FreeCinema

Follow us

ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ (2018)

(L'HOMME FIDÈLE)

  • ΕΙΔΟΣ: Αισθηματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λουί Γκαρέλ
  • ΚΑΣΤ: Λουί Γκαρέλ, Λετισιά Καστά, Λίλι-Ρόουζ Ντεπ, Ζοζέφ Ενγκέλ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 75'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Οκτώ χρόνια μετά τον χωρισμό τους, ο Αμπέλ ξανασυναντά τον μεγάλο του έρωτα στην κηδεία του κολλητού του φίλου για τον οποίο εκείνη τον είχε παρατήσει! Φαίνεται πως τα ξαναβρίσκουν, όμως τόσο ο μικρός γιος της, όσο και η αδελφή τού μακαρίτη, δεν δείχνουν να επιθυμούν τη συνένωση του ζεύγους.

Δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα για τον ηθοποιό (και «auteur», πλέον) Λουι Γκαρέλ, στην οποία βαδίζει στη σταθερά της πρώτης (αδιανέμητης στη χώρα μας) δουλειάς του, «Les Deux Amis» (2015), αντιστρέφοντας απλά την… όψη του νομίσματος. Αν στο ντεμπούτο του, τέσσερα χρόνια πριν, οι δύο φίλοι του τίτλου κατέληγαν να ερωτεύονται σταδιακά την ίδια γυναίκα (κάτι σαν το «Jules et Jim», ας πούμε…), στο νέο του εγχείρημα είναι δύο γυναίκες (όχι πάντως απαραίτητα φίλες) που είναι φουλ ερωτευμένες με τον ίδιο άνδρα! Αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Γκαρέλ (χα!) που κρατάει και εδώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο, διατηρώντας μάλιστα για τον ήρωά του το ίδιο όνομα (Αμπέλ) που είχε και στην πρώτη του ταινία. Είναι μια κίνηση που καταδεικνύει τον βαθμό στον οποίο ο νεαρός Γάλλος έχει επηρεαστεί γενικά από τον Φρανσουά Τριφό και το alter ego του, τον Αντουάν Ντουανέλ, ειδικότερα δε σε τούτο από τα «Κλεμμένα Φιλιά» (1968). Μια απαραίτητα ισχυρή δόση από nouvelle vague μέσω του ατελείωτου voice-over, μια μεζούρα από Γούντι Άλεν άνευ των σπινθηροβόλων διαλόγων τού Νεοϋορκέζου «γυαλάκια», αρκετή ματαιοδοξία αναμεμειγμένη με ναρκισσισμό, σερβίρουν ένα cocktail που ελάχιστη δροσιά φέρνει στα χείλη, μάλιστα με συμμετοχή του βετεράνου γραφιά Ζαν-Κλοντ Καριέρ (μόνιμου συνεργάτη, μεταξύ πολλών άλλων, στην ύστατη γαλλική περίοδο του Λουίς Μπουνιουέλ).

Ο Αμπέλ, στην εναρκτήρια κιόλας σεκάνς, πληροφορείται έκπληκτος από την καλή του Μαριάν πως τον εγκαταλείπει για τα μάτια του φίλου του Πολ, από τον οποίο έχει ήδη μείνει έγκυος, σκοπεύοντας μάλιστα λίαν συντόμως (κάτι σαν την επόμενη εβδομάδα, δηλαδή!) να τον παντρευτεί. Ο χωρισμός του ζεύγους είναι άμεσος όπως είναι φυσικό, με τους δυο τους να ξανασυναντιούνται οκτώ χρόνια αργότερα στην κηδεία του ουδέποτε εμφανιζόμενου επί της οθόνης Πολ. Εκεί συστήνεται ο χαρακτήρας της Εβ, αδελφής του αποδημήσαντος (ένεκα καρδιακής προσβολής) εις Κύριον, η οποία αποκαλύπτει μέσω της δικής της αφήγησης off (έχουν προηγηθεί οι αντίστοιχες των άλλων δύο κεντρικών ηρώων) το από την παιδική της ηλικία ερωτικό κόλλημα με τον Αμπέλ. Διαμέσου του θρήνου της απώλειας, οι δύο παλαιοί εραστές θα γίνουν ξανά ένα, η Εβ όμως βλέπει τον απρόσμενο θάνατο ως χρυσή ευκαιρία ώστε να κάνει δικό της «Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου» (έτσι για να θυμηθούμε το κύκνειο άσμα του Μπουνιουέλ, το οποίο ο Καριέρ συνέγραψε εν έτει 1977, χωρίς να υπάρχει ουδεμία άλλη σχέση ανάμεσα στα δύο έργα, ασφαλώς). Έχει δε στο σχέδιό της την απροσδόκητη και αμέριστη συμπαράσταση του δολοπλόκου… οκτάχρονου Ζοζέφ, ο οποίος δεν διστάζει να σπρώξει σε μια (χαλαρή) ντετεκτιβίστικη περιπλάνηση τον Αμπέλ, υποδεικνύοντάς του τη μάνα του ως δολοφόνο του πατέρα του, ελπίζοντας για τους δικούς του λόγους να τον ξεφορτωθεί μια και καλή.

Η υποτιθέμενη μάχη ανάμεσα στις δύο γυναίκες για την κατάκτηση της αγάπης του «Πιστού Άντρα» αφενός μόνο στα χαρτιά είναι τέτοια, αφετέρου στερείται σχεδόν ολοκληρωτικά οποιουδήποτε χιούμορ και σπιρτάδας, αφήνοντας τους τομείς αυτούς περίπου ολοκληρωτικά στα χέρια του πιτσιρικά Ζοζέφ Ενγκέλ, ο οποίος έχει μακράν τις πιο πνευματώδεις ατάκες του φιλμ (για να μην πιάσουμε το ερμηνευτικό ταλέντο της Καστά…). Ο Αμπέλ, από την άλλη, που είναι τόσο ερωτεύσιμος και ποθητός, εντυπωσιακό είναι πόσο ανίκανος στέκει να πάρει μυρωδιά για το τι παίζει τριγύρω του, μιας και δεχόμενος όσα οι άλλοι τού λένε ακολουθεί μόνιμα τις εξελίξεις, τρέχοντας ασθμαίνοντας ξοπίσω τους, όντας σταθερά ανήμπορος να ορίσει ο ίδιος τη μοίρα του. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που θα έπρεπε κάπως να κινεί τα νήματα του ερωτικού τριγώνου γίνεται έτσι έρμαιο των ορέξεων των άλλων δύο πλευρών του (μαζί με αυτές ενός… παιδιού), με μόνο την παράλληλη ιστορία του ανομολόγητου προς το πρόσωπό του έρωτα της Εβ να κρύβει ένα σχετικό γούστο. Και αυτή, όμως, χαντακώνεται από ένα σενάριο που στερεύει τάχιστα (η διάρκεια του φιλμ κρίνεται ως κίνηση αυτογνωσίας, προσμετρώμενη τελικά στα υπέρ του), οδηγούμενο σε ένα βεβιασμένο φινάλε που αφήνει τους πάντες ξεκρέμαστους, δημιουργώντας επιπλέον απορίες περί των αιτίων για τις οποίες έγιναν όλα όσα προηγήθηκαν.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αδιάφορη γαλλική κομεντί που προσπαθεί να γίνει «σοφιστικέ» και αποτυγχάνει παταγωδώς, κινούμενη σε όλη τη (μικρή) διάρκειά της άνευ πυξίδας. Εντελώς άοσμο το συνολικό αποτέλεσμα, συστήνεται μόνο σε εκείνους που έχουν δει τα άπαντα της nouvelle vague και ενδιαφέρονται (ίσως) να παρακολουθήσουν έναν «θα ‘θελες» επίγονο του αγαπημένου τους κινήματος.


MORE REVIEWS

ΓΑΖΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Ηλικιωμένος ψαράς στη Γάζα είναι κρυφά ερωτευμένος με γυναίκα που βλέπει καθημερινά στην αγορά. Η τυχαία ανεύρεση αρχαίου αγάλματος περιπλέκει τα αισθηματικά του προβλήματα.

ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Σ’ ένα απομακρυσμένο, παραδοσιακό εργοστάσιο παραγωγής τούβλων, ένας άνδρας θα «παίξει» το τελευταίο χαρτί της προσωπικής του επανάστασης, όταν το αφεντικό ανακοινώσει το κλείσιμό του και, συνακόλουθα, την απόλυση των λιγοστών εργαζόμενων σ’ αυτό.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ

Δέκα χρόνια σχέσης, γάμου και χωρισμού, μέσα από στιγμές της ζωής της Μαριάν και του Γιόχαν.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

Φιλόδοξος τυχοδιώκτης, με ταλέντο να χειραγωγεί τους ανθρώπους, ανέρχεται κοινωνικά παριστάνοντας το μέντιουμ και σε συνδυασμό με μία ψυχίατρο δίχως ηθικές αναστολές, ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο, παραγνωρίζοντας τη σημασία του… «απ' τα ψηλά στα χαμηλά».

ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, όπως την όρισε η σκηνοθετική του καριέρα μέσα στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας.