του Άγγελου Μαύρου

Και μαζί και μόνος (ίδιος είν’ ο πόνος), τα έζησε και τα χτυπάει με κατανόηση στην πλάτη ένας Κύπριος ντεμπιτάν στη μεγάλου μήκους, βοηθός σκηνοθέτη στη «Σκόνη του Χρόνου», αλλά ιστορία δε γράφουν πάντα οι παρέες – και η εν λόγω απλώς κάνει σπονδή στο «American Graffiti» στα Εξάρχεια, για ένα «Τέλος Εποχής» α λα Λινκλέιτερ, μ’ έναν «Πριν το Ξημέρωμα» τρόικας φιλίας ανδριάντα κόντρα carpe diem πρακτικών, απ’ το άλλο φύλο χουνεριών, προσωπικών παλινωδιών, βιοκαθοριστικών γνώθι σ’ αυτόν και συναπαντημάτων και αποφάσεων, με άλλα λόγια μίας νύχτας πλήρους ντούπερ εμπειριών.

Βασικά, η φάση κάπως άραξε στην αθηναιορουτίνα twentysomething (ηλικιακά και αθροιστικά) επεισοδίων «χόρτο – μπιρόνια – γκόμενες – μπουρ μπουρ», τη διανομή που και υποκριτικά δεν έχει πήξει το μυαλό της με το junior Καφετζόπουλο οιονεί cartoon φωνολογίας, και στον ποιητισμό αμηχανίας της σοκ ανατροπής της κατακλείδας «Wasted Youth». Οι συνομήλικοι, ειδικά, πιάστε ατάκες, ο φακός βρίσκει μοδάτα arte povera φρεσκάδα αισθητικής, το ντεκουπάζ ουδόλως προδίδει έναν πρωτάρη, «Τα Κωλόπαιδα» διώχ’ τα, όμως, μπας και ξεφύγουν από δω. Μπορούν, άλλωστε, πάντα να επιστρέψουν μία μέρα…