του Παναγιώτη Μήτσικα

Έχοντας στις αποσκευές του το αρκετά επιτυχημένο «El Autor», πέντε χρόνια πριν, το οποίο απέσπασε και τα βραβεία Goya πρώτου ανδρικού ρόλου (για τον Χαβιέρ Γκουτιέρεθ, επίσης πρωταγωνιστή εδώ) και δεύτερου γυναικείου ρόλου του 2018, ο Μανουέλ Μαρτίν Κούενκα επιστρέφει με μία ταινία που πραγματοποίησε δυνατή φεστιβαλική πορεία, ενώ δέχτηκε και ιδιαίτερα καλές κριτικές στο Φεστιβάλ του Τορόντο.

Το «Η Κόρη» ασχολείται μ’ ένα θέμα που έχουμε δει ουκ ολίγες φορές στη μεγάλη οθόνη, μιας εγκυμοσύνης, με τη συμφωνία το παιδί να δοθεί σε άλλη οικογένεια άμα τη γενέσει του, και την προβληματική του φιλμ να ξεκινά από τη στιγμή που η έγκυος κοπέλα αντιλαμβάνεται τον άρρηκτο δεσμό μεταξύ εκείνης και του βρέφους που κυοφορεί. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δυνατό συναίσθημα, που δίνει πρόσφορο έδαφος για το απαραίτητο conflict μίας ταινίας, πολλώ δε μάλλον όταν αντιπαραβάλλεται με το τι νιώθει το ζευγάρι με το οποίο έγινε η συμφωνία.

Τα πρώτα λεπτά του έργου ξεκινούν με το ραντεβού μεταξύ της Ιρένε και του ζευγαριού των Χαβιέρ και Αντέλα, έξω από το σπίτι που διατηρούν σ’ ένα παντελώς ερημικό σημείο της ορεινής Χαέν. Αρχικά, ο θεατής δεν γνωρίζει το υπόβαθρο της ιστορίας και τα κίνητρα αυτής της συνάντησης, αλλά σύντομα μαθαίνουμε πως η Ιρένε το ‘σκασε από το κέντρο ανηλίκων παραβατών στο οποίο διέμενε, με τη βοήθεια του εκπαιδευτή της, Χαβιέρ, ώστε να μπορέσει να περάσει την εγκυμοσύνη της στο σπίτι μαζί τους, υπό την προϋπόθεση να μεγαλώσουν εκείνοι το παιδί. Προφανώς, αυτό δεν πρόκειται να πάει καλά, οπότε το ζήτημα είναι που ακριβώς θα οδηγηθεί το στόρι, το οποίο διαθέτει ατμόσφαιρα, σασπένς και ιδανικά για το είδος locatıons, όπως και τη σταδιακή προσθήκη κλασικών δεύτερων χαρακτήρων που χρειάζονται ως μηχανισμοί ανάπτυξης της αφήγησης: ο αστυνομικός ο οποίος έχει αναλάβει την υπόθεση της εξαφάνισης της νεαρής, αλλά και ο πατέρας του παιδιού, που παίρνει εξιτήριο από το αναμορφωτήριο.

Με τόσους χαρακτήρες, έχοντες (ισχυρά) αντικρουόμενα συμφέροντα, «Η Κόρη» λειτουργεί και υπόσχεται ένα αρκετά ψυχαγωγικό δίωρο στο σινεμά, ιδίως στους θιασώτες του ισπανόφωνου, που αποτελούν κραταιό κοινό πλέον. Αποτελεί ένα ξεκάθαρο παράδειγμα του «style over substance», με τον σκηνοθέτη να δείχνει πως ενδιαφέρεται περισσότερο να μείνει πιστός στο στυλιζάρισμα και τις περγαμηνές «ενόχλησης» που συνοδεύουν τις ταινίες του, παρά στην εξερεύνηση του συναισθηματικού κόσμου των ηρώων του. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δε δείχνει ικανό να προσδώσει αρνητικό πρόσημο στο φιλμ.