του Ηλία Φραγκούλη

Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς στις «Ραγισμένες Καρδιές» είναι… η διάρκειά τους! Ακολουθεί μια τόσο grandiose εισαγωγή τίτλων (με αντίστοιχα επική σύνθεση του Τζον Μπράιον) που σε κάνει να αισθάνεσαι πως θα δεις κάτι πραγματικά μεγάλο. Και, ουσιαστικά, το έργο αποτελεί ένα… κοινό «boy meets girl» χρονικό έρωτος, το οποίο διαπερνά μερικές δεκαετίες από τις ζωές των ηρώων του, μεταδίδοντας το κλίμα της εποχής μέσα από χαρακτηριστικά της pop κουλτούρας, με αρκετά πετυχημένο τρόπο, αν και τόσο προφανή, έως και στις πιο σκάρτες απόπειρες «διαφορετικότητάς» του (για παράδειγμα, η επιλογή του «Nothing Compares 2 U» στην εκτέλεση του Prince είναι εντελώς λάθος, πρόκειται για κυκλοφορία του 2018, η αρχική ηχογράφηση των The Family θα ήταν η πρέπουσα).

Το μοτίβο της ιστορίας περιέχει αρχετυπικές «ανατροπές» πλοκής που ταυτίζονται με το κοινωνικό background των δύο κεντρικών χαρακτήρων, οι οποίοι ερωτεύονται στην εφηβεία τους, μα μεγαλώνοντας έρχονται αντιμέτωποι με τις ενήλικες ευθύνες τους και βλέπουν πως ο παράνομος βίος του Κλοτέρ δεν πρόκειται να (τους) βγει σε καλό. Το πρώτο μισό του φιλμ κυλά αβίαστα και ενίοτε φέρνει στον νου το σινεμά του Ζαν-Ζακ Μπενέξ από τη δεκαετία του ‘80. Ο (πιο γνωστός ως ηθοποιός) Ζιλ Λελούς παρακολουθεί την αθωότητα του νεανικού έρωτα με εντυπωσιακά wide πλάνα, σχεδόν φθονώντας τον φιλμικό μύθο του «West Side Story» (1961), με εξόφθαλμο παράδειγμα τη χορογραφημένη σεκάνς του «A Forest» των The Cure. Σταδιακά, όμως, η αίσθηση του στερεοτυπικού βαραίνει ενοχλητικά στη θέαση και οδηγεί το φιλμ σε άνισα συμπεράσματα, πριν καν φτάσουμε στην τελευταία ώρα της αφήγησης, όπου θέλεις ν’ ανοίξει η γη και να σε καταπιεί!

Οι «Ραγισμένες Καρδιές» κατά βάθος είναι η επιτομή του λαϊκού σινεμά… περασμένων δεκαετιών, αλλά η μεγαλεπήβολη και flashy σκηνοθετική πρόταση του Λελούς επιδιώκει να μας πείσει ότι παρακολουθούμε κάτι πιο σημαντικό καλλιτεχνικά και εναρμονισμένο στο σήμερα δημιουργικά. Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει (ή δεν αντέχει να ισχύσει…), κάτι που φάνηκε (σε ενοχλητικό βαθμό) και στις περσινές Κάννες, όπου το φιλμ σφαγιάστηκε από την κριτική και η συμμετοχή του στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα θεωρήθηκε σκανδαλώδης.