του Ηλία Φραγκούλη

Ζωή εν βρασμώ. Έντονα ευθυγραμμισμένο συναισθηματικά και συνειδησιακά με το σήμερα, το «Κυνήγι» του Χρήστου Πυθαρά (έχει την τύχη να) εμφανίζεται σε μία περίοδο στην οποία η χώρα μας βιώνει μια αβάσταχτη οργή. Ο Γιάννης της ταινίας ταυτίζεται με μία ισχυρή πλειοψηφία της κοινωνίας μας που είναι έτοιμη να εκραγεί. Δικαιολογημένα. Το timing της εξόδου της στις κινηματογραφικές αίθουσες, λοιπόν, μοιάζει με ένα «φυτίλι» που δύναται να βάλει το κοινό σε σκέψεις, μετατρέποντας το έργο σε κάτι σαφώς πιο… επαναστατικό από αυτό που είχε στο μυαλό του ο σκηνοθέτης.

Το πρώτο πεντάλεπτο μπορεί να προκαλέσει ανησυχία (με την κακή έννοια) στους θεατές, με κουνημένα πλάνα, απότομα cut, «θολούρες» και κάδρο 4:3 (Θεέ μου, έλεος, φτάνει!). Ο Γιάννης γυρίζει από κυνήγι και δέχεται ένα τηλεφώνημα δυσάρεστης είδησης, η οποία τον υποχρεώνει να επιστρέψει στο χωριό του για να κηδέψει τη μητέρα του. Σχεδόν σαν ξένος στον ίδιο του τον τόπο, πια, έρχεται σε επαφή με συγχωριανούς του, νοσταλγεί, συγκινείται, θυμώνει, αισθάνεται ένα κενό να μεγαλώνει μέσα του.

Πίσω στην Αθήνα, δουλειά στο σιδηρουργείο το πρωί, η ατολμία του να μιλήσει μ’ ένα νοιάξιμο ρομαντικού ενδιαφέροντος στην υπάλληλο του φούρνου της γειτονιάς, η χαλάρωση στο οικιακό του εργαστήρι κατασκευής κοσμημάτων, το σκυλί του διπλανού που γαβγίζει στο μπαλκόνι κάθε βράδυ. Μία καταστασιακή λούπα αδιέξοδης ζωής, με μοναδική αχτίδα φωτός το παραμελημένο τετράποδο που αισθάνεται τη στοργή του γείτονα πίσω από το διαχωριστικό των δύο διαμερισμάτων.

Ο Πυθαράς στήνει ένα ωμά ρεαλιστικό περιβάλλον δράσης, χωρίς να το «στολίζει» με lumpen στερεότυπα κοινωνικά κατώτερων στρωμάτων βίου, «πνίγοντας» σταδιακά την κάθε επόμενη μέρα του ήρωά του, σαν να του βάζει μια αγχόνη στον ψυχισμό, αντί να προκαλεί φιλμικές εντάσεις που αναζητούν μια βίαιη διέξοδο. Συνοδοιπόρος ιδανικός ο πρωταγωνιστής του, Γιάννης Μπελής, είναι μία απίστευτη αποκάλυψη, ένας απλός, κανονικός άνθρωπος δίχως καμία προηγούμενη πείρα στην υποκριτική, ο οποίος ανυψώνει κυριολεκτικά το «Κυνήγι», θυμίζοντας (κάπως) την ενέργεια κάποιου… Στάθη Σταμουλακάτου και του ντεμπούτου του στον «Μαχαιροβγάλτη» (2010) του Γιάννη Οικονομίδη. Ο Μπελής, βέβαια, κάνει κάτι ακόμη πιο τολμηρό εδώ. Επιδεικνύει μία ήρεμη δύναμη εντός μυθοπλασίας, «αναπαριστώντας» και κομμάτια της προσωπικής του ζωής: είναι σιδεράς, κυνηγός, φτιάχνει χειροποίητα κοσμήματα από ασήμι και έχει καταγωγή από χωριό της υπαίθρου!

Η βαρύτητα της φυσικότητας στην ερμηνεία του Μπελή είναι τέτοια που αισθάνεσαι να καταπλακώνει (με την καλή έννοια) την ταινία, κάνοντάς σε μάρτυρα ενός «ηφαιστείου» αληθινής ζωής που εκφράζει απόλυτα τη σιωπή του Έλληνα σε μια τόσο καταρρακωμένη πολιτειακά πατρίδα, από την οποία το οξυγόνο «στραγγίζεται» από την ατμόσφαιρα μέρα με τη μέρα. Η επιλογή της βίας, της φυγής ή και των δύο μαζί μοιάζει αναπόφευκτη…