σεντού
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 179’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS

Η Αντέλ γνωρίζει την Εμά, ένα κορίτσι με γαλάζια βαμμένα μαλλιά που αγαπά τα κορίτσια. Και ο έρωτας, οι επιθυμίες, η ηδονή, τα πάντα αποκτούν ένα πρόσωπο…

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς καταφέρνει κάτι πραγματικά σπάνιο και εξαιρετικό με τον φετινό Χρυσό Φοίνικα των Καννών. Ταυτόχρονα, όμως, σχεδόν το καταστρέφει! Έχει σημασία να σταθεί κανείς με την ίδια προσοχή πάνω από τα καλά και τα κακά της «Ζωής της Αντέλ», ενός φιλμ που τολμά να επαναστατεί θεματικά, σε μια περίοδο ηθικολογικής τρομοκρατίας και επιστροφής σε περιόδους οι οποίες μας πάνε πιο πίσω κι απ’ το Μεσαίωνα ακόμη, αλλά και με την τολμηρότητα ενός… ανδρικού βλέμματος που σχεδόν αναιρεί ό,τι θετικό έχει να μας διδάξει η ιστορία της κεντρικής ηρωίδας.

Ας πιάσουμε το πρώτο κομμάτι, το θετικό. Η ταινία του Κεσίς μιλά για την ερωτική ιστορία δύο χαρακτήρων (τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου είναι σχεδόν διακοσμητικά), επικεντρώνει σε αυτούς, τους μελετά εξαντλητικά, δίχως να νοιάζεται για το ότι μιλάμε για μια ομοφυλοφιλική σχέση. Με τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί στο mainstream σινεμά και πέρα από τις «queer» ταμπέλες τού πιο στρατευμένου (και με εμπορικούς σκοπούς exploitation, πλέον) genre. Είναι η ιστορία ενός μεγάλου έρωτα, όμως, δε θέλει να διακρίνει τη σημασία αυτού του έρωτα και να τον απομονώσει στο πλαίσιο του λεσβιακού έρωτα. Η Αντέλ είναι ένα κανονικό κορίτσι, το ίδιο και η Εμά. Δεν υπάρχουν αφορμές που θα μας κάνουν να τις δούμε ως κάτι το «διαφορετικό». Επιτέλους!

Με μια σκηνή που σου φέρνει κι εσένα, από το point of view του θεατή, μια αίσθηση παραζάλης, ο Κεσίς αποτυπώνει αυτή τη στιγμή του κεραυνοβόλου έρωτα σε μια σειρά κοφτών εικόνων απέριττης ομορφιάς και ειλικρίνειας, που αξίζει να μείνουν στη μνήμη ή να συζητηθούν πιο έντονα κι από τον παράγοντα «τολμηρότητα» (που μαστίζει οτιδήποτε σχετίζεται με την ταινία στα media ολόκληρου του πλανήτη…). Η Αντέλ έχει ερωτευθεί ένα άλλο κορίτσι, με μια και μόνο ματιά. Το πρόσωπο της Εμά απελευθερώνει τη σκέψη της, γίνεται το πιο έντονο σεξουαλικό όραμα σε στιγμές αυτοϊκανοποίησης και δεν αντικαθίσταται από ένα άλλο τυχαίο, κοριτσίστικο φιλί στα χείλη στο σχολείο της. Η Αντέλ πρέπει να βρει ξανά εκείνο το κορίτσι με τα γαλάζια μαλλιά! Αυτό είναι το πλάσμα που αγαπά. Δεν είναι αγόρι, ούτε και κορίτσι. Είναι η αγάπη.

Εξίσου σπουδαία γυρισμένη, η σεκάνς της αναζήτησης της Εμά στα gay στέκια που ίσως συχνάζει, σου μεταδίδει την αγωνία, σου δείχνει τη ζωή, αναπνέει κάτι το τίμιο και ζωντανό, μετατρέπει την αθωότητα της αφέλειας σε εμπειρία και γνώση και θριαμβεύει όταν μετατρέπεται σε πρώτο «ραντεβού» των δύο κοριτσιών. Για να ακολουθήσει το σεξ…

Ομολογώ ότι αισθάνθηκα λίγο άσχημα για τις δύο πρωταγωνίστριες παρακολουθώντας τις σεξουαλικές τους περιπτύξεις μπροστά στο φακό. Ο φαύλος κύκλος που ακολούθησε την τριπλή βράβευση στις Κάννες (με τις ηθοποιούς και το σκηνοθέτη να ανταλλάσσουν βρισιές, απαξίωση έως και απειλές για μηνύσεις!), δίνει απανωτά χαστούκια στο όποιο ίχνος καλλιτεχνικής αξίας μπορεί να είχαν οι δύο μεγάλες σκηνές του σεξ και αφήνει στο θεατή μια… ασχήμια. Σαφώς πορνογραφική και πολύ λιγότερο ρεαλιστική από την υπόλοιπη απόδοση και εμβάθυνση των χαρακτήρων στη μεγάλη οθόνη. Το σεξ της «Ζωής της Αντέλ» μοιάζει με βιασμό από έναν άρρενα σκηνοθέτη, ο οποίος υποτάσσει τις νεαρές πρωταγωνίστριές του σε μια ανδρική φαντασίωση, που αν συμπεριλάμβανε σεξουαλικά βοηθήματα, δε θα ξεχώριζε από μια hardcore σκηνή, τόσο πλαστά «ερεθιστική». Η (αδικαιολόγητα) μεγάλη διάρκεια των δύο αυτών σκηνών γυρίζει σαν μπούμερανγκ στα μούτρα του Κεσίς, φεσώνει το φιλμ με τον ντόρο που θα σύρει στις αίθουσες οφθαλμολάγνους και, σίγουρα, συντηρητικούς θεατές, οι οποίοι θα σταθούν με τη διαστρεβλωμένη οπτική τους πάνω από κοινωνικά στερεότυπα που η ταινία τους επιτρέπει να δουν – αποκωδικοποιήσουν και όσο πιο λανθασμένα γίνεται. Δώσε στον σαρκοβόρο λαουτζίκο το χαρακτήρα της συνειδητοποιημένης λεσβίας (από οικογένεια χωρισμένων γονιών…) που παρασύρει την αθώα 15χρονη στο κρεβάτι αυτών των πράξεων και… μόλις έμπλεξες σε μια υποβόσκουσα παγίδα του έργου (ή του δημιουργού του)!

Ο Κεσίς θέλει να δούμε τη «Ζωή της Αντέλ» ως ένα πολιτικό φιλμ. Δεν είναι τυχαίος ο παραλληλισμός των δύο συγκεντρώσεων που κινηματογραφεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι αγώνες της εργατικής τάξης που διαδηλώνει ταυτίζονται οπτικά με τη διαμαρτυρία ενός gay parade, οι δύο σκηνές θα μπορούσαν να είναι ένα, η πρόθεση είναι σεβαστή, όμως, το δεύτερο μέρος της ταινίας, με την «αντιγραφή» του ενήλικου βίου από τα κορίτσια που, πλέον, συζούν επίσημα, έρχεται να φορτίσει την ιστορία με μελό ευκολίες και ασταμάτητα κλάματα που, προσωπικά, θα ευχόμουν να μην υποβίβαζαν τη συνολική αξία – σημασία τού αρχικού μηνύματος.

Εδώ, η Αντέλ μετατρέπεται σε μια παθητική ηρωίδα που δε διεκδικεί, φθείρεται, χάνει τα δίκια της, εξευτελίζεται, θέλει να σε πείσει για τους κινδύνους ενός ολοκληρωτικού, καταστροφικού πάθους, αλλά καταλήγει σε μια αναίτια «εκδίκηση» μέσα από την απιστία ενός… straight ξενοπηδήματος! Χωρίς την απίστευτη εσωτερική ενέργεια που βγάζει (λες και κάνει έρωτα με το φακό) η Αντέλ Εξαρχόπουλος, το φιλμ δε θα διέφερε καθόλου από τις φλύαρες γαλλικουριές σχέσεων ζευγαριών. Ακόμη και η απουσία κάποιου μεσότιτλου, όλο αυτό το απότομο σκαμπανέβασμα στην κοινή καθημερινότητα των δύο ηρωίδων, σε κάνει να αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι σε μια άλλη ταινία! Που σε κρατά μονάχα γιατί η Εξαρχόπουλος τραβάει αδιάκοπα το βλέμμα σου επάνω της με το φυσικά αφοπλιστικό της ταλέντο. Δεν την κατευθύνει προς τα εκεί ο Κεσίς, ο οποίος την κινηματογραφεί σαν κορμί για σεξ (όπως στις εμβόλιμες σκηνές στις οποίες κοιμάται – στην πραγματικότητα – και ο σκηνοθέτης «καρφώνεται» επιδεικτικά προς τα οπίσθιά της…) ή σα μια λάγνα Λολίτα (που πασαλείβει τα σαρκώδη χείλια της με την μπολονέζ σάλτσα τού μπαμπά, ακριβώς όπως θα λερωνόταν ένα πεντάχρονο παιδί…). Η Εξαρχόπουλος είναι από μόνη της η μισή ταινία. Αν όχι κάτι παραπάνω. Και για χάρη της συγχωρείς την τρίωρη διάρκεια του φιλμ.

Αν αφαιρέσεις το «σκάνδαλο» και την ανευθυνότητα του Κεσίς (ειδικά ως προς το δεύτερο μέρος), η «Ζωή της Αντέλ» είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς για να παραδεχτεί κάποιες από τις αλήθειες της. Για να ανακαλύψει και να βιώσει το φαινόμενο που λέγεται Αντέλ Εξαρχόπουλος. Και να μάθει πως η αγάπη είναι μια. Ένα τεράστιο, ανοιχτό κεφάλαιο που χωράει τους πάντες, χωρίς ταμπέλες, διακρίσεις και κανόνες. Γι’ αυτό το πράγμα, θα χρωστάμε πολλά στην «Αντέλ».

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Είναι μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του 2013. Αυτό θα κάνεις κι εσύ αφού τη δεις. Και όχι μόνο για την «τσόντα». Οι όχι και τόσο καλά ενημερωμένοι θεατές, θα βρεθούν προ… δυσάρεστης εκπλήξεως. Όχι ακριβώς arthouse περίπτωση φιλμ, αλλά με ένα ύφος «υπό το μικροσκόπιο», με εξαντλητικά close-up και μεγάλες σκηνές διαλόγων, προσφέρεται για ένα κοινό πιο… δοκιμασμένο στο ευρωπαϊκό σινεμά. Μερικοί από εσάς θα εγκαταλείψετε την αίθουσα με θυμό. Περαστικά.


MORE REVIEWS

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΟΛΛΙΝΙ

Ένας νεαρός δικηγόρος αναλαμβάνει την πρώτη μεγάλη υπόθεση της καριέρας του, μία φαινομενικά ξεκάθαρη δολοφονία υψηλά ιστάμενου επιχειρηματία στη Γερμανία. Όσο περισσότερο «σκαλίζει» τη δικογραφία, όμως, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται πως το έγκλημα αυτό κρύβει πίσω του μυστικά… πολλών δεκαετιών.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ληστής καταδιωκόμενος από την αστυνομία, θάβει τη λεία της τελευταίας του δουλειάς σε απομονωμένο λόφο, στη μέση του πουθενά της μαροκινής ερήμου. Όταν μετά την αποφυλάκισή του επιστρέφει εκεί, αντικρίζει στη θέση του τάφου που είχε σκάψει… μαυσωλείο προς τιμήν του θαυματουργού «Αγνώστου Αγίου». Θα γίνει το θαύμα που επιθυμεί;

ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ

Ο 8χρονος Όλιβερ πάσχει από αυτισμό και η επικοινωνία του με τον έξω κόσμο εξαρτάται κυρίως από κινητά και tablets τα οποία χρησιμοποιεί για να «μιλήσει», είτε στο σπίτι, είτε στο σχολείο. Σε μία από αυτές τις συσκευές θα κάνει την εμφάνισή του ο Λάρι, ένα μοναχικό τέρας που τον παρακολουθεί από την άλλη πλευρά των γήινων οθονών και θέλει να γίνουν «φίλοι», ώστε να τον τραβήξει στη δική του διάσταση.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ένα νεαρό ζευγάρι θα έρθει αντιμέτωπο με τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, όταν λίγο μετά τη γέννηση της κόρης του περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η οικογενειακή γαλήνη θα δοκιμαστεί και από την αναπάντεχη έλευση του πρόσφατα αποφυλακισθέντος παππού.

ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΜΕ ΤΗ ΓΑΤΑ 3

Αρκετά χρόνια μετά την «Μεγάλη Συμφωνία», όπου οι σκύλοι και οι γάτες δημιούργησαν μαζί ένα σύστημα το οποίο διατηρεί την αρμονική και ειρηνική τους συμβίωση, μια ομάδα άλλων κατοικίδιων, ξεχασμένων σ’ ένα pet shop, απειλεί να καταστρέψει τα πάντα.