του Ηλία Φραγκούλη

Με κάτι τέτοιες ταινίες, το λεγόμενο «εμπορικό» σινεμά στην Ελλάδα οδηγήθηκε στο απόλυτο τέλμα και κατέρρευσε (πρωτίστως στα ταμεία, εκεί που… τους πονάει, δηλαδή, διότι το καλό γούστο είχε εξολοθρευθεί προ πολλού). Οποία ειρωνεία, τώρα που η παραγωγή δεν μπορεί να υποστηρίξει τέτοια έργα εδώ, να μας έρχονται από… γείτονες χώρες. Στην περίπτωση της Ιταλίας, έστω, υπάρχει το κλασικό «una razza» σημείο ταύτισης, που πέρσι το καλοκαίρι είχε μετατρέψει σε sleeper hit την κωμωδία «Πού Πάω, Θεέ μου;» (διότι ο Θεός είναι μεγάλος…), άρα εφέτος πρέπει να αναζητήσουμε κάτι παρόμοιο, μπας και συρρεύσει το «λαϊκό» (μεταξύ μας, πιο λαϊκίστικο… πας και σε επιθεώρηση!) κοινό, το οποίο πρέπει να προετοιμάζεται και για την επερχόμενη κάθοδο της πρόσφατης φιλμογραφίας του Κέκο Τζαλόνε (πρωταγωνιστή του προαναφερθέντος φιλμ) εντός ολίγων εβδομάδων!

Οι Φικάρα & Πικόνε είναι ένα γνωστό κωμικό δίδυμο της Ιταλίας, το οποίο σκηνοθετεί τις ταινίες του από το 2007 (πέντε αριθμούνται, ζωή να ‘χουμε…). Και οι δύο τυγχάνουν μάλλον περιορισμένων υποκριτικών δυνατοτήτων, με τον πρώτο να περιφέρει κάποιες ελάχιστες μούτες που θα έκαναν τον Στάθη Ψάλτη να αισθάνεται ως ο συνεχιστής του μύθου του Μινωτή, ενώ ο δεύτερος είναι πιο άχρωμος και ουδέτερος, προφανώς για να μην κοντράρονται τα «ταλέντα» μεταξύ τους. Εδώ υποδύονται τους κουμπάρους του νέου Δημάρχου μιας μικρής σιτσιλιάνικης πόλης που ζούσε μέσα στο χάος της παρανομίας, για να βρεθεί στο ακριβώς αντίθετο άκρο, με τους δημότες / ψηφοφόρους να κλαίνε και να οδύρονται όταν η νομιμότητα τους χτυπά την πόρτα με πρόστιμα και συλλήψεις.

Η βασική ιδέα προσφέρεται για γέλιο και τα προβλήματα αυτής της πόλης θυμίζουν ολόκληρη τη σύγχρονη Ελλάδα, προφανώς. Δημόσιοι υπάλληλοι που κωλοβαράνε, μίζες, χατίρια και συμφέροντα που καταπατούν ακόμη και συνθήκες υγιούς διαβίωσης, αρκεί πάντοτε να βολεύεται κάποιος. Ο θεατής θα συναντήσει όλα αυτά τα εξωφρενικά στερεότυπα της ανομίας εντός της καθημερινότητας (ακόμη και του ιδίου, ενδεχομένως), μέχρι τη στιγμή που το φιλμ θα «κρίνει» και την άλλη πλευρά του νομίσματος, με τους πολίτες να είναι έτοιμοι να εξεγερθούν (υπό τη σκέπη της Εκκλησίας!) κατά του νεοεκλεγέντος Δημάρχου, για να επιστρέψουν στην «κανονικότητά» τους.

Το (όποιο) αστείο εξαντλείται γρήγορα και «Τα Παράπονα στο Δήμαρχο» διατηρούν μονάχα μια εμμονή προς το λαϊκίστικο, αναζητώντας απεγνωσμένα ένα «punchline» που θα «κλειδώσει» την πλοκή και θα οδηγήσει σε ένα φινάλε (απλά και μόνο επειδή το φιλμικό τέλος πρέπει να επέλθει κάποτε). Αλλά… με τι μήνυμα; Οι Φικάρα & Πικόνε δεν είναι ικανοί (ως σκηνοθέτες καλύτερα να μην γίνει κουβέντα) να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση στο τι ακριβώς προτείνει τούτη η ταινία, φλερτάροντας περισσότερο με αυτό που ο λαουτζίκος θα ονειρευόταν ως την ιδανική «λύση»: το βόλεμα στην κοσμάρα του! Η παρουσία ενός μυστηριώδους, εξ αποστάσεως «παρατηρητή» των τεκταινομένων, δε, ποτέ δεν καταλήγει να μετατρέπεται σε μια ανατρεπτική υποπλοκή του σεναρίου, κάνοντάς σε να απορείς γιατί υφίσταται εξαρχής! Πραγματικά, ένα πελώριο «γιατί;» θα έπρεπε να πλανάται πάνω από το σύνολο του φετινού κινηματογραφικού (μας) καλοκαιριού…