FreeCinema

Follow us

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ (1995)

(LA CITÉ DES ENFANTS PERDUS)

  • ΕΙΔΟΣ: Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζαν-Πιερ Ζενέ, Μαρκ Καρό
  • ΚΑΣΤ: Ρον Πέρλμαν, Ντανιέλ Εμιλφόρκ, Τζουντίτ Βιτέ, Ντομινίκ Πινόν, Ζαν-Κλοντ Ντρειφούς, Ζενεβιέβ Μπρινέ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 112'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Οι Ζενέ & Καρό κλείνουν τα μάτια τους και ονειρεύονται σαν μικρά παιδιά. Τι βλέπουν στον ύπνο τους; Μα… εφιάλτες, φυσικά!

Όπως κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του, η «Πόλη των Χαμένων Παιδιών» μας εισάγει σ’ έναν κόσμο εκτός τόπου και χρόνου. Σ’ ένα λιμάνι μίζερο και σκοτεινό, όπου τη νύχτα δρουν οι Κύκλωπες, μια μυστηριώδης αίρεση τυφλών, η οποία ευθύνεται για τις απαγωγές αμέτρητων μικρών παιδιών. Με αντάλλαγμα το ένα και μοναδικό τεχνητό μάτι τους, οι Κύκλωπες παραδίδουν τα παιδιά στον κακό επιστήμονα Κρανκ, που ζει σε μία έρημη προβλήτα, κάπου στον ωκεανό. Ο Κρανκ γερνάει πρόωρα εξαιτίας της ανικανότητάς του να ονειρεύεται, γι’ αυτό προσπαθεί να «κλέβει» τα όνειρα των μικρών θυμάτων του, τα οποία, δυστυχώς, δεν βλέπουν τίποτε άλλο από… εφιάλτες. Καθώς η ιστορία προχωρά με τον Ένα (One), τον γεροδύναμο ήρωα που αναζητά τον χαμένο μικρό αδελφό του, η αφήγηση χάνεται σαν ένα γλυκό νανούρισμα και οι εικόνες, ονειρικές και φανταστικές, παίρνουν το πάνω χέρι και κατευθύνουν το βλέμμα μας μέχρι το τέλος της ταινίας.

Το ζοφερό, κανιβαλιστικό «Delicatessen» (1991) μας είχε ανοίξει την όρεξη και είχε προσθέσει στο «menu» μας τα ονόματα των Ζαν-Πιερ Ζενέ και Μαρκ Καρό. Η επιστροφή τους, με την «Πόλη των Χαμένων Παιδιών», μπορεί να απογοητεύσει κάποιους, οι περισσότεροι όμως θα διαπιστώσουν πως έχουμε να κάνουμε με δύο jongleur της εικόνας, οι οποίοι κρύβουν μέσα τους μια παράδοξη μαγεία και παίζουν στα δάχτυλα τη μοντέρνα τεχνολογία. Με μοναδική αισθητική φινέτσα και φαντασία δανείζονται τη retro διάθεση από τον Ντίκενς (κοστούμια, χώροι και κύρια αναφορά το Ίδρυμα των σιαμαίων αδελφών που «διδάσκουν» ορφανά κλεφτρόνια) και τον Βερν (παρελθοντικός φουτουρισμός και κύρια αναφορά ο υποβρύχιος ρακοσυλλέκτης), ανακατεύουν λίγο από Τέρι Γκίλιαμ (με το «Brazil» σαν πνευματικό «πατέρα») και σερβίρουν ένα μείγμα ολότελα δικό τους. Όλοι οι χαρακτήρες μοιάζουν με δραπέτες ενός freak show που βρήκαν καταφύγιο σε μια πόλη παιδιών. Εκπρόσωποι του καλού, τα παιδιά και οι ονειροπαρμένοι ή, αλλιώς, όσοι δεν παραδόθηκαν στο ενήλικο πνεύμα. Εκπρόσωποι του κακού, οι ενήλικες που κρατούν την εξουσία στα χέρια τους, με πιο επικίνδυνο πρότυπο την φασιστοειδή αίρεση των Κυκλώπων (με τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία να κυριαρχούν στις συγκεντρώσεις τους).

Όπως και στο «Delicatessen», υπάρχουν κι εδώ σκηνές που ξεπερνούν μία απλή εγκεφαλική σύλληψη και χαρακτηρίζουν το ταλέντο των Ζενέ & Καρό. POV πλάνα μέσα από τα μάτια φονικά εκπαιδευμένων… ψύλλων, ένα δάκρυ που προκαλεί αλυσιδωτές καταστροφές, μια ληστεία με συνεργό ένα ποντίκι (!), τα όνειρα και η σκληρή σκηνή του φόνου ενός Κύκλωπα, είναι αρκετοί λόγοι για να δείτε την ταινία και να απολαύσετε τα 3D computer και digital ειδικά εφέ της. Όλοι οι ρόλοι ερμηνεύονται από ηθοποιούς – φιγούρες, με τον Ντομινίκ Πινόν να ξεχωρίζει παίζοντας έξι ολόιδιους κλώνους που τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι το πρωτότυπο! Στα κοστούμια, περιμέναμε κάτι πιο εντυπωσιακό από το Ζαν-Πολ Γκοτιέ, αλλά είπαμε…

Ψυχρή επίδειξη virtuosité χωρίς περιεχόμενο ή ένα εφιαλτικό οπτικό ντελίριο που αποτύπωσαν μοναδικά σε φιλμ οι δημιουργοί του για να επανέλθουν στην κινηματογραφική «πραγματικότητα»; Δείτε το και πάρτε θέσεις. Η δική μας; Υπνοβάτες στα χέρια των δύο ονειροποιών…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα για το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ (τεύχος 63) το 1995, όταν το φιλμ διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Για τους Ζενέ & Καρό ήταν ένα τεράστιο στοίχημα η δεύτερη ταινία τους. Τέσσερα χρόνια μετά το «Delicatessen», με ένα τεράστιο κόστος παραγωγής και την επιλογή… λαιμητόμο, ν’ ανοίξει το Φεστιβάλ των Καννών του ’95 με την «Πόλη των Χαμένων Παιδιών», τούτο το δημιουργικό δίδυμο, εκ του αποτελέσματος, έφαγε τα μούτρα του και χωρίστηκε στα δύο για πάντα! Δύο χρόνια αργότερα, μοναχός του πια, ο Ζαν-Πιερ Ζενέ ρίσκαρε ακόμη περισσότερα με το τέταρτο μέρος του franchise του «Alien», για να επιστρέψει πληγωμένος στα πάτρια και να κατακτήσει το σύμπαν με ένα κορίτσι που το έλεγαν «Αμελί» (2001). Στις προηγούμενες περιπτώσεις, πάντως, η αρνητικότατη επίδραση της κριτικής έπαιξε ρόλο, καθώς η πιο σκληροπυρηνική μερίδα της δεν αρέσκεται και τόσο στο genre του φανταστικού. Τα… «Χαμένα Παιδιά» (#diplhs) παρακολουθούνται με ένα κάποιο… μεγαλύτερο δέος σήμερα και ίσως αποδεικνύουν καλύτερα ότι ήταν μπροστά από την εποχή τους. Καλλιτεχνικά, δεν τίθεται λόγος αμφισβήτησης. Αν είστε και παραμυθάδες με ένα… dark twist (ο Τέρι Γκίλιαμ είχε αγαπήσει, για παράδειγμα), δεν γίνεται να μην τα έχετε δει!


MORE REVIEWS

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #10: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, στο διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, με δεκατέσσερις λατρεμένους κινηματογραφικούς τίτλους.

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΤΤΟ

Ο Όττο Ρεχάγκελ, η πρόσληψή του ως προπονητή της Εθνικής Ελλάδος και ο θρίαμβος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Όπως τα έζησε αυτός, οι συνεργάτες και οι παίκτες του.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΕΡΣΙΚΩΝ

Εβραίος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποφύγει τον βέβαιο θάνατο, ισχυρίζεται πως στην πραγματικότητα είναι Πέρσης! Για καλή του τύχη, ο διοικητής του επιθυμεί διακαώς να μάθει να ομιλεί… φαρσί. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή;

CRY MACHO

Μεγάλη δόξα των rodeo στο παρελθόν, ο Μάικ Μάιλο εξακολουθεί να δαμάζει άλογα και να εκπαιδεύει αναβάτες στα βαθιά του γεράματα. Το πρώην αφεντικό του θα στραφεί σ’ εκείνον για βοήθεια, ζητώντας του να βρει τρόπο και να φέρει πίσω στην πατρίδα τον ανήλικο γιό του, ο οποίος ζει στο Μεξικό, σχεδόν «αιχμάλωτος» στα χέρια της μάνας του.

ΑΝΤΙΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ

Μεσόκοπη κομμώτρια τρώει ηχηρή σφαλιάρα από διάγνωση γιατρού που σχεδόν της ανακοινώνει το… «δεύτε τελευταίον ασπασμόν»! Πριν «φύγει», θα βαλθεί ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του παιδιού που οι γονείς της έδωσαν για υιοθεσία, στερώντας της τη χαρά της… ανήλικης μητρότητας. Ένας προγραμματιστής που αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει θα γίνει ο… από υπολογιστή Θεός της!