του Νίκου Παλάτου

Το troll ονόματι Krølle Bølle (που για τις ανάγκες της ελληνικής μεταγλώττισης ονομάστηκε… Ρούλης Κατσαρούλης!) δεν αποτελεί μέρος της λαϊκής παράδοσης της Δανίας, αλλά δημιουργία του συγγραφέα Λούντβιγκ Μάλερ, ο οποίος εμπνεύστηκε τις περιπέτειες του στα 1945. Προσδίδοντας στα σκοτεινά, folk στοιχεία της πατρίδας του μια παιχνιδιάρικη διάθεση ανεμελιάς, μετέτρεψε τον ήρωά του σε σύμβολο παιδικής αθωότητας, αποκτώντας (με την πάροδο των ετών) εμπορική δυναμική, η οποία επεκτάθηκε πέραν του χώρου των εκδόσεων. Τούτες οι «Τρίχες Κατσαρές», συνδυάζοντας την τεχνική του live action με το animation έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την «εθνική» διάσταση του χαρακτήρα, ποντάροντας στην παρακαταθήκη του είδους της «οικογενειακής κωμωδίας».

Το στόρι βασίζεται στο κλασικό μοτίβο του ζωηρού και άτακτου παιδιού που επιθυμεί να γνωρίζει τι βρίσκεται έξω από την ασφάλεια του σπιτιού του. Το έχουμε δει δεκάδες φορές (πιο πρόσφατη θαρρώ πως είναι στο «Χόλι: Το Γενναίο Σκαντζοχοιράκι»), με την πλοκή στην προκειμένη ν’ ακολουθεί τον Ρούλη Κατσαρούλη (και το… χαρακτηριστικό του τσουλούφι), καθώς εγκαταλείπει τη σπηλιά όπου ζουν όλα τα troll ήσυχα κι ωραία, θέλοντας να περιπλανηθεί στην επιφάνεια της γης. Απώτερος στόχος του είναι να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι το αν οι άνθρωποι είναι όσο τρομακτικοί του περιέγραφαν πως είναι οι γονείς του και ταυτόχρονα να δείξει πως δεν φοβάται τίποτα και κανέναν. Όταν αντιληφθεί πως οι κακοί γήινοι έχουν βάλει μπρος την κατασκευή θεματικού amusement park, κάτι που θα καταστρέψει όχι μόνο το δάσος που τους προστατεύει αλλά και την ίδια τη μυστική σπηλιά τους, καταλαβαίνει πως πρέπει να ειδοποιήσει οικογένεια και φίλους για τη συμφορά που πλησιάζει. Αν και ακόμη καλύτερα θα είναι να βάλει φρένο στα οικοδομικά σχέδια, πείθοντας αμφότερους πως troll και άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά. Αρκεί (φυσικά) να ξεφύγει από τους κινδύνους, που στον κόσμο των ανθρώπων ελλοχεύουν παντού.

Όταν ταινίες όπως το «Πάντινγκτον» (2014) έχουν θέσει τόσο ψηλά τον πήχη στο υβρίδιο animation meets live action, εγχειρήματα σαν το «Τρίχες Κατσαρές» μοιάζουν με τον… πολύ φτωχό συγγενή του είδους. Τα CGI παραπέμπουν σε παρελθούσες εποχές, ενώ το κινούμενο σχέδιο δεν πείθει ιδιαιτέρως ως προς τη φυσική του συνύπαρξη με τους ηθοποιούς του φιλμ. Δεν ξέρω εάν ως «παρηγοριά» σε αυτό στέκει το γεγονός πως η ταινία απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, κάνοντας την εν λόγω αστοχία (εξαιτίας του χαμηλού budget) να επιδιώκει «καμουφλάρισμα» ελέω μηδαμινού μέτρου σύγκρισης από μεριάς της βασικής πελατείας. Πλης όμως, εκτός του ότι τα πεντάχρονα αντιλαμβάνονται τα πάντα, δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν στα σινεμά μόνα τους… Ως εκ τούτου, οι γονείς συνοδοί θα βρεθούν ενώπιον μιας εντελώς παιδιάστικης σύλληψης, που συν τοις άλλοις πάσχει ολοφάνερα στον τομέα παραγωγής.

Οι πτήσεις του Ρούλη με νυχτερίδες και… drone προσπαθούν να δώσουν μια νότα περιπέτειας στο στόρι, ενώ η παρέα των ατζαμίδικων troll που σπεύδει σε βοήθειά του πράττει το αυτό στον τομέα του χιούμορ. Σε αμφότερους τους τομείς, ίσα που πιάνεται η βάση του ηλικιακού ορίου των… πέντε ετών, με την ηθικοπλαστική κατάληξη και τα τυπικά μηνύματα περί πίστης στις ίδιες δυνάμεις και την οικογενειακή αφοσίωση να μην ξεφεύγουν σπιθαμή από τα προβλεπόμενα.