του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Είναι περισσότερο από εμφανείς οι επιρροές του Ρομάν Πολάνσκι στην ταινία που σκηνοθέτησε ο Παβλικόφσκι, χωρίς ίχνος από την πραγματικά μυστηριώδη ατμόσφαιρα και το ονειρικό κλίμα που είχε το «Καλοκαίρι του Έρωτά μου» ή το ρεαλισμό του «Last Resort». H «Γυναίκα του Πέμπτου», που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ντάγκλας Κένεντι, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο μυστήριο και τον ερωτισμό, εξαιρετικά ανεπαρκώς και στα δύο. Ο Παβλικόφσκι πετάει τον ήρωά του στο Παρίσι, αφήνοντας να αιωρείται γύρω του πλήθος ερωτημάτων: Τα ασφαλιστικά μέτρα που ζήτησε η γυναίκα του οφείλονται στο βίαιο χαρακτήρα του; Πώς έχασε τη δουλειά του στην Αμερική; Πόσο αληθινά ή αποκυήματα της φαντασίας του είναι όλα όσα ζει, ακόμη και οι άνθρωποι που γνωρίζει;

Ο Ίθαν Χοκ παίζει (στα γαλλικά) με μια μόνιμη έκφραση απορίας που θα ήταν ταιριαστή με τον χαρακτήρα του, αν η ταινία οδηγούσε κάπου. Κάνει ένα λίγο αταίριαστο ζευγάρι με την Κριστίν Σκοτ Τόμας, η οποία βρίσκει ευκαιρία να δείξει ξανά τα άψογα γαλλικά της, όμως, το σενάριο δεν της αφήνει τη δυνατότητα να κάνει πολλά περισσότερα από το να περιφέρεται κομψή και επιθυμητή. Στα μόλις 85 λεπτά της διάρκειάς της, η ταινία του Παβλικόφσκι δείχνει μακρόσυρτη, επαναλαμβανόμενη και με απογοητευτικές απαντήσεις στα ερωτήματα που ανοίγει για τους ήρωές της.